Πέρι σχολείων...

Με την Μερόπη γνωριστήκαμε όταν με έχεσε πατόκορφα για αυτό εδώ το άρθρο. Από τότε την παρακολουθώ. Ο γιος της επέλεξε να μείνει στο Όσλο. Καταλαβαίνω και την απόφαση του γιου και την στενοχώρια της μητέρας. Ακολουθεί παρακάτω ένα παράδειγμα που ίσως εξηγεί την μετανάστευση στο Όσλο.

Γεννήθηκα στο Ντιτρόιτ του Μίσιγκαν στις ΗΠΑ το 1972. Μετακόμισα στην Ελλάδα στα 10 μου, όταν πήγαινα πέμπτη Δημοτικού. Ο πατέρας μου εργαζόταν στην αυτοκινητοβιομηχανία και η μητέρα μου ταμίας σε μεγάλη αλυσίδα σούπερ μάρκετ.

Σκεφτόμουν σήμερα το σχολείο μου, το εκεί και το εδώ.

Το δημοτικό μου σχολείο ( μέχρι το 1981) ήταν ολοήμερο. Το λέγαν George Wilson elementary school, αφού στις ΗΠΑ τα σχολεία παίρνουν ονόματα προέδρων. Μέναμε σε μια εργατική περιοχή, προάστιο του βιομηχανικού Ντιτρόιτ, το Φερντέιλ. Το σχολείο μου ήταν δημόσιο. Παρακολούθησα μέχρι την Τετάρτη δημοτικού. Πέμπτη πήγα στο πρώτο δημοτικό σχολείο Ναυπάκτου, το σχολείο που πήγε και η μητέρα μου.

Κάθε πρωί το σχολικό σταματούσε στην στάση του, με έπαιρνε και με έφερνε πίσω το απόγευμα. Κίτρινο, μεγάλο με μαύρα γράμματα. Οδηγός μια γυναίκα.

Το διάβασμα και οι εργασίες της επόμενης μέρας γίνονταν στο σχολείο. Στο σπίτι διάβαζα μόνο για τα Ελληνικά.

Είχε κουζίνα και μάγειρες, ενώ το κλειστό γυμναστήριο (με παρκέ!) μετατρεπόταν τα μεσημέρια σε εστιατόριο. Το σχολείο διέθετε ωδείο, κλειστό γυμναστήριο, εργαστήριο χειροτεχνίας, αίθουσα φιλαρμονικής καθώς και εξωτερικές αθλητικές εγκαταστάσεις και παιδικές χαρές που χρησιμοποιούσαν οι μαθητές ανάλογα με την ηλικία τους. Οι εξωτερικοί χώροι χρησιμοποιούνταν λίγους μόνο μήνες μιας και το χιόνι έφτανε το ύψος ενός παιδιού 10 ετών! Οι εξωτερικοί χώροι ήταν στρωμένοι με πελεκούδια ξύλου ώστε να μην τραυματίζονται οι μαθητές όταν πέφτουν.

Κάθε μάθημα (ιστορία, κοινωνιολογία, φυσική ιστορία κλπ) συνοδευόταν από εργασίες χειροτεχνίας. Πχ αναπαριστούσαμε με απλά υλικά (χαρτόνι, ρύζι, κούτες κλπ) ένα χωριό Ινδιάνων.

Μία φορά το μήνα πηγαίναμε εκπαιδευτική εκδρομή με το σχολικό μας λεωφορείο και μας συνόδευαν γονείς εκ περιτροπής. Έχω δει αρκούδες, ρακούν, ελάφια και ό,τι άλλο ζώο μπορείς να φανταστείς στο φυσικό τους περιβάλλον. Τα έχω ταΐσει με τροφή που είχα πάρει από το σχολείο μου πριν ξεκινήσω για την εκδρομή. Επιστήμονες μετά μου εξήγησαν πως ζουν αυτά τα ζώα, πως επηρεάζονται από την ανθρώπινη δραστηριότητα και τι χρειάζονται για να ζήσουν. Έχω δει σε μουσεία φυσικής ιστορίας κάθε είδος ζώου που έχει βρεθεί στην Αμερικανική ήπειρο, από μικροσκοπικά ζουζούνια μέχρι σκελετούς από τυραννόσαυρους, έμαθα πως δημιουργούνται τα απολιθώματα. Έχω δει πως λειτουργεί η έφιππη Αστυνομία στο κέντρο του Ντιτρόιτ, έχω δει την τοπική πυροσβεστική να κάνει άσκηση συναγερμού για τα παιδιά του σχολείου. Έχω αποξηράνει φύλλα και λουλούδια από κάθε σημείο που επισκεφτήκαμε.

Όταν πήγα στο νηπιαγωγείο δεν ήξερα την Αγγλική. Μόλις αντιλήφθηκαν ότι έχω κάποιο πρόβλημα προσαρμογής, με είδε η κοινωνιολόγος του σχολείου. Αφού διέγνωσε ότι δεν καταλάβαινα τι μου έλεγαν, την επόμενη μέρα εμφανίστηκε ένας δάσκαλος που ήξερε αγγλικά και ελληνικά. Έμαθα την γλώσσα σε μία εβδομάδα χωρίς ποτέ να πάρω χαμπάρι την διαφορετικότητά μου. Στο τέλος της χρονιάς τα παιδιά λέγανε ποιήματα, χόρευαν και τραγουδούσαν. Εκείνη τη χρονιά η νηπιαγωγός μου μου ανέθεσε να μεταφράσω ένα ελληνικό τραγούδι. Ετοίμασα το "Αν όλα τα παιδιά της γης" σε στίχους του Γιάννη Ρίτσου. Το τραγούδι αυτό χόρεψαν και τραγούδησαν πιασμένα σε κύκλο χέρι χέρι τα παιδιά της τάξης μου στο τέλος εκείνης τη χρονιάς.

Η νηπιαγωγός μου ήταν Αφροαμερικανή. Η δασκάλα της πρώτης τάξης Εβραία. Της δευτέρας Πολωνή. Της τρίτης και τετάρτης δεν θυμάμαι.

Το νηπιαγωγείο μου ήταν μέσα στο δημοτικό σχολείο. Είχε ενυδρείο με ψαράκια που τάιζαν οι ίδιοι οι μαθητές, ψαράκια που ξέκανα όταν μια μέρα αποφάσισα να τα ταΐσω λίγο παραπάνω. Είχε εσωτερικό σκάμμα με ψιλή άμμο, τσουλήθρα, τραπέζια ομαδικών εργασιών χειροτεχνίας, μπογιές, πλαστελίνες και ό,τι άλλο μπορεί να φανταστεί ένα πεντάχρονο.

Βαθμοί έμπαιναν κανονικά: από Α+ μέχρι F. Αν κάποιος μαθητής ήταν αδύνατος, εντασσόταν σε τμήμα αντισταθμιστικής αγωγής για τα μαθήματα που δεν ήταν καλός, ενώ παρακολουθούσε κανονικά με την τάξη του τα υπόλοιπα. Αν ήταν καλός σε κάποιο μάθημα, κάλυπτε την ύλη με την επόμενη τάξη (πχ την τα μαθηματικά της πέμπτης τάξης ενώ ήταν ακόμη στην τετάρτη). Και τιμωρίες είχε κανονικά: είχα κάτσει αρκετές φορές όρθιος στην γωνία για διάφορες σκανταλιές.

Σε αυτό το σχολείο έμαθα σολφέζ και χορωδία, μιας και υπήρχε μουσικός και ειδική αίθουσα μουσικής, όπως είναι εδώ τα ωδεία που πάμε το απόγευμα. Σε αυτό το σχολείο έμαθα κλαρινέτο, μιας και λειτουργούσε φιλαρμονική του σχολείου με πλήρη εξοπλισμό και μαέστρο. Σε αυτό το σχολείο έμαθα να φτιάχνω πήλινα, μιας και διέθετε εργαστήριο με φούρνο. Σε αυτό το σχολείο έμαθα πως να φτιάχνω μεταξοτυπίες και βιτρό, έμαθα βασικά πράγματα για την ζωγραφική, έμαθα να χρησιμοποιώ πατρόν. Στο εργαστήριο χειροτεχνίας υπήρχαν δε ειδικά ψαλιδάκια για αριστερόχειρες με την ένδειξη LEFTY. Κάθε Χριστούγεννα φτιάχναμε στολίδια μόνοι μας και τα δωρίζαμε σε φιλικά μας άτομα εκτός σχολείου.

Εννοείται ότι το σχολείο είχε παιδίατρο,κοινωνικό λειτουργό, συντηρητή, γυμναστή, κλειστό γυμναστήριο, ζεστό νερό στις τουαλέτες κλπ. Οι τουαλέτες είχαν μικρότερα είδη υγιεινής για τους μαθητές μέχρι και της δευτέρας δημοτικού. Εννοείται ότι οι τοίχοι ήταν ζωγραφισμένοι με παιδικές φιγούρες κινουμένων σχεδίων που είχαν ζωγραφίσει εθελοντικά οι γονείς. Εννοείται ότι το σχολείο βαφόταν κάθε καλοκαίρι, ενώ γίνονταν επισκευές στις διακοπές των Χριστουγέννων. Εννοείται ότι το σχολείο άνοιγε κάποια απογεύματα και επισκέπτονταν οι γονείς το σχολείο, ξεναγούταν στους χώρους, βλέπανε τις εργασίες των παιδιών τους, μίλαγαν με το προσωπικό και μεταξύ τους κλπ.

Αυτά στις ΗΠΑ όπου η έννοια του κοινωνικού κράτους δεν υπάρχει.

Δεν κάνω την σύγκριση με το δημοτικό σχολείο που βρήκα στην Ελλάδα το 1982. Κάνω την σύγκριση με το σχολείο που υπάρχει στην Ελλάδα σήμερα, μετά από 27 χρόνια. Με όλα όσα λυμαίνονται την ανεπάρκεια του σχολείου: το φροντιστήριο, τις ξένες γλώσσες, την πισίνα, το ποδόσφαιρο, την κιθάρα και το μπαλέτο που "παρέχονται" από ιδιώτες επιχειρηματίες έναντι αδρής αμοιβής σε ισόγεια πολυκατοικιών. Με το ατελείωτο πρόγραμμα των μαθητών από το πρωί μέχρι το άλλο πρωί. Με τις ανούσιες εκδρομές, τα κτίρια του 1920, τα ασφάλτινα προαύλια και τα ΤΟΛ, τα ιδιαίτερα και την μουντίλα των παιδικών χρόνων στην Ελλάδα.

Και προσπαθώ να βρω ένα λόγο που κάποιος Ευρωπαίος πολίτης θα επιλέξει την Ελλάδα για να μείνει...

Συνέντευξη Μ. Παπαγιαννάκη

Του Σταύρου Θεοδωράκη, ΤΑ ΝΕΑ

Τα τελευταία χρόνια κάποια σαββατιάτικα μεσημέρια τον συναντούσα στο «Φίλιον», στις παρυφές του Κολωνακίου. Και βέβαια, στα βιβλιοπωλεία. Να «ανακατεύει» λογοτεχνία, πολιτική, ιστορία, οικολογία. Τώρα που το σκέφτομαι, γι΄ αυτό τον αγαπούσαμε τότε στο Εργαστήρι Δημοσιογραφίας. Μας δίδασκε- αρχές της δεκαετίας του ΄80- για την ΕΟΚ, αλλά μας μιλούσε και για τον έρωτα. ΄Η «πηδούσε» από τη Μεσόγειο στην Κίνα με την άνεση του κοσμοπολίτη που δεν τον βαραίνουν τα σύνορα. Και ο λόγος του είχε πάντοτε μια απλότητα που σε γοήτευε. Ένας δάσκαλος της λογικής με απαντήσεις γεμάτες ερεθιστικά ερωτηματικά. Τους τελευταίους μήνες τον έχασα. Οι σύντροφοί του ανησυχούσαν και αυτοί. Τελικά, ήταν μόνο μια περιπέτεια. Γενικό Κρατικό, θεραπεία, φάρμακα και επιστροφή στο σπίτι. Τα παράθυρα σε έναν κατηφορικό δρόμο πίσω από του Φιλοπάππου ήταν φωτισμένα το βράδυ που πλησίαζα. Σαν να φώναζαν, «γύρισε».

Η χαρά ήταν φανερή και όταν άνοιξε η σιδερένια πόρτα.

Η Λιλή Σφήκα- 21 χρόνια στο πλευρό του- χαμογελούσε και ο Βody στα πόδια του κουνούσε συνεχώς την ουρά του. Φαίνεται ότι του έχετε λείψει. Μπα. Πάντα έτσι χαδιάρης ήταν.

-Τον έχετε πολλά χρόνια;

Από μωρό. Τον πήραμε πριν από 7 χρόνια στις Βρυξέλλες. Και όταν έγινε τριών μηνών μετακομίσαμε στην Ελλάδα. Ένας μετανάστης δηλαδή. Στην ουσία Έλληνας είναι. Όπως Έλληνες είναι και οι χιλιάδες μετανάστες που μεγαλώνουν ανάμεσά μας. Το ελληνικό κράτος δεν φαίνεται να συμφωνεί με αυτό. Εδώ αρνείται να δώσει την υπηκοότητα στα παιδιά των μεταναστών που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν στη χώρα μας. Και γι΄ αυτό πρέπει να υπάρχει μια Αριστερά που να συγκρούεται σκληρά με αυτούς που χτυπάνε τις ελευθερίες, την ισότητα, τον ανθρωπισμό δηλαδή μιας κοινωνίας.

-Υπάρχουν πάντως κάποιοι που λένε ότι το κόμμα σας δεν νοιάζεται για τίποτε,παρά μόνο για συγκρούσεις.

Ναι, το έχει κάνει ο Συνασπισμός και είναι λάθος. Γιατί Αριστερά δεν είναι μόνο σύγκρουση. Ο Συνασπισμός έχει στο DΝΑ του τη «συνεργασία» και τον «διάλογο». Και υπάρχουν προβλήματα που για να λυθούν απαιτούν ευρύτατες συσπειρώσεις. Αν κάποια στιγμή βάλουμε μυαλό και αποφασίσουμε να αλλάξουμε τη ρότα της χώρας, θα πρέπει να συνεργαστούμε.

-Με το ΠΑΣΟΚ;

Εγώ δεν βλέπω αυτή τη στιγμή καμία δυνατότητα συνεργα σίας με το ΠΑΣΟΚ. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι πρέπει να λες, «αποκλείω την οποιαδήποτε συνεργασία εσαεί». Είναι χαζό. Ποιο θέμα δεν μπορεί να λυθεί χωρίς ευρύτατες συσπειρώσεις; Ε, το θέμα της Παιδείας. Υπάρχουν βέβαια διαφορές, αλλά πρέπει κάποια στιγμή να τολμήσουμε.

-Εσείς από πού θα αρχίζατε;

Από την πλήρη αυτοτέλεια των πανεπιστημίων. Και από την κατάργηση της φασιστικής αντίληψης ότι η επιστήμη είναι κλεισμένη μέσα σε ένα σύγγραμμα.

-Διαβάσατε ένα άρθρο στο «Βήμα» που έλεγε ότι «η Παιδεία είναι τόσο χάλια γιατί οι καθηγητές είναι τόσο χάλια»;

Το διάβασα. Με αυτό το δυναμικό θα δουλέψουμε όμως. Δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς. Υπάρχουν πάντως δυνάμεις που είναι απογοητευμένες και κάθονται στην μπάντα. Αν ενεργοποιηθούν, θα αλλάξουν μερικές ψηφίδες.

-Πάντως,συνήθως η συζήτηση για την Παιδεία σταματάει στο θέμα του ασύλου.

Δυστυχώς. Εγώ είμαι υπέρ του ασύλου, να μη σε εμποδίζει δηλαδή κανείς να αναπτύξεις τις ιδέες σου. Δεν συμμερίζομαι όμως την άποψη ότι «το άσυλο αφορά όλη την κοινωνία» και όλες τις πράξεις. Και μερικοί που φωνάζουν υπέρ του ασύλου, το έχουν κακομεταχειριστεί πολλαπλώς. Στο Πάντειο προπηλάκισαν καθηγητές. Έχουμε τον ξυλοδαρμό του καθηγητή Πανούση. Με συγχωρείς, με ποιο δικαίωμα;

-Τον Μάη του ΄68 ήσασταν στο Παρίσι,έτσι δεν είναι;

Τον Μάη, από μία περίπου σύμπτωση βρέθηκα να είμαι πρόεδρος της κατάληψης της Νομικής Σχολής. Και κάναμε τις φοβερές διαδηλώσεις μπροστά στο Χρηματιστήριο. «Να καεί, να καεί το μπορντέλο», όχι η Βουλή αλλά το Χρηματιστήριο.

-Πετούσατε και μολότοφ;

Όχι. Η Αστυνομία πετούσε καπνογόνα και χειροβομβίδες κρότου- λάμψης της εποχής.

-Τις καταλήψεις εδώ τις δικαιολογείτε;

Γενικώς όχι. Θα ήθελα όμως να τις κουβεντιάσουμε μία μία. Προφανώς υπάρχουν καταλήψεις που έχουν νόημα. Και υπάρχουν κι άλλες που γίνονται από μόδα ή από αλληλεγγύη. Ε, δεν μπορείς να εξευτελίζεις τόσο σοβαρά πράγματα. Δηλαδή τι ζητάνε όλες αυτές οι καταλήψεις; . Και πώς θα γίνει αυτό, αύριο το πρωί; Και πού θα εφαρμοστεί αφού είναι κατειλημμένα τα πανεπιστήμια; Αυτά είναι αδιέξοδα. Καλό θα ήταν, όλοι αυτοί που βράζει το αίμα τους, να προβάλλουν διεκδικήσεις που θα μπορούσαν να τις κερδίσουν.

-Παρακολουθήσατε τις διαδηλώσεις του Δεκεμβρίου;

Ναι, από μακριά, από το Γενικό Κρατικό δηλαδή. Ήμουν εντυπωσιασμένος από τη μαζικότητα, που δείχνει ότι είχε συσσωρευτεί πολλή τσαντίλα, αλλά δεν σου κρύβω πως είμαι και απογοητευμένος λιγάκι. Ξεφούσκωσε το πράγμα, δεν άφησε ένα ίχνος, ένα αποτύπωμα.

-Το «μπάτσοι γουρούνια δολοφόνοι»δεν αρκεί;

Αστεία πράγματα. Κάποιοι σύντροφοί σας πάντως είπαν ότι προέχει η αντίσταση στο αστυνομικό κράτος. Κάτι πιο σοβαρό μπορούμε να πούμε;

-Πώς βλέπετε την επανεμφάνιση των «επαναστατικών οργανώσεων»;

Καλλιεργούν μια αντίληψη της βίας χωρίς στόχο. Η οποία θα κάνει τι; Θα δώσει κουράγιο στο μαζικό κίνημα; Αυτές είναι παλιομοδίτικες θεωρίες. Ελπίζω όλα αυτά που βλέπουμε, οι πυροβολισμοί, τα γκαζάκια και τα κείμενα με τις αμερικανιές για «τα donuts που έχουν μια τρύπα», ότι είναι ένα είδος επίδειξης που όπου να ΄ναι θα υποχωρήσουν. Για φαντάσου να αρχίσουν να σκοτώνονται άνθρωποι χωρίς να ξέρεις γιατί. Όχι ότι άμα ήξερες θα ήταν καλύτερα, αλλά εν πάση περιπτώσει θα μπορούσες να καταλάβεις πού πάει το πράγμα.

-Στο παρελθόν πάντως η δράση της 17Ν είχε βρει αρκετούς σιωπηλούς υποστηρικτές.

Δεν νομίζω ότι ζούμε κάτι ανάλογο σήμερα. Αυτή η διάχυση της βίας δημιουργεί μικρά γκέτο. Όλοι ψάχνουν σεκιουριτάδες, με αυτοκίνητο, χωρίς αυτοκίνητο, μέσα στο σπίτι, έξω από το σπίτι. Και γίνεται αυτό που οι Γάλλοι λένε banalization, δηλαδή κοινότοπο θέμα. Ση κώνεσαι το πρωί και ακούς το δελτίο εκρήξεων. Αυτό όμως δεν είναι καλαμπούρι, δημιουργεί ένα γενικό κλίμα φόβου. Βία, φόβος, αποχή από τα κοινά. Αυτή είναι η πορεία.

-Κομμουνιστής υπήρξατε ποτέ;

Με την έννοια που μας κατηγορούσε η Ασφάλεια, σίγουρα. Αλλά κομμουνιστής στα χρόνια μου ήταν συνώνυμο του φιλοσοβιετικός.

-Και εσείς δεν μαγευτήκατε ποτέ από τον «υπαρκτό σοσιαλισμό»;

Όχι. Στις αρχές της δεκαετίας του ΄60 έκανα ένα ταξίδι στη Μόσχα και γυρνώντας είπα στους καθοδηγητές μου, «παιδιά με συγχωρείτε, εγώ δεν θέλω να έχω σχέση με όλα αυτά».

-Φτώχεια;

Δεν ήταν μόνο η φτώχεια. Υπήρχε παντού μιζέρια. Αυτά που λένε, για τα κορίτσια και τις νάιλον κάλτσες, δεν είναι ψέματα. Ο άλλος πούλαγε την ψυχή του για ένα τζιν. Εμένα έτυχε να με σταματήσει άνθρωπος στον δρόμο και να μου ζητήσει την μπλούζα μου.

-Τόσο μοντέρνα ήταν;

Μπα, ήταν μια μπλούζα που είχε πλέξει η μακαρίτισσα η μάνα μου και της είχε βάλει ένα κομμάτι δέρμα μπροστά στο στήθος. Και με παρακαλούσε να του την πουλήσω. Μετά πήγα στη Ρουμανία. Με κάλεσε ένας πανεπιστημιακός να φάμε και στο τραπέζι είχε μια κονσέρβα τουρσί και μια γεμιστή ντομάτα. Μία. Εντάξει, δεν λέω, η Σοβιετία απέκτησε υποδομές και έγινε βαριά βιομηχανική δύναμη, αλλά με τι κόστος; Πόσοι θυσιάστηκαν και τι οικολογικές καταστροφές έγιναν;

-Τι τίτλο θα βάζατε σήμερα στην ιδεολογία σας;

Σοσιαλδημοκράτης. Παλιά το έλεγα για να πειράξω τους συντρόφους μου, αλλά τελικά αυτό είμαι. Εξάλλου, αν εξαιρέσουμε ίσως την μπολσεβίκικη επανάσταση, ό,τι άλλο έχει γίνει, έγινε από σοσιαλδημοκρατική παρέμβαση. Γιατί μη μου πει κανείς ότι ήταν κοινωνική αλλαγή η δημιουργία ανελεύθερων καθεστώτων από τον Κόκκινο Στρατό. Άλλο τι ταμπέλα τούς έβαζαν από πάνω. Δείτε τώρα το μίσος που έχουν εκεί οι λαοί για οτιδήποτε σοσιαλιστικό. Πάντα είχατε αυτές τις απόψεις;

-Ή γερνώντας γίνατε πιο...σοσιαλδημοκράτης;

Νομίζω ότι γερνώντας έγινα λίγο πιο εξτρεμιστής.

Ένα μάτσο ταλαιπωρημένες εφημερίδες με πρώτη πρώτη την «Αυγή» μαρτυρούν ότι αυτός ο άνθρωπος δεν θέλει να είναι ποτέ απών. Η τηλεόραση παίζει Ειδήσεις αλλά στο σαλόνι ακούγεται χαμηλά μια όπερα. Το γραφείο του είναι πνιγμένο στα βιβλία, πού και πού ξετρυπώνω και μια ασπρόμαυρη φωτογραφία. Οι γιοι του, η Λιλή, οι διακοπές στη Ναύπακτο, η μητέρα του, ο πατέρας του που τον σκότωσαν στην Κατοχή. Σε μια γωνία παρατημένες και οι πίπες του και ένας φορητός υπολογιστής σε θέση standby.

-Για τους συντρόφους σας της ηγεσίας θέλετε να μιλήσουμε;Τον κ.Αλαβάνο και τον κ.Τσίπρα.

Τι να πω; Και οι ίδιοι είναι πολύ μπλεγμένοι. Δείτε τώρα τι τραβάνε με τον ΣΥΡΙΖΑ. Δεν το λένε, αλλά έχουν προβλήματα κάθε φορά πώς θα πείσουν τον ΣΥΡΙΖΑ. Επομένως τι να τους πω. Ας προσέχατε;

-Επιμένετε ότι ήταν λάθος η δημιουργία του ΣΥΡΙΖΑ;

Δεν έχω τίποτα με κανέναν στον ΣΥΡΙΖΑ και υπάρχουν και πολλοί που είναι και συμπαθέστατοι. Πολιτικά όμως και πολιτιστικά, τι το κοινό έχουμε; Οι περισσότεροι είναι αντιευρωπαίοι, πολλοί απ΄ αυτούς είναι εθνικιστές και κρατιστές. Όχι όλοι αλλά πολλοί.

-Αν ήταν στο χέρι σας σήμερα θα διαλύατε τον ΣΥΡΙΖΑ;

Νομίζω ότι κινδυνεύει να οδηγηθεί μόνος του σε διάλυση και όχι επειδή το θέλω εγώ. Αλλά πάντα υπάρχει η ελπίδα ότι οι διάφορες ομάδες θα μετεξελιχθούν σε κάτι πιο σύγχρονο. Κι εγώ δε θέλω να σβήνω την ελπίδα κανενός.

-Σας προβληματίζει αυτό το πάνω-κάτω στις επιδόσεις του Συνασπισμού;

Βέβαια και επιμένω ότι θέλουμε οπωσδήποτε ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα. Πού στο διάολο πάει αυτή η κοινωνία σήμερα και τι πρέπει να αλλάξουμε. Αυτό το πρόγραμμα δεν το έχουμε. -Δεν αρκούν οι γενικές θέσεις του κόμματός σας;

Η πραγματική ζωή δεν θέλει θεωρίες, θέλει απαντήσεις.

-Μπορείτε να μου πείτε το πρώτο πράγμα που θα προωθούσατε σε μια κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ- Συνασπισμού;

Η εισαγωγή νέων φόρων και κατάργηση άλλων. Γιατί οι φόροι είναι εκείνοι που δίνουν την πολιτική σου αντίληψη. Δηλαδή να βάλουμε πράσινους φόρους και βέβαια φόρο μεγάλης ακίνητης περιουσίας.

-Ό,τι και να λέμε στην οικολογία το γυρνάτε.

Μα δεν είναι δυνατόν η Ελλάδα να έχει χαμηλότερες επιδόσεις από τη Γερμανία, στις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας, στη βιολογική γεωργία.

-Το ίδιο είπε και ο Ομπάμα. «Να οργανώσουμε αλλιώς τις ανάγκες της κοινωνίας».

Αυτά που λέει ο Ομπάμα έχουν ενδιαφέρον, ιδίως τα οικολογικά του. Δεν ξέρω αν ακούγεται banalite, αλλά εγώ θεωρώ ότι είναι πραγματικά ιστορικό, που βγήκε ένας Αφροαμερικάνος πρόεδρος. Κάποιοι λένε «δεν είναι τίποτα». Κάτσε βρε μεγάλε. Είναι εξίσου σημαντικό με την εκλογή στη Βολιβία του Έβο Μοράλες. Του Ινδιάνου που έφαγε 600 χρόνια σφαγές και τώρα βγήκε πρόεδρος.

-Πολιτικά σχέδια έχετε πια;

Ε, σιγά σιγά θα αρχίσω κι εγώ να περνάω στην εφεδρεία. Θα είμαι βέβαια πάντοτε ενεργός πολίτης.

Ο Παλιοκώστας κάτι θέλει να μας πει...

Εντάξει, είναι εύκολο να αρχίζεις να λες ότι ο Παλιοκώστας ντρόπιασε την Κυβέρνηση, ότι πρέπει να παραιτηθούν οι Υπουργοί Δικαιοσύνης και Εσωτερικών. ότι οι σωφρονιστικοί υπάλληλοι τα παίρνουν από τους κρατούμενους, ότι φυλακή μένουν οι χαζοί και οι φτωχοί, ότι ότι ότι...

Από την άλλη, μπορείς το ίδιο ανέξοδα να κατηγορείς τις κυβερνήσεις των τελευταίων διακοσίων πενήντα ετών, να κατηγορείς τον δικομματισμό, να στηλιτεύεις το σάπιο κατεστημένο κλπ κλπ κλπ.

Τέλος, μπορείς να κάνεις πλάκα και εν τέλει να γουστάρεις τον βαρυποινίτη που διασύρει τους πάντες δραπετεύοντας δύο φορές με τον ίδιο φαντεζί τρόπο.


Η ουσία όμως κρύβεται αλλού. Τι πρέπει να μάθουμε από αυτή την ιστορία που μας δίδαξε δύο φορές ο Παλιοκώστας και εμείς κοβόμαστε ως αδιάβαστοι;

Το δίδαγμα είναι ένα: αξιολόγηση, παντού και πάντα. Αν υπήρχε ένας μηχανισμός αξιολόγησης σε λειτουργία για το σωφρονιστικό σύστημα της χώρας, θα είχε αναλυθεί η πρώτη απόδραση. Θα φανερώνονταν οι λεπτομέρειες που κάνουν μια τέτοια απόδραση τόσο εύκολη.

• Ενδεχομένως έτσι να άλλαζε κάτι στον τρόπο με τον οποίο ενοικιάζονται ελικόπτερα, οπότε δεν θα μπορούσε ο καθένας να κυκλοφορεί ανώνυμα με ένα αεροσκάφος πάνω από την Αθήνα.
• Ίσως να άλλαζε το σχήμα των ταρατσών της φυλακής, ώστε να μην μπορεί να προσγειωθεί ελικόπτερο.
• Ίσως να μην άλλαζε τίποτα, γιατί μπορεί να αποδεχόμασταν τγην πιθανότητα να γίνονται αποδράσεις έναντι του κόστους των αντίμετρων.

Αυτό που σίγουρα θα γινόταν αν εφαρμοζόταν ένα αξιόπιστο σύστημα αξιολόγησης είναι ότι θα είχε προκύψει πολιτική διαχείρισης και αποτροπής τέτοιων συμβάντων. Το πάθημα θα είχε γίνει μάθημα και θα ξέραμε τι μας γίνεται.

• Το ίδιο θέλησε να μας πει και ο διαταραγμένος αστυνομικός που πυροβόλησε τον σεκιουριτά στην πρεσβεία των ΗΠΑ. Τον αξιολόγησε ποτέ κάποιος μηχανισμός; Όχι. Οπότε ενώ όλοι ήξεραν ότι είναι άρρωστος, το σύστημα εξακολουθούσε να τον έχει οπλισμένο.
• Το ίδιο και ο παιδόφιλος ιερέας, ο οποίος επίσης δεν είχε περάσει από κανένα σύστημα αξιολόγησης. Έτσι εξακολουθούσε να κατηχεί ανήλικους, αφού τον εμπιστεύονταν οι γονείς τους.
  
• Το ίδιο και ο "χασάπης" χειρουργός που εξακολουθεί να παρέχει τις υπηρεσίες του, και ο τεμπέλης καθηγητής και δάσκαλος που για το εκπαιδευτικό σύστημα έχει την ίδια αντιμετώπιση με τους εργατικούς συναδέρφους του και πάει λέγοντας.
  

Όλα αυτά τα περιστατικά προσπαθούν να μας διδάξουν ό,τι και η επανάληψη της απόδρασης Παλιοκώστα.

- Τι θέλει λοιπόν να μας πει ο Παλιοκώστας;
- Αξιολόγηση παντού...
- Το μάθαμε ή θα τον παρακολουθήσουμε να πετάει με τον ίδιο ακριβώς τρόπο;

Ιτς α μπόυ (it's a boy)

Ο Ραγκούσης στο Αγρίνιο

"Δεν είναι τιμή για σας η αποψινή μου παρουσία εδώ. Για εμένα είναι τιμή που το Κίνημα με εμπιστεύτηκε".

Αυτό ήταν το νόημα των λέξεων με τις οποίες ο Γιάννης Ραγκούσης άνοιξε την ομιλία του στην συνεστίαση της Νομαρχιακής Αιτωλοακαρνανίας απόψε στο Αγρίνιο.

Επιτέλους κάποιος που νιώθει ότι το ΠΑΣΟΚ τον έχει τιμήσει, ότι το ΠΑΣΟΚ δεν του χρωστάει, ότι έχει ευθύνη απέναντι στο ΠΑΣΟΚ και τον κόσμο του.

Δημοσκοπικά αποτελέσματα για Αιτωλοακαρνανία

Εκτίμηση του blog Δημοσκοπία για τον Ιανουάριο.

Το 2007 είχαμε 43,7% ΠΑΣΟΚ, 43,56% ΝΔ, 6,25% ΚΚΕ, 2,86% ΣΥΡΙΖΑ, 2% ΛΑΟΣ και 0,46% Ο-Π.

Η διαφορά ΠΑΣΟΚ-ΝΔ από το 0% του 2007 εκτινάσσεται στο 7,5%! Το ΠΑΣΟΚ ενισχύεται κατά 1,5%, ο ΣΥΡΙΖΑ σχεδόν διπλασιάζεται και οι Ο-Π τριπλασιάζονται ενώ η ΝΔ χάνει 6 μονάδες!

Αποδίδει η έντονη παρουσία Τσίπρα στην Αιτωλοακαρνανία, καθώς και η κινητικότητα των Ο-Π στην περιοχή. Το ΠΑΣΟΚ έχει πολλά περιθώρια ανάκαμψης ακόμη. Θα τα εξαντλήσει; Εδώ κατά τη γνώμη μου παίζεται και η αυτοδυναμία: να ξεπεράσει με πάνω από 3% τα αποτελέσματα του 2007 σε όλες τις περιφέρειες. Είναι κοντά, αλλά ακόμη δεν έχει πιάσει τον στόχο.

Μην ξενχάτε ότι η Αιτωλοακαρνανία θεωρείται νομός-βαρόμετρο. Οπότε, έρχονται γλέντια!

Γιώργο θα το κάνεις;

Σήμερα ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ επισκέφτηκε τους Κρητικούς αγρότες που ήταν εγκλωβισμένοι στο λιμάνι του Πειραιά.

Η Κυβέρνηση βλακωδώς διάλεξε να ρίξει... δακρυγόνα την ώρα της επίσκεψης. Δύο τινά μπορεί να συμβαίνουν: ή το κάνανε επίτηδες που σημαίνει ότι είναι πανικόβλητοι ή, το κάνανε τα ΜΑΤ κατά λάθος που σημαίνει ότι η Αστυνομία έχει σκορπίσει και κινείται λίγο πολύ τυχαία. Και στις δύο περιπτώσεις υπάρχουν βαρύτατες πολιτικές ευθύνες.

Η φωτό από το in.gr

Καλά έκανε ο Παπανδρέου και πήγε στους αγρότες. Η πολιτική ηγεσία πρέπει να ακούει όσους διαμαρτύρονται και να μεθοδεύει λύσεις. Πολιτική δεν χαράσσεται από τα γραφεία με επικοινωνιακές τακτικές, χαράσσεται με τους πολίτες. ΔΕΝ είναι λαϊκισμός αυτό. Λαϊκισμός είναι να χαϊδεύεις αυτιά, να λες ψέματα, να αφήνεις τα προβλήματα άλυτα και, να κομματικοποιείς τους συνεταιρισμούς και τις κινητοποιήσεις.

Από την άλλη, έβλεπα χθες talk show στο Άλτερ στο οποίο συμμετείχε πρώην υπουργός του ΠΑΣΟΚ. Με το που άνοιγε το στόμα του πεταγόταν ο Χατζηνικολάου, ο Γιακουμάτος, οι ΣΥΡΙΖαίοι και το ΚΚΕ. Όλοι δύο εικόνες θύμιζαν: τα ξεφούσκωτα λάστιχα των τρακτέρ και την επίθεση των ΜΑΤ στους συνταξιούχους. Άλαλος ο υπουργός. Και καλά κάνανε οι υπόλοιποι: ας πρόσεχαν οι τότε κρατούντες για να μην τους τα σέρνουν ακόμη.



Και εδώ Πρόεδρε είναι το δικό σου στοίχημα: μπορείς να αλλάξεις αυτή την κατάσταση; Μπορείς όταν θα είσαι πρωθυπουργός να μην βγάζεις τα ΜΑΤ να δέρνουν σε κάθε διαδήλωση; Μπορείς να μην δέρνεις αγρότες, συνταξιούχους, μαθητές, απεργούς; Μπορείς να πείσεις πως μπορείς παρ όλη την προϊστορία;

Θα το κάνεις; Θα δημιουργήσεις όλες τις διαδικασίες συμμετοχής που θα αποτρέπουν τη συλλογική βία; Θα προκαλέσεις την εμπιστοσύνη της κοινωνίας ώστε να συμμετάσχει σε αυτές; Θα καταργήσεις την διαβρωτική κομματικοποίηση όλων των θεσμικών φορέων;

Αυτό είναι το δικό σου στοίχημα, το δικό μας στοίχημα. Να ξεκολλήσουμε από την κοινωνία της κουφής εξουσίας που ψεκάζει ό,τι κινείται και των απελπισμένων πολιτών που περιφέρουν την μιζέρια και την απόγνωσή τους στα κανάλια.

Να χτίσουμε μια κοινωνία όπου οι πολίτες θα οργανώνονται μακριά από μικροκομματικές σκοπιμότητες, η εξουσία θα διαβουλεύεται έντιμα και οι πολίτες θα εμπιστεύονται την διαδικασία.

Εδώ είναι η ουσία των ημερών, αυτό περιμένει να ακούσει και να πιστέψει η κοινωνία. Γι' αυτό λοιπόν ρωτάω: θα το κάνεις;