Συνέντευξη στην εφημερίδα "Ναυπακτία" για το αποτέλεσμα των εκλογών

ΕΡ: Ένα σχόλιο καταρχάς για το αποτέλεσμα.

Το αποτέλεσμα είναι αποτέλεσμα ελπίδας και εμπιστοσύνης για το ΠΑΣΟΚ, όχι ανοχής και αναμονής. Η εντολή είναι καθαρή: το ΠΑΣΟΚ πρέπει να κυβερνήσει στη γραμμή που έχει χαράξει ο Γ. Παπανδρέου.


ΕΡ: Πλέον δεν υπάρχει καμία δικαιολογία για να ξεκινήσει ο Γιώργος Παπανδρέου τις αλλαγές που υποσχέθηκε στην προεκλογική περίοδο. Με έναν αντίπαλο να μπαίνει σε εσωκομματική γκρίνια και με τη διαφορά στις 10 μονάδες όλα είναι ιδανικά γι αυτόν. Ο κόσμος βιάζεται όμως και θέλει να δει αποτελέσματα. Πότε;

Δεν ζητάμε ανοχή, αλλά συμμετοχή από τους πολίτες. Η αλλαγή είναι υπόθεση όλων μας, όχι μόνο του ΠΑΣΟΚ ή του Παπανδρέου. Τα άμεσα αποτελέσματα στα οποία αναφέρεστε, θα έρθουν από την εφαρμογή του προγράμματος των 100 πρώτων ημερών, το οποίο τέθηκε στην κρίση των πολιτών πριν τις εκλογές. Άλλωστε το γεγονός ότι ΠΑΣΟΚ κατέβηκε στις εκλογές παρουσιάζοντας 5 νομοσχέδια και όχι γενικές εξαγγελίες, είναι ενδεικτικό της ωριμότητας των επόμενων δράσεων. Ήδη πήραμε την πρώτη γεύση εφαρμογής των δεσμεύσεων του Παπανδρέου με το μικρό υπουργικό συμβούλιο, με την κατάργηση ανούσιων υπουργείων, με τις συγχωνεύσεις υπουργείων και την συγκέντρωση συναφών αρμοδιοτήτων κάτω από την ίδια διοικητική δομή.


Τον Ιούνιο μιλούσαμε για έκπληξη σχετικά με το αποτέλεσμα της Ναυπάκτου αφού μετά από χρόνια το ΠΑΣΟΚ είχε περάσει μπροστά. Τώρα τι μπορούμε να πούμε. Παίζει κατά την άποψή σου ρόλο σε αυτό και η αυτοδιοικητική απόδοση του δημάρχου;

Ενδεικτικά, στον παλιό Δήμο Ναυπάκτου (προ του Καποδίστρια) το ΠΑΣΟΚ έχει 45,6%, έναντι 38,2% της ΝΔ. Ένας Δήμος παραδοσιακά γαλάζιος εμπιστεύτηκε το ΠΑΣΟΚ με ευρεία διαφορά. Η μεταστροφή αυτή είχε αρχίσει να φαίνεται από τις περασμένες ευρωεκλογές, όπου το ΠΑΣΟΚ είχε προηγηθεί για πρώτη φορά.
Αυτή η επικράτηση στη δύσκολη για το ΠΑΣΟΚ Ναύπακτο δεν ήρθε τυχαία. Δουλέψαμε μεθοδικά στα πλαίσια που έχει θέσει ο Γ. Παπανδρέου. Δεν μπλεχτήκαμε στην εσωστρέφεια, η οποία παραμόνευε σε κάθε μας βήμα από τον Μάιο του 2008 έως σήμερα. Ακολουθήσαμε την γραμμή που χάραξε κεντρικά το ΠΑΣΟΚ για τις οργανώσεις του και, από την πρώτη μέρα ανοιχτήκαμε στην τοπική κοινωνία. Αυτό τον ενάμιση χρόνο, ακολουθώντας τον κεντρικό προγραμματισμό του ΠΑΣΟΚ, φιλοξενήσαμε κορυφαία στελέχη του ΠΑΣΟΚ όπως είναι ο Μιχάλης Καρχιμάκης, η Φώφη Γεννηματά, η Άννα Διαμαντοπούλου, ο Ντίνος Ρόβλιας και η Μ. Κοππά, τα οποία εξήγησαν στην κοινωνία τι ετοιμάζουμε. Με δεδομένο το γενικότερο κλίμα που διαμορφώθηκε υπέρ του ΠΑΣΟΚ, η τοπική κοινωνία άκουσε, κατανόησε και εν τέλει εμπιστεύτηκε την πρόταση του Γ. Παπανδρέου.
Μαζί με αυτά έγινε και οργανωτική δουλειά, σε επίπεδο ενημέρωσης μελών και φίλων, εκλογικών αντιπροσώπων, λειτουργίας εκλογικών κέντρων, ενώ εφαρμόσαμε την επικοινωνιακή πολιτική που έχει υιοθετήσει το ΠΑΣΟΚ για τις οργανώσεις του. Έτσι φτάσαμε στις ευρωεκλογές, στις οποίες είχαμε την ευκαιρία να πάμε κοντά στην κοινωνία με το ύφος που έχει επιβάλλει ο Γ. Παπανδρέου, να δείξουμε τι έχουμε αλλάξει, τι νέο προτείνουμε.
Γι’ αυτό σήμερα βλέπουμε το ΠΑΣΟΚ να επικρατεί της ΝΔ με ευρύτατη διαφορά και όχι απλά να «κλείνει» την ψαλίδα. Γι’ αυτό βλέπουμε πιθανή την προοπτική –εφόσον συνεχίσουμε στο ίδιο μοτίβο- της επικράτησης και στις δημοτικές εκλογές, ενδεχόμενο που πριν λίγους μήνες φάνταζε απίθανο.
Όσο για τις ευθύνες του νυν Δημάρχου για το αποτέλεσμα, δεν επιθυμώ να σχολιάσω τα εσωτερικά ζητήματα του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Για το θέμα αυτό άλλωστε υπάρχουν δηλώσεις τοπικών θεσμικών στελεχών της ΝΔ που γίνανε μετά τις ευρωεκλογές.


Ένα σχόλιο για τα κοστούμια που θα μείνουν στο ράφι...

Κοιτάζοντας τη σύνθεση του υπουργικού συμβουλίου, βλέπουμε ότι πολλά κουστούμια μείνανε στις ντουλάπες. Πολλά νέα ονόματα, άγνωστα στο ευρύ κοινό. Είναι ενδεικτικό ότι με την ανακοίνωση του υπουργικού συμβουλίου, τα κανάλια δεν είχαν φωτογραφίες των νέων υπουργών. Άλλη μια απόδειξη ότι ο Γιώργος εννοεί αυτά που λέει.

Δήλωσή μου στην "Αιχμή" για το αποτέλεσμα των εκλογών

Το αποτέλεσμα είναι αποτέλεσμα ελπίδας και εμπιστοσύνης για το ΠΑΣΟΚ, όχι ανοχής και αναμονής. Η εντολή είναι καθαρή: το ΠΑΣΟΚ πρέπει να κυβερνήσει στη γραμμή που έχει χαράξει ο Γ. Παπανδρέου.

Στη Ναύπακτο το αποτέλεσμα είναι συντριπτικό για τη ΝΔ και την πλήττει δομικά. Ενδεικτικά, στον παλιό Δήμο Ναυπάκτου (προ του Καποδίστρια) το ΠΑΣΟΚ έχει 45,6%, έναντι 38,2% της ΝΔ. Ένας Δήμος παραδοσιακά γαλάζιος εμπιστεύτηκε το ΠΑΣΟΚ με ευρεία διαφορά. Η μεταστροφή αυτή είχε αρχίσει να φαίνεται από τις περασμένες ευρωεκλογές, όπου το ΠΑΣΟΚ είχε προηγηθεί για πρώτη φορά.

Αυτή η επικράτηση στη δύσκολη για το ΠΑΣΟΚ Ναύπακτο δεν ήρθε τυχαία. Από την ημέρα που αναλάβαμε την Τ.Ο. ΠΑΣΟΚ Ναυπάκτου δουλέψαμε μεθοδικά στα πλαίσια που έχει θέσει ο Γ. Παπανδρέου. Δεν περιμέναμε πότε θα «ωριμάσει» η φθορά της ΝΔ. Δεν μπλεχτήκαμε στην εσωστρέφεια, η οποία παραμόνευε σε κάθε μας βήμα από τον Μάιο του 2008 έως σήμερα. Από την πρώτη μέρα ανοιχτήκαμε στην τοπική κοινωνία. Αυτό τον ενάμιση χρόνο φιλοξενήσαμε κορυφαία στελέχη του ΠΑΣΟΚ όπως είναι ο Μιχάλης Καρχιμάκης, η Φώφη Γεννηματά, η Άννα Διαμαντοπούλου, ο Ντίνος Ρόβλιας και η Μ. Κοππά, τα οποία εξήγησαν στην κοινωνία τι ετοιμάζουμε. Σταδιακά, και με δεδομένο το γενικότερο κλίμα που διαμορφώθηκε υπέρ του ΠΑΣΟΚ, η τοπική κοινωνία μας άκουσε, κατανόησε και εν τέλει εμπιστεύτηκε την πρόταση του Γ. Παπανδρέου. Μαζί με αυτά έγινε και οργανωτική δουλειά, σε επίπεδο ενημέρωσης μελών και φίλων, εκλογικών αντιπροσώπων, λειτουργίας εκλογικών κέντρων, ενώ εφαρμόσαμε με συνέπεια την επικοινωνιακή πολιτική που προτείνει το ΠΑΣΟΚ.

Έτσι φτάσαμε στις ευρωεκλογές, στις οποίες είχαμε την ευκαιρία να πάμε κοντά στην κοινωνία με το ύφος που έχει επιβάλλει ο Γ. Παπανδρέου, να δείξουμε τι έχουμε αλλάξει, τι προτείνουμε. Γι’ αυτό σήμερα βλέπουμε το ΠΑΣΟΚ να επικρατεί της ΝΔ με ευρύτατη διαφορά και όχι απλά να «κλείνει» την ψαλίδα, όπως συνέβαινε παλιότερα. Γι’ αυτό βλέπουμε πιθανή την προοπτική –εφόσον συνεχίσουμε στο ίδιο μοτίβο- της επικράτησης και στις δημοτικές εκλογές, ενδεχόμενο που πριν λίγους μήνες φάνταζε απίθανο.

"Για να είσαι ζωντανός χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη από το απλό γεγονός της αναπνοής"...

«Αργοπεθαίνει όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας, επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές, όποιος δεν αλλάζει περπατησιά, όποιος δεν διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του, όποιος δεν μιλεί σε όποιον δεν γνωρίζει.

Αργοπεθαίνει όποιος αποφεύγει ένα πάθος, όποιος προτιμά το μαύρο για το άσπρο και τα διαλυτικά σημεία στο "ι" αντί ενός συνόλου συγκινήσεων που κάνουν να λάμπουν τα μάτια, που μετατρέπουν ένα χασμουρητό σε ένα χαμόγελο, που κάνουν την καρδιά να κτυπά στο λάθος και στα συναισθήματα.

Αργοπεθαίνει όποιος δεν αναποδογυρίζει το τραπέζι, όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του, όποιος δεν διακινδυνεύει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα για να κυνηγήσει ένα όνειρο, όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του να αποφύγει τις εχέφρονες συμβουλές.

Αργοπεθαίνει όποιος δεν ταξιδεύει, όποιος δεν διαβάζει, όποιος δεν ακούει μουσική, όποιος δεν βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του.

Αργοπεθαίνει όποιος καταστρέφει τον έρωτά του, όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν, όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για την τύχη του ή για την ασταμάτητη βροχή.

Αργοπεθαίνει όποιος εγκαταλείπει μια ιδέα του πριν την αρχίσει, όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει.

Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις, όταν θυμόμαστε πάντοτε ότι για να είσαι ζωντανός χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη από το απλό γεγονός της αναπνοής. Μόνο η ένθερμη υπομονή θα οδηγήσει στην επίτευξη μιας λαμπρής ευτυχίας».

Πάμπλο Νερούντα

θέλω να το βλέπω....

Κουραστήκαμε από το 2004 μέχρι σήμερα, αλλά τα καταφέραμε!
Για να δούμε τι έχει η συνέχεια.

Οι Οικολόγοι-Πράσινοι ένας μικρός ΣΥΡΙΖΑ και η Δαμανάκη σε λάθος κόμμα;

Αντιγράφω από τα ΝΕΑ:
"...Η Μαρία Βασιλάκου, αντιπρόεδρος των Πράσινων της Αυστρίας (που ήταν στο ευρωψηφοδέλτιο των Οικολόγων Πράσινων), μιλώντας στα «ΝΕΑ» τονίζει ότι... "αυτό που έχει σημασία είναι να δουν οι πολίτες τη διαφορά στην πράξη. Να τους πείσουμε ότι είμαστε σε θέση να αναλάβουμε ευθύνες και να δώσουμε λύσεις κι όχι μόνο να μιλάμε γι΄ αυτά... Μιλώντας συγκεκριμένα για την τιμητική πρόταση που μου έκανε ο Πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου, θέλω να πω ότι εκτιμώ και σέβομαι τις προσπάθειες που κάνει για να φέρει το περιβάλλον στο επίκεντρο, αλλά το κόμμα στο οποίο ανήκω αρνήθηκε τη συμμετοχή μας κι εγώ ανήκω σ΄ αυτό, δεν αιωρούμαι στο πολιτικό σκηνικό".

Οι Οικολόγοι Πράσινοι μέσω της Μαρίας Βασιλάκου είχαν την ευκαιρία να δώσουν νέα διάσταση σε αυτό που λέμε "μικρό κόμμα". Να το βγάλουν από τον ρόλο της περιγραφής του προβλήματος και να το κάνουν μέρος της λύσης.

Την ίδια ευκαιρία είχε ο ΣΥΡΙΖΑ την άνοιξη του 2008, όταν σταθερά αρνούταν τη συνεργασία που του πρότεινε ο Γιώργος. Τότε κλότσησε την ευκαιρία να δείξει ότι έχει λύσεις και επέλεξε να παραμείνει στο περιθώριο, ως κόμμα που δείχνει το πρόβλημα και δεν ασχολείται με τη λύση.

Κάποτε για να διαχειριστεί εξουσία η αριστερά χρειαζόταν επανάσταση. Σήμερα τα πράγματα έχουν αλλάξει και, η συμμετοχή δεν είναι πια απίθανο ενδεχόμενο. Είναι λυπηρό να βλέπεις αυτά τα κόμματα να επιμένουν να διατηρούν το μικρό τους φέουδο αντί να γίνονται μέρος της λύσης. Προφανώς δεν αντιλαμβάνονται το νέο ιστορικό τους ρόλο και εγκλωβίζονται σε μικροκομματικές ισορροπίες που δεν αφορούν την κοινωνία και την πολιτική.

ΥΓ: Για να λέμε και τα δικά μας, το ίδιο έπραξε και η Δαμανάκη. Ως εκπρόσωπος λέει της "γενιάς του Πολυτεχνείου" αρνήθηκε να αναλάβει το υπουργείο που είναι αρμόδιο για την αστυνομία. Αντί η "εκπρόσωπος" της "περιούσιας" γενιάς να μας δείξει τι σημαίνει δημοκρατικά σώματα ασφαλείας, αντί να εφαρμόσει την τήρηση της τάξης με βάση τον σεβασμό των ανθρωπίνων και πολιτικών δικαιωμάτων, επιλέγει το κρυφτούλι. Λύσεις θέλουμε, όχι κουβέντες! Μάλλον δεν έχει καταλάβει σε ποιο κόμμα βρίσκεται η Μαρία Δαμανάκη...

Η νέα κυβέρνηση στη Ναύπακτο

Από τον Μάιο του 2008 έως και σήμερα, φιλοξενήσαμε με διάφορες αφορμές αρκετά μέλη της νέας κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ. Αντί κειμένου για τη νέα κυβέρνηση, μερικές φωτογραφίες από τις επισκέψεις αυτές μαζί με τις ευχές μας για επιτυχία στο έργο τους.

Ο υφυπουργός Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής Θάνος Μωραΐτης σε ολομέλεια της ΤΟ ΠΑΣΟΚ Ναυπάκτου, 15 Οκτωβρίου 2008.


Η υπουργός Υπουργείο Παιδείας, Δια βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων Άννα Διαμαντοπούλου στη Ναύπακτο πριν από την επίσκεψή της στο Τμήμα του ΤΕΙ στη Ναύπακτο, 20 Οκτωβρίου 2008.


Η υφυπουργός Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης Φώφη Γεννηματά στο Κέντρο Υγείας Ναυπάκτου, πριν από την ομιλία της στη Παπαχαραλάμπειο αίθουσα, 12 Δεκεμβρίου 2008.


Ο υφυπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων Μιχάλης Καρχιμάκης στο Συνεταιρισμό Γυναικών Ναυπάκτου πριν από την ομιλία του στη συνεστίαση της ΤΟ ΠΑΣΟΚ Ναυπάκτου, 14 Μαρτίου 2009.


Ο υφυπουργός Εσωτερικών, Αποκέντρωσης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης Ντίνος Ρόβλιας στην κεντρική εκδήλωση για τις Ευρωεκλογές στη Ναύπακτο, 27 Μαΐου 2009.

Είχα διαβάσει και μου άρεσε

Αναδημοσιεύω άρθρο της Ζέφης Δημαδάμα από την ΗΜΕΡΙΣΙΑ της 7 Ιουλίου 2008, στο οποίο περιγράφει το πως η γενιά των 30ρηδων καλείται να πληρώσει την χρεωκοπία των πρακτικών των προηγούμενων γενιών, οι οποίες βέβαια εξακολουθούν να κυριαρχούν παρόλο που οι πρακτικές τους έχουν οδηγήσει σε αδιέξοδο.

***

Αναζητώντας συνομιλητές σε φίλους, συντοπίτες, συνεργάτες αλλά και κομματικά στελέχη για την πολιτική κατάσταση της χώρας διαπιστώνω μέρα με τη μέρα τις «δύσκολες ώρες» που διανύουμε ως πολιτικά (και κομματικά) δραστηριοποιημένοι πολίτες.

Η απαξίωση και η υποκρισία αποτελούν τους ηπιότερους χαρακτηρισμούς από τους περισσότερους, για όσα ζούμε, ζήσαμε και θα ζήσουμε φοβάμαι στη χώρα μας. Μια γενικευμένη τάση η οποία βάζει στο ίδιο τσουβάλι πρόσωπα, κόμματα, έργα, προτάσεις σε ένα χαώδη κατήφορο, σε ένα στρόβιλο με μίζες, διαφθορά και αρπαχτές. Σε μια εικοσαετία διακυβέρνησης η οποία χαρακτηρίστηκε ως ένα ατελείωτο γλέντι με λίγους καλεσμένους.

Ανήκω στη γενιά των 30αρηδων, τη γενιά, που σπούδασε, πήρε πτυχία, μεταπτυχιακά πάλεψε με τον πήχη ψηλά, αλλά και έζησε το ρουσφέτι, τον κολλητό βουλευτή, τον κομματάρχη ο οποίος θα ανοίξει την πόρτα στο μέλλον, θα σταθμίσει ψήφους και θα ανταμείψει με ανάλογο διορισμό.

Η γενιά που σχεδόν γαλουχήθηκε να δίνει το «φακελάκι» για να νοσηλευτεί στο νοσοκομείο, να «κεράσει ένα καφεδάκι» τον υπάλληλο της δημόσιας υπηρεσίας για να τον προσέξει, να «κουβαλήσει κανένα καλούδι» στο δημοτικό υπάλληλο για να παραβλέψει την «ημινόμιμη» τζαμαρία στο πίσω μπαλκονάκι. Τη γενιά που πρέπει να κάνει τα παραπάνω δωράκια με εισόδημα σχεδόν 700 (;) ευρώ...

Ως φυσική συνέχεια να ανεχθεί το χρηματισμό του πολιτικού από την τάδε εταιρία για να την «επιλέξει» να ολοκληρώσει τον οδικό άξονα που θα εξυπηρετήσει και το χωριό μας, αλλά και να λάβει την παχυλή επιταγή των ιδιωτών για να κάνει τον προεκλογικό του αγώνα το κόμμα, ο βουλευτής, ο υπουργός τον οποίο πάλι θα χρειαστούμε, «στην ανάγκη του θα πέσουμε».

Όταν μιλάμε εξάλλου για ορισμένους βουλευτές τι άλλο μπορούμε να κάνουμε; Αυτοί ήταν, είναι και θα είναι για 20, 30 και βάλε χρόνια άρα δεν έχουμε άλλη επιλογή... Αυτοί είναι θέλουμε δε θέλουμε, γιατί αυτοί έχουν τις «άκρες τους» στα ΜΜΕ, στο κόμμα, αυτοί έχουν οργανωμένο στρατό κομματαρχών οι οποίοι δεν αστειεύονται και όποιος τολμήσει να βρεθεί συνυποψήφιος στο ψηφοδέλτιο δεν έχει καμιά τύχη.

Μα πώς να έχει; Με τις πενιχρές οικονομίες του «νέου» σε αντιδιαστολή με τους παραφουσκωμένους λογαριασμούς και τις offshore; Με τις σπουδές και τα χρόνια δουλειάς του πρώτου για να καταφέρει να διασφαλίσει την επαγγελματική του πορεία σε αντιδιαστολή με τα κομματικοδίαιτα στελέχη που δεν έχουν ούτε ένα ένσημο από εργασία;

Η κοινωνία όμως η οποία «στήθηκε» από αυτούς, με τους προαναφερθέντες όρους, χωρίς πολλά περιθώρια επιλογής, με λίγα ψίχουλα και τη νοοτροπία της αγέλης αντέδρασε. Και αντέδρασε σκληρά, ισοπεδωτικά και άδικα σε κάποιες περιπτώσεις γιατί πόνεσε, ηττήθηκε και χλευάστηκε από αυτούς που εμπιστεύθηκε. Έφτασε η ώρα της πληρωμής. Η ώρα το πολιτικό σύστημα του ρουσφετιού να πληρώσει, να θερίσει τους καρπούς που έσπειρε, να ισοπεδωθεί για να ξαναγεννηθεί, με άλλους ίσως όρους και με άλλες προοπτικές.

Εξίσου σημαντική είναι η ανάδειξη και η συμμετοχή νέου, αξιόπιστου ανθρώπινου δυναμικού στον πολιτικό γίγνεσθαι, καταξιωμένου στον επιστημονικό και επαγγελματικό στίβο, με ελπίδα και όρεξη για δουλειά, με σύγχρονες ιδέες και γνώση της πραγματικότητας. Άνθρωποι που βιώνουν τα καθημερινά «αληθινά» προβλήματα, την ακρίβεια, την περιβαλλοντική υποβάθμιση, τη μείωση των εισοδημάτων τους και όχι τα «προβλήματα» της κομματικής ανέλιξης, της «καρέκλας» για της επικράτησης του ενός ή του άλλου ρεύματος, κόμματος ή ομαδούλας. Ανθρώπων με αρχές και αναφορές, οι οποίοι θα γνωρίζουν ότι ήρθαν να προσφέρουν στον τόπο τους και θα ξαναγυρίσουν στην εργασία τους χωρίς να γίνουν αιώνιοι εθνοπατέρες.

Εξάλλου στη ζωή κανείς δεν είναι ευτυχώς (!) αναντικατάστατος, πόσο μάλλον στην πολιτική ζωή … καιρός να το συνειδητοποιήσουμε όλοι και να πράξουμε ανάλογα.