Η κυβέρνηση φέρνει τροπολογία στη Βουλή με την οποία προβλέπεται ότι οι εκδότες μπορούν να διαχειρίζονται το 2% του τζίρου τους χωρίς παραστατικά.
Στην ουσία δωρίζονται στα συγκροτήματα οι φόροι που αντιστοιχούν στο 2% του τζίρου τους, αφού με το πρόσχημα ότι τα χρήματα αυτά έχουν ξοδευτεί για την χρηματοδότηση πληροφοριοδοτών και επομένως δεν υπάρχουν σχετικά τιμολόγια ή αποδείξεις. Η τροπολογία αυτή επιτρέπει στα συγκροτήματα να διαθέτουν μαύρα ταμεία και να χρηματοδοτούν αμφίβολης νομιμότητας δραστηριότητας.
Μπορεί να ακούγεται λίγο το 2%. Το ποσοστό αυτό όμως μεταφράζεται σε περίπου 100 εκατομμύρια ευρώ μαύρου χρήματος ετησίως, ποσό σημαντικότατο.
Πρόκειται για μείζον ζήτημα, αφού με την τροπολογία αυτή τα συγκροτήματα δεν αντιμετωπίζονται ισότιμα με τις υπόλοιπες επιχειρήσεις. Αυτή η διακριτική μεταχείριση των επιχειρήσεων ΜΜΕ προκύπτει λόγω της ισχύος που ασκούν τα συγκροτήματα επί της πολιτικής. Ουσιαστικά αυτό το 2% είναι η νομιμοποίηση της διαπλοκής.
Πόσος καιρός πέρασε από την εποχή του Μπαϊρακτάρη και ο Καραμανλής χαρίζει μαύρο χρήμα στους εκδότες; Πόσο νερό κύλησε στο αυλάκι και πλέον χαρίζονται μαύρα εκατομμύρια στους τότε νταβατζήδες;
Έχει αναπτυχθεί και σχετική πρωτοβουλία με την ονομασία 100myria η οποία επικοινωνεί με βουλευτές ώστε να διερευνήσει την στάση τους στην συγκεκριμένη ψηφοφορία. Λεπτομέρειες στο www.100myria.gr.
Σήμερα το ΠΑΣΟΚ ανακοίνωσε ότι θα καταψηφίσει την σχετική τροπολογία. Το ίδιο πράττει και ο ΣΥΡΙΖΑ. Το ΚΚΕ δεν έχει ανακοινώσει ακόμη την στάση του, όπως και το ΛΆΟΣ.
Δεν με εντυπωσιάζει η στάση των συγκροτημάτων και των πιστολέρο τους (Πρετεντέρης, Λαζόπουλος κα) έναντι του Παπανδρέου, ίσα ίσα που έχω ένα λόγο παραπάνω πια για να την ερμηνεύσω. Ο ΓΑΠ δεν τους χαρίζεται, αυτοί δεν τον πάνε. Απλά πράγματα!
Update: Τελικά ο Καραμανλής αναγκάστηκε να αποσύρει την τροπολογία αφού για δεύτερη φορά από τις δηλώσεις των βουλευτών του προέκυπτε ότι η πρόταση της πλειοψηφίας θα... μειοψηφούσε. Επίσημα η δικαιολογία ήταν ότι η ΝΔ αποσύρει την τροπολογία επειδή... δεν συναινεί το ΠΑΣΟΚ. Η απόσυρση αποδεικνύει αφενός ότι η Νέα Δημοκρατία έχει πρόβλημα αφού είναι όμηρος της ισχνής της πλειοψηφίας και, αφετέρου, η αδυναμία της είναι τέτοια που επιτρέπει στο ΠΑΣΟΚ να επιβάλλει εν μέρει τις εξελίξεις.
4/5/09
Τα μπλοκάκια έχουν θέση στην ΓΣΕΕ;
Την Πρωτομαγιά στην συγκέντρωση του Εργατικού Κέντρου Ναυπάκτου παρατήρησα ένα φαινομενικά παράδοξο γεγονός που αφορούσε την σύνθεση των συμμετεχόντων. Δεν είδα πουθενά κανένα νέο εργαζόμενο, κάποιον από τους εργαζόμενους της αποκαλούμενης γενιάς των 700 ευρώ. Απουσίαζε σχεδόν εντελώς η πλέον αδικημένη εργασιακά γενιά. Για να κατανοήσουμε τι μπορεί να οδηγεί σε αυτή την αποχή και ταυτόχρονα απαξίωση των θεσμικών συνδικαλιστικών οργάνων πρέπει να καταλάβουμε το προφίλ αυτής της γενιάς και τις συνθήκες που διαμορφώνουν την ταυτότητά της.
Από την συγκέντρωση του Εργατικού Κέντρου Ναυπάκτου την Πρωτομαγιά
Ουσιαστικά ο όρος αυτός αναφέρεται στην γενιά μεταξύ 25 και 35 ετών. Γενιά με πλούσιες σπουδές και υψηλή κατάρτιση σε διάφορα πεδία όπως οι ξένες γλώσσες, η χρήση υπολογιστών, η μουσική κα.
Εξετάζοντας το θεσμικό καθεστώς κάτω από το οποίο εργάζεται η γενιά αυτή, διαπιστώνουμε ότι η συντριπτική της πλειοψηφία εργάζεται με το καθεστώς του «μπλοκ», δηλαδή αμείβεται με απόδειξη παροχής υπηρεσιών. Έτσι ο νέος εργαζόμενος ενώ παρέχει εξαρτημένη εργασία σε ένα και μόνο εργοδότη, μεταμφιέζεται από το σχετικό θεσμικό πλαίσιο σε ελεύθερος επαγγελματίας και πλέον αυτασφαλίζεται στον ΟΑΕΕ (πρώην ΤΕΒΕ) αντί του ΙΚΑ-ΕΤΑΜ, αφού έχει σύμβαση έργου και όχι εργασίας. Με τον τρόπο αυτό ο νέος εργαζόμενος χάνει μια σειρά από δικαιώματα που προβλέπονται για τους παρέχοντες εξαρτημένη εργασία όπως είναι το οκτάωρο και η αποζημίωση των υπερωριών, τα επιδόματα μητρότητας και λοχίας, οι δεκατέσσερις μισθοί, τα επιδόματα του Οργανισμού Εργατικής Κατοικίας, το δικαίωμα σε κανονική και όποια άλλη άδεια κλπ. Οι εργαζόμενοι αυτής της κατηγορίας εξαιρούνται των προβλέψεων του νόμου για τα όρια απολύσεων ενώ δεν δικαιούνται αποζημίωση απόλυσης, γεγονός που τους καθιστά ιδιαίτερα ευάλωτους σε κύματα απολύσεων. Ο εργαζόμενος με μπλοκ δεν υπάγεται στις συλλογικές συμβάσεις και διαπραγματεύεται μόνο ατομικά τις αποδοχές του ο κάθε ένας. Δεν μπορεί να συμμετάσχει σε σωματεία και Εργατικά Κέντρα, ενώ δεν μπορεί να απεργήσει αφού τυπικά δεν είναι εργαζόμενος αλλά ελεύθερος επαγγελματίας.
Με λίγα λόγια η συντριπτική πλειοψηφία των νέων εργαζόμενων που απασχολείται με μπλοκ παροχής υπηρεσιών και όχι ως μισθωτοί δεν καρπώνονται μια σειρά δικαιωμάτων που θεωρούνται δεδομένα για τους εργαζόμενους μεγαλύτερης ηλικίας. Ουσιαστικά για πρώτη φορά στην ιστορία εμφανίζεται μια γενιά να ταυτίζεται με μια τάξη, αφού οι νέοι εργαζόμενοι είναι σχεδόν αποκλειστικά αυτοί που βιώνουν νόμιμα τον εργασιακό μεσαίωνα. Το χειρότερο δε είναι ότι δομές όπως η ΓΣΕΕ και τα Εργατικά Κέντρα δεν εκπροσωπούν αυτή την ιδιαίτερα πολυπληθή και νέα σε ηλικία κατηγορία εργαζομένων, με αποτέλεσμα να μην βρίσκουν έκφραση τα δικαιώματά τους.
Προκειμένου να αποκατασταθεί η έννοια της δίκαιης κοινωνίας πρέπει άμεσα να αρθούν οι στρεβλώσεις που δημιουργούνται σε βάρος της εργαζόμενης νέας γενιάς λόγω του κόλπου με τα μπλοκ. Ως ελάχιστο δε δείγμα διαγενεακής αλληλεγγύης πρέπει να ανοίξει η ΓΣΕΕ σε αυτή την κατηγορία εργαζομένων. Αυτό πρέπει να γίνει κυρίαρχο αίτημα των θεσμικών οργάνων του εργατικού κινήματος, πρέπει να γίνει απαίτηση όλων των προοδευτικών πολιτών, πρέπει να γίνει κυρίαρχο αίτημα της ίδιας της ΓΣΕΕ. Αλλιώς θα ενταθεί η απαξίωση που εισπράττουν σήμερα η ΓΣΕΕ, τα Εργατικά Κέντρα και τα Σωματεία μιας και δεν θα εκπροσωπούν μια ολόκληρη γενιά εργαζομένων που κάθε άλλο παρά ευνοημένη είναι και επομένως δύσκολα θα παραμείνει απαθής στο μέλλον. Άλλωστε το γεγονός ότι ήδη το 61% της Ελληνικής κοινωνίας αντιμετωπίζει με δυσπιστία ή χωρίς εμπιστοσύνη την ΓΣΕΕ καταδεικνύει ότι η ώρα της πλήρους απαξίωσης είναι κοντά αν το ίδιο το εργατικό κίνημα δεν αντιδράσει. (Δημοσκόπηση Public Issue, 2008: http://www.publicissue.gr/wp-content/uploads/2008/12/institutions_2.pdf)
Αν η ΓΣΕΕ δεν απαιτήσει και δεν προβεί η ίδια στην de facto ενσωμάτωση της γενιάς των μπλοκ τότε θα έχει από μόνη της επιλέξει να εκπροσωπεί σχεδόν αποκλειστικά τους μεγαλύτερους σε ηλικία εργαζόμενους, επιλογή καταστροφική για την κοινωνική συνοχή και για το μέλλον του εργατικού κινήματος. Είναι όμως έτοιμη η ΓΣΕΕ και τα στελέχη του εργατικού κινήματος να επανιδρύσουν τα θεσμικά τους όργανα, ακόμη και αν κάτι τέτοιο σήμαινε την απώλεια των όποιων "κεκτημένων"; Η ιστορία θα δείξει.
Σχετικά δημοσιεύματα:
Από την συγκέντρωση του Εργατικού Κέντρου Ναυπάκτου την ΠρωτομαγιάΟυσιαστικά ο όρος αυτός αναφέρεται στην γενιά μεταξύ 25 και 35 ετών. Γενιά με πλούσιες σπουδές και υψηλή κατάρτιση σε διάφορα πεδία όπως οι ξένες γλώσσες, η χρήση υπολογιστών, η μουσική κα.
- Το μέλος αυτής της γενιάς αυτή κατά κανόνα έχει βιώσει την ανεργία επί μακρόν, αφού η ανεργία στις ηλικίες 19-24 βρίσκεται στο 22,3% και στους 25-34 στο 10,3%, ποσοστά υψηλότερα από τον μέσο όρο.
- Η εργασία του χαρακτηρίζεται από πολύ χαμηλές αποδοχές, αφού το 64,4% δηλώνουν ότι έχουν καθαρές μηνιαίες αποδοχές έως 750 ευρώ και το 29% αμείβεται με 750 έως 1.000 ευρώ.
- Η ανασφάλεια και η αδυναμία διατήρησης ενός σταθερού επιπέδου διαβίωσης είναι ο κανόνας, αφού το 45,6% των νέων δηλώνουν προσωρινά απασχολούμενοι.
- Παρ όλη την υψηλή εξειδίκευση και το υψηλό επίπεδο πολυετών σπουδών, ένας στους δύο νέους ηλικίας 25 ετών αναγκαστικά δεν εργάζεται στο επάγγελμα που έχει επιλέξει. Στατιστικά από το g700.blogspot.com.
Εξετάζοντας το θεσμικό καθεστώς κάτω από το οποίο εργάζεται η γενιά αυτή, διαπιστώνουμε ότι η συντριπτική της πλειοψηφία εργάζεται με το καθεστώς του «μπλοκ», δηλαδή αμείβεται με απόδειξη παροχής υπηρεσιών. Έτσι ο νέος εργαζόμενος ενώ παρέχει εξαρτημένη εργασία σε ένα και μόνο εργοδότη, μεταμφιέζεται από το σχετικό θεσμικό πλαίσιο σε ελεύθερος επαγγελματίας και πλέον αυτασφαλίζεται στον ΟΑΕΕ (πρώην ΤΕΒΕ) αντί του ΙΚΑ-ΕΤΑΜ, αφού έχει σύμβαση έργου και όχι εργασίας. Με τον τρόπο αυτό ο νέος εργαζόμενος χάνει μια σειρά από δικαιώματα που προβλέπονται για τους παρέχοντες εξαρτημένη εργασία όπως είναι το οκτάωρο και η αποζημίωση των υπερωριών, τα επιδόματα μητρότητας και λοχίας, οι δεκατέσσερις μισθοί, τα επιδόματα του Οργανισμού Εργατικής Κατοικίας, το δικαίωμα σε κανονική και όποια άλλη άδεια κλπ. Οι εργαζόμενοι αυτής της κατηγορίας εξαιρούνται των προβλέψεων του νόμου για τα όρια απολύσεων ενώ δεν δικαιούνται αποζημίωση απόλυσης, γεγονός που τους καθιστά ιδιαίτερα ευάλωτους σε κύματα απολύσεων. Ο εργαζόμενος με μπλοκ δεν υπάγεται στις συλλογικές συμβάσεις και διαπραγματεύεται μόνο ατομικά τις αποδοχές του ο κάθε ένας. Δεν μπορεί να συμμετάσχει σε σωματεία και Εργατικά Κέντρα, ενώ δεν μπορεί να απεργήσει αφού τυπικά δεν είναι εργαζόμενος αλλά ελεύθερος επαγγελματίας.
Με λίγα λόγια η συντριπτική πλειοψηφία των νέων εργαζόμενων που απασχολείται με μπλοκ παροχής υπηρεσιών και όχι ως μισθωτοί δεν καρπώνονται μια σειρά δικαιωμάτων που θεωρούνται δεδομένα για τους εργαζόμενους μεγαλύτερης ηλικίας. Ουσιαστικά για πρώτη φορά στην ιστορία εμφανίζεται μια γενιά να ταυτίζεται με μια τάξη, αφού οι νέοι εργαζόμενοι είναι σχεδόν αποκλειστικά αυτοί που βιώνουν νόμιμα τον εργασιακό μεσαίωνα. Το χειρότερο δε είναι ότι δομές όπως η ΓΣΕΕ και τα Εργατικά Κέντρα δεν εκπροσωπούν αυτή την ιδιαίτερα πολυπληθή και νέα σε ηλικία κατηγορία εργαζομένων, με αποτέλεσμα να μην βρίσκουν έκφραση τα δικαιώματά τους.
Προκειμένου να αποκατασταθεί η έννοια της δίκαιης κοινωνίας πρέπει άμεσα να αρθούν οι στρεβλώσεις που δημιουργούνται σε βάρος της εργαζόμενης νέας γενιάς λόγω του κόλπου με τα μπλοκ. Ως ελάχιστο δε δείγμα διαγενεακής αλληλεγγύης πρέπει να ανοίξει η ΓΣΕΕ σε αυτή την κατηγορία εργαζομένων. Αυτό πρέπει να γίνει κυρίαρχο αίτημα των θεσμικών οργάνων του εργατικού κινήματος, πρέπει να γίνει απαίτηση όλων των προοδευτικών πολιτών, πρέπει να γίνει κυρίαρχο αίτημα της ίδιας της ΓΣΕΕ. Αλλιώς θα ενταθεί η απαξίωση που εισπράττουν σήμερα η ΓΣΕΕ, τα Εργατικά Κέντρα και τα Σωματεία μιας και δεν θα εκπροσωπούν μια ολόκληρη γενιά εργαζομένων που κάθε άλλο παρά ευνοημένη είναι και επομένως δύσκολα θα παραμείνει απαθής στο μέλλον. Άλλωστε το γεγονός ότι ήδη το 61% της Ελληνικής κοινωνίας αντιμετωπίζει με δυσπιστία ή χωρίς εμπιστοσύνη την ΓΣΕΕ καταδεικνύει ότι η ώρα της πλήρους απαξίωσης είναι κοντά αν το ίδιο το εργατικό κίνημα δεν αντιδράσει. (Δημοσκόπηση Public Issue, 2008: http://www.publicissue.gr/wp-content/uploads/2008/12/institutions_2.pdf)
Αν η ΓΣΕΕ δεν απαιτήσει και δεν προβεί η ίδια στην de facto ενσωμάτωση της γενιάς των μπλοκ τότε θα έχει από μόνη της επιλέξει να εκπροσωπεί σχεδόν αποκλειστικά τους μεγαλύτερους σε ηλικία εργαζόμενους, επιλογή καταστροφική για την κοινωνική συνοχή και για το μέλλον του εργατικού κινήματος. Είναι όμως έτοιμη η ΓΣΕΕ και τα στελέχη του εργατικού κινήματος να επανιδρύσουν τα θεσμικά τους όργανα, ακόμη και αν κάτι τέτοιο σήμαινε την απώλεια των όποιων "κεκτημένων"; Η ιστορία θα δείξει.
Σχετικά δημοσιεύματα:
ΓΑΠ: "ένας ολόκληρος κύκλος που πρόσβαλλει τον Έλληνα πολίτη πρέπει να κλείσει"
Ακολουθεί άρθρο του Γιώργου Παπανδρέου που δημοσιεύτηκε στην ανανεωμένη ιστοσελίδα του ΠΑΣΟΚ. Επί του κειμένου, με εντυπωσιάζει που αντί να προσπαθήσει να εκμεταλλευτεί το νοσηρό κλίμα, προσπαθεί να θέσει τις βάσεις για την αναδημιουργία της εμπιστοσύνης μεταξύ πολίτη και πολιτικής.
Πέρα από όσα γράφει, θεωρώ σημαντικό ότι επέλεξε την ιστοσελίδα του Κινήματος για να δημοσιεύσει το άρθρο και όχι κάποια εφημερίδα, αποδεικνύοντας ότι πραγματικά πιστεύει στα νέα μέσα. Ακολουθεί το κείμενο του άρθρου. Καλή ανάγνωση.
Καλείται αύριο το Ελληνικό Κοινοβούλιο να κρίνει και να πάρει θέση.
Να κρίνει μια από τις πολλές πρόσφατες υποθέσεις κακοδιοίκησης και διαφθοράς για τις οποίες κατηγορούνται και πολιτικά πρόσωπα.
Μαζί κρίνεται και η πολιτική ζωή της χώρας. Αξιολογείται και κρίνεται από τον Ελληνικό λαό η λειτουργία των θεσμών μας. Αξιολογείται και κρίνεται η βούληση του πολιτικού κόσμου να δώσει τέλος σε παρόμοιες πρακτικές και αντιλήψεις στη διακυβέρνηση της χώρας.
Αύριο βράδυ, στην ψηφοφορία της Βουλής, δεν κρίνεται μόνο η αναγκαιότητα περαιτέρω διερεύνησης μιας υπόθεσης που αφορά σε έναν πρώην υπουργό.
Κρίνεται η βούλησή μας να αντιμετωπίσουμε το φαινόμενο της διαφθοράς στη δημόσια ζωή, από όπου και εάν προέρχεται.
Η καταπολέμηση της διαφθοράς αποτελεί καθήκον μας.
Διότι η διαφθορά, μαζί με την πελατειακή αντίληψη άσκησης εξουσίας, γιγαντώνει τη σπατάλη του κράτους, τη λεηλασία του δημόσιου χρήματος, της περιουσίας του Ελληνικού λαού. Μόνοι ευνοημένοι είναι οι ισχυροί, οι «ημέτεροι» και η παρασιτική οικονομία.
Καλλιεργεί την ανομία, δηλαδή υπονομεύει κάθε έννοια δικαίου και εδραιώνει την πεποίθηση ότι στη χώρα μας κυριαρχεί μόνο το δίκιο του ισχυρού.
Για τον πολίτη η διαφθορά σημαίνει ότι υπονομεύονται τα βασικά του δικαιώματα, κάνοντας τα αγαθά της υγείας, της παιδείας, της σωστής συγκοινωνίας, της εργασίας, της ανάπτυξης, της ποιότητας ζωής, αντικείμενο συναλλαγής, αγαθά δυσπρόσιτα ή ακριβότερα και χαμηλής ποιότητας.
Γίνονται τα αγαθά αυτά προνόμια για τους λίγους.
Η διαφθορά ενισχύει την κοινωνική ανισότητα, την κοινωνική αδικία, ενώ παραμερίζει στην πράξη κάθε έννοια αξιοκρατίας.
Η εκτεταμένη αίσθηση και εικόνα διαφθοράς και πελατειακής πολιτικής υπονομεύει έτι περαιτέρω την αξιοπιστία της χώρας μας, μειώνει την ανταγωνιστικότητα και την αξία των προϊόντων μας, εμποδίζει τον σοβαρό επενδυτή - που θέλει ένα περιβάλλον επενδυτικό σταθερό και διάφανο - εκτροχιάζει και την αναπτυξιακή μας πορεία, σε μια κρίσιμη στιγμή για την οικονομία μας.
Για όλους αυτούς τους λόγους η καταπολέμηση της διαφθοράς και της πελατειακής πολιτικής είναι σήμερα εθνικό καθήκον.
Δεν αφορά μόνο στη ΝΔ, αφορά στους πάντες.
Και είναι ώρα να συνειδητοποιήσουμε ότι αν δεν δείξουμε έμπρακτα τη βούλησή μας να βάλουμε φρένο στην κατάχρηση και τη διασπάθιση του δημοσίου χρήματος, η χώρα δεν θα μπορέσει να ορθοποδήσει.
Να κατανοήσουμε ότι αναγκαία προϋπόθεση αντιστροφής του αρνητικού οικονομικού κλίματος και της τραγικής εικόνας των δημόσιων οικονομικών, είναι η αποκατάσταση σχέσεων διαφάνειας, λογοδοσίας, ευνομίας και τελικά εμπιστοσύνης.
Κύριε Καραμανλή,
έχω επανειλημμένα ζητήσει να προχωρήσετε - να προχωρήσουμε μαζί - στην καταπολέμηση της διαφθοράς. Έχω πει ότι εάν το είχατε κάνει θα με βρίσκατε αλληλέγγυο και υποστηρικτή απέναντι στα όποια συμφέροντα που πιθανά θα εμπόδιζαν την πολιτεία να βάλει τέλος σε αυτή την πρακτική και αντίληψη.
Έχω καταθέσει στο Ελληνικό Κοινοβούλιο και στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας τις προτάσεις μας, προτάσεις που αντλούν και από την ελληνική και από τη διεθνή εμπειρία στην καταπολέμηση αυτού του φαινομένου.
Με βαθύ αίσθημα δικαίου σας ζήτησα να προχωρήσει η Βουλή - να διαλευκάνουμε κάθε υπόθεση που βαραίνει τον πολιτικό κόσμο. Είτε αφορά στην δικιά σας παράταξη, είτε στην παράταξη τη δικιά μας ή οποιουδήποτε άλλου.
Ζήτησα το αυτονόητο. Ζήτησα αυτό το οποίο είχατε προσωπικά υποσχεθεί στον Ελληνικό λαό σε αλλεπάλληλες εκλογικές αναμετρήσεις.
Ζήτησα να τιμήσετε τη σημαία της καταπολέμησης της διαφθοράς που προεκλογικά σηκώσατε και για το οποίο ένα σημαντικό μέρος του Ελληνικού λαού σας εμπιστεύτηκε.
Δυστυχώς το αρνηθήκατε και το αρνηθήκατε σταθερά, επίμονα, ανεπίτρεπτα.
Είναι η δικιά σας έλλειψη αποφασιστικότητας που παρατείνει τη σκανδαλολογία, τη σεναριολογία και την αβεβαιότητα στην καθημερινότητα του Έλληνα πολίτη. Όχι η ομόθυμη στάση των κομμάτων της αντιπολίτευσης για διαφάνεια και δικαιοσύνη.
Είναι η δικιά σας πολιτική στάση που υπονομεύει την αξιοπιστία των θεσμών της δημοκρατίας, των θεσμών μιας ευνομούμενης πολιτείας.
Αλήθεια, ζητάτε σήμερα από τους Έλληνες να καλύψουν τα νέα ελλείμματα που δημιουργήσατε, τους ζητάτε να δεχτούν να πληρώσουν τα τεράστια δημόσια χρέη που φορτώσατε στον τόπο τα τελευταία πέντε χρόνια, και από την άλλη δεν παρέχετε καμιά εγγύηση ότι τα χρήματα αυτά θα αξιοποιηθούν προς όφελος του Ελληνικού λαού, για την περιφερειακή ανάπτυξη, για τα δημόσια αγαθά, για τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις στην παιδεία, για τη στροφή σε μια ανάπτυξη βιώσιμη, πράσινη, για το καλό του τόπου.
Αντιθέτως, συνεχίζετε να συγκαλύπτετε τη διαφθορά των στελεχών σας. Δίνετε το σήμα ότι τα δικά σας σπασμένα θα τα πληρώσει - ποιός; Ο Ελληνικός λαός; Οι Έλληνες της άγονης γραμμής; Αυτοί που τελικά είναι θύματα της νεοσυντηρητικής σας πολιτικής ενίσχυσης των ισχυρών;
Βρίσκεστε σε απόλυτη δυσαρμονία με το δημόσιο αίσθημα.
Σας απευθύνω έκκληση. Μια έκκληση που έκανα και έναν χρόνο πριν.
Να παραπέμψετε την υπόθεση αυτή - κάτι για το οποίο συμφωνούν όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης - αλλά και όλες τις άλλες υποθέσεις διαφθοράς που ταλανίζουν τον τόπο, στη Δικαιοσύνη, μετά από τις απαραίτητες κοινοβουλευτικές διαδικασίες.
Ζητώ απλά να αποδοθεί η δικαιοσύνη. Να μπει τέλος στην ατιμωρησία. Να αφήσετε τους βουλευτές σας να λειτουργήσουν πραγματικά κατά συνείδηση.
Είναι ώρα να κάνουμε μια καινούργια αρχή.
Να πάμε μπροστά.
Αυτό που μας κινεί και καθορίζει τη στάση μας, δεν είναι μια ρεβανσιστική ή μικροκομματική αντίληψη.
Η εικόνα μιας κυβέρνησης που μοιάζει όμηρος της διαφθοράς μας πλήττει όλους. Πλήττει το ίδιο το δημοκρατικό σύστημα και την αυτοπεποίθηση του Ελληνικού λαού.
Πλήττει την αξιοπρέπεια όλων μας και καλλιεργεί την ηττοπάθεια σε μια στιγμή που χρειάζεται να δώσουμε ελπίδα και λύσεις στα προβλήματα του τόπου.
Να ασχοληθούμε με την ανασύνταξη της οικονομίας μας και τις νέες προκλήσεις της εποχής.
Η αντιμετώπιση της διαφθοράς δεν είναι και δεν πρέπει να είναι μια κομματική αντιδικία. Είναι όρος εθνικής επιβίωσης.
Δεν βλέπουμε κοντόθωρα. Θέλουμε να βλέπουμε πιο μακριά.
Αυτό που μας κινεί είναι η βαθειά μας πεποίθηση ότι ένας ολόκληρος κύκλος που πρόσβαλλε τον Έλληνα πολίτη πρέπει να κλείσει.
Όσο και αν ματώσουμε, δεν έχουμε άλλα περιθώρια. Θα βγούμε όλοι καλύτεροι απ' αυτό, πιο χρήσιμοι για τη χώρα.
Είναι ώρα χρέους και εθνικής αποδοχής των βασικών αρχών επάνω στις οποίες στηρίζεται το δημοκρατικό μας πολίτευμα.
Είναι ώρα ευθύνης για όλες και όλους.
3/5/09
Ξέρατε ότι...
Η Αιτωλοακαρνανία έχει βγάλει οκτώ πρωθυπουργούς;
Εγώ όχι! Διαβάζω στο xiromeronews ότι την περασμένη Τετάρτη διοργανώθηκε ημερίδα για τα πρόσωπα αυτά στην Παλιά Βουλή από την Ένωση Αιτωλοακαρνάνων Περιστερίου «η Έξοδος».
Οκτώ πρωθυπουργοί και η Αιτωλοακαρνανία είναι ο 42ος σε κατά κεφαλή του ΑΕΠ; (www.economics.gr)
Εγώ πρέπει να είμαι υπερήφανος για τους οκτώ και την κληρονομιά τους;
Εγώ όχι! Διαβάζω στο xiromeronews ότι την περασμένη Τετάρτη διοργανώθηκε ημερίδα για τα πρόσωπα αυτά στην Παλιά Βουλή από την Ένωση Αιτωλοακαρνάνων Περιστερίου «η Έξοδος».
Οκτώ πρωθυπουργοί και η Αιτωλοακαρνανία είναι ο 42ος σε κατά κεφαλή του ΑΕΠ; (www.economics.gr)
Εγώ πρέπει να είμαι υπερήφανος για τους οκτώ και την κληρονομιά τους;
27/4/09
Η Γη στις φλόγες στην ώρα της
Έχει περάσει αρκετός καιρός από τότε που και στη Ναύπακτο γιορτάσαμε την ημέρα της Γης. Την ημέρα που η WWF μαζί με τον δήμο Ναυπάκτου μας παρότρυνε να σβήσουμε τα φώτα ώστε συμβολικά να μειώσουμε την εκπομπή του διοξειδίου του άνθρακα που συμβάλλει στο φαινόμενο του θερμοκηπίου.
Ο εορτασμός στο λιμάνι έδωσε την ευκαιρία για μερικές ακόμη εντυπωσιακές φωτογραφίες. Ο Δήμος άναψε φωτιές ώστε να στήσει ένα εντυπωσιακό σκηνικό. Φωτιές όμως που εκπέμπουν... διοξείδιο του άνθρακα, όπως φαίνεται και από τους καπνούς που εκπέμπουν οι φλόγες.
Δεν ξέρω ποιος αποφάσισε να αναπληρωθούν τα αέρια του θερμοκηπίου που εκλύονται από τα φώτα μας όσο τα είχαμε σβηστά. Δεν ξέρω την αναλογία μεταξύ των αερίων που γλιτώσαμε από τα σβηστά φώτα και των αερίων που παράξαμε από τις εντυπωσιακές φωτιές. Ξέρω όμως ότι οι φωτιές αποδεικνύουν την επικοινωνιακή και όχι επιστημονική υπόσταση της οικολογικής γιορτής.
Η δεύτερη φωτογραφία από το... Δημαρχείο της πόλης. Φυσικά την ώρα της Γης τα φώτα ήταν... αναμμένα. Γεγονός που αποδεικνύει την προχειρότητα με την οποία προσεγγίστηκε η γιορτή. Εκτός και αν η Γη περιορίζεται στο... λιμάνι.
Για παρόμοιας λογικής ενέργειες από άλλους, δείτε και εδώ.
Ο εορτασμός στο λιμάνι έδωσε την ευκαιρία για μερικές ακόμη εντυπωσιακές φωτογραφίες. Ο Δήμος άναψε φωτιές ώστε να στήσει ένα εντυπωσιακό σκηνικό. Φωτιές όμως που εκπέμπουν... διοξείδιο του άνθρακα, όπως φαίνεται και από τους καπνούς που εκπέμπουν οι φλόγες.
Δεν ξέρω ποιος αποφάσισε να αναπληρωθούν τα αέρια του θερμοκηπίου που εκλύονται από τα φώτα μας όσο τα είχαμε σβηστά. Δεν ξέρω την αναλογία μεταξύ των αερίων που γλιτώσαμε από τα σβηστά φώτα και των αερίων που παράξαμε από τις εντυπωσιακές φωτιές. Ξέρω όμως ότι οι φωτιές αποδεικνύουν την επικοινωνιακή και όχι επιστημονική υπόσταση της οικολογικής γιορτής.
Η δεύτερη φωτογραφία από το... Δημαρχείο της πόλης. Φυσικά την ώρα της Γης τα φώτα ήταν... αναμμένα. Γεγονός που αποδεικνύει την προχειρότητα με την οποία προσεγγίστηκε η γιορτή. Εκτός και αν η Γη περιορίζεται στο... λιμάνι.Για παρόμοιας λογικής ενέργειες από άλλους, δείτε και εδώ.
26/4/09
Μπούρου μπούρου...
Ο Γεωργίου με καλύπτει απόλυτα όταν σκέφτομαι ότι στη Ναύπακτο είμαστε κολλημένοι στα ίδια ζητήματα: Ξενία, πολεοδομία κλπ...
Ξεκολλάτε ρε παιδιά, έλεος! Αλλιώς φέρτε μας ντεπόν...
Ξεκολλάτε ρε παιδιά, έλεος! Αλλιώς φέρτε μας ντεπόν...
24/4/09
Νίκος Κοτζιάς: Ανθρώπινοι τύποι στη δημόσια ζωή
Διάβασα το παρακάτω άρθρο του Νίκου Κοτζιά που δημοσιεύτηκε στην Αξία. Ειλικρινά μου έφερε στο μυαλό πολλούς που έχω γνωρίσει σε αυτό που αποκαλούμε "κοινά της πόλης".
Έγραψα τη προηγούμενη εβδομάδα για τις ευθύνες που έχει η κοινωνία να αλλάξει νοοτροπίες και συμπεριφορές προκειμένου να αποφύγει η Ελλάδα την παρακμή στην οποία οδηγείται μέσα στην παγκόσμια κρίση και με την παρουσία – απουσία της κυβέρνησης της ΝΔ. Οι τύχες της χώρας εξαρτώνται, επίσης, από την ποιότητα του δημόσιου προσωπικού της. Θα μπορούσε κανείς να κάνει μια πρώτη ταξινόμηση αυτών των ομάδων προκειμένου να επιλέξει ποιον θα ήθελε να στηρίξει.
Πρώτος διαχωρισμός: Υπάρχουν άνθρωποι στο δημόσιο χώρο που θεωρούν ότι η κοινωνία οφείλει να εξυπηρετεί τα δικά τους στενά συμφέροντα και μόνο. Προκειμένου να συμβεί αυτό, αδιαφορούν εάν η χώρα δεν μπορέσει να ξεφύγει από την Παρακμή. Θεωρούν τους εαυτούς τους μάγκες, αλλά ουσιαστικά δεν κατανοούν ότι στο βαθμό που εμποδίζουν την εμφάνιση νέων δυναμικών δημοκρατικών δυνάμεων στο δημόσιο χώρο υπονομεύουν το ίδιο το έδαφος πάνω στο οποίο δρουν. Αντίθετα, υπάρχουν, ακόμα, σε τούτο τον τόπο δυνάμεις οι οποίες προτάσσουν το κάλλιστο για τη χώρα και θεωρούν ότι η προσωπικότητά τους αναπτύσσεται μέσα από μια πορεία ανάταξης της Ελλάδας. Περιττό να πω ότι οι πρώτοι θεωρούν και χαρακτηρίζουν τους δεύτερους ως προβληματικούς. Προβληματικούς, βέβαια, για τα στενά τους συμφέροντα και όχι για τη χώρα.
Δεύτερος διαχωρισμός: οι τύποι που προτάσσουν τα συμφέροντά τους εκείνων της χώρας, προσπαθούν να εκτεθούν όσο το δυνατό λιγότερο στον δημόσιο χώρο. Προκειμένου να αντιμετωπίσουν εκείνους που αντιστέκονται στον κοινωνικό τους εγωισμό, «προσλαμβάνουν» όπως οι παλιοί παραβάτες της δύσης «πιστολάδες». Χρησιμοποιούν έναν συγκεκριμένο τύπο ανθρώπου που δεν έχει αναστολές, αλλά απλά επιθυμεί να εξυπηρετεί τους έχοντες εξουσία της πρώτης ομάδας. Τα «πιστόλια» είναι αυτοί που ξεπέφτουν στις μάχες. Χρησιμοποιούν το ψέμα, τη συκοφαντία και την μικροπολιτική. Θεωρούν ότι κάνουν κάτι σημαντικό, αλλά ουσιαστικά αποτελούν αναλώσιμο υλικό. Σε μια πρώτη διαπραγμάτευση των κοινωνικά εγωιστών τα «πιστόλια» και «πιστολάκια», όλο και περισσότερο νεροπίστολα, θα θυσιαστούν ως μέρος ενός συμβιβασμού. Απέναντι στα νεροπίστολα και τα αφεντικά τους υπάρχουν οι άνθρωποι που πιστεύουν ότι οι συκοφαντίες και τα ψέματα δεν λύνουν κανένα πρόβλημα της χώρας. Οι αντίπαλοι των αφεντάδων χαρακτηρίζονται από τα νεροπίστολά τους ως «οι εριστικοί».
Τρίτος διαχωρισμός: όλο και περισσότερο γίνεται φανερό ότι υπάρχουν οι άνθρωποι που μπορούν να λύσουν τα προσωπικά τους προβλήματα και άνθρωποι που εκτιμούν ότι τα προβλήματα της χώρας είναι και δικά τους. Οι κοινωνικά εγωιστές και τα νεροπίστολα τους δεν είναι σε θέση να το καταλάβουν. Για αυτό κάνουν συνεχώς σχέδια επί χάρτου με τα οποία θαμπώνονται οι ίδιοι από τις φανταστικές τους επιτυχίες. Ο ως άνω διαχωρισμός μπορεί να γίνει και με διαφορετικό τρόπο. Υπάρχουν άνθρωποι που μπορούν να συμβάλλουν στη λύση των προβλημάτων της χώρας. Αυτοί βρίσκονται αντιμέτωποι με εκείνους που προτάσσουν τα εγωιστικά τους συμφέροντα έναντι της κοινωνίας. Οι δεύτεροι επιδιώκουν με όλους τους τρόπους να υπονομεύσουν τη δημόσια εικόνα των πρώτων. Από αυτή τη οπτική γωνιά δεν είναι τυχαίο ότι στη χώρα μας μεγάλο μέρος των Μέσων Επικοινωνίας «υποστηρίζουν» ως ήρωες ανόητους και ανόητες που πέραν από μια συνεχή παρουσία στο κενό περιεχομένου Life style δεν έχουν να παρουσιάσουν τίποτα το ουσιαστικό για τη χώρα. Πρόκειται για «ανερχόμενα χάρτινα αστεράκια». Έρχονται από το πουθενά και κινούνται στο πουθενά. Επειδή δε μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως νεροπίστολα μπορούν και αποκτούν πτυχία άνευ εξετάσεων, περιουσίες με την ιδιοποίηση του δημοσίου πλούτου, «εικόνα» με την εκχώρησή του είναι τους. Από την άλλη υπάρχουν πολίτες που νιώθουν ότι έχουν υποχρέωση να ανταπεξέλθουν στο καθήκον που τους έθεσε η ζωή. Είναι αυτοί που τα ανερχόμενα χάρτινα αστεράκια χαρακτηρίζουν ως «απρόβλεπτους» αφού αντιστρατεύονται τα συμφέροντα εκείνων των ισχυρών που υπονομεύουν το μέλλον της χώρας.
Τέταρτος διαχωρισμός: στη σημερινή εποχή της παγκοσμιοποίησης που η σημασία της κατανόησης και επηρεασμού του παγκόσμιου γίγνεσθαι συνεχώς αυξάνει, ακόμα και για την καθημερινότητα των πολιτών, εμφανίζονται τρεις διαφορετικές ομάδες ανθρώπων. Οι πρώτοι, φυλακισμένοι στο παρελθόν, ελπίζουν, επιθυμούν και ονειρεύονται μια εποχή που έχει παρέλθει τελεσίδικα. Ζουν στο χθες και παλεύουν για την επιστροφή στην ουτοπία της επανεμφάνισής του. Καταγράφουν με ακρίβεια τα μεγάλα προβλήματα της εποχής. Ειλικρινά θέλουν να τα αντιπαλέψουν και να τα εξαλείψουν. Μπερδεύουν την εχθρότητα προς τα καινούργια προβλήματα με τη λύση τους, Πιστεύουν ότι όσο πιο πολύ τα καταγγέλλουν τόσο πιο γρήγορα θα τα αφορίσουν – εξαφανίσουν. Είναι μια αγωνιστική, συχνά έντιμη στάση, η οποία, όμως, δεν είναι σε θέση να δώσει λύσεις. Μια δεύτερη κατηγορία ανθρώπων, παγιδεύονται στο κενό του καινούργιου. Ότι είναι καινούργιο είναι κατ’ αυτούς εξορισμού καλό. Πρόκειται για συμπολίτες μας που υποκλίνονται σε ότι εμφανίζεται από το εξωτερικό. Έχουν το κόμπλεξ ανθρώπων που επιδιώκουν να αποδείξουν ότι είναι σύγχρονοι και υιοθετούν οποιαδήποτε λύση (συχνά φαινομενικά) δίνεται σε υπερεθνικό επίπεδο και το εμφανίζουν ως μονόδρομο. Το αποτέλεσμα είναι να καταγγέλλουν –επί παραδείγματι- των Κρούγκμαν όταν έγραφε το 1999 ότι ο καπιταλισμός δεν έχει ξεπεράσει τον κύκλο των κρίσεών του και ταυτόχρονα να τον εξυμνούν, αλαλιάζοντας, το 2009 όταν αναλύει την κρίση του σημερινού παγκόσμιου καπιταλισμού. Πρόκειται για ανθρώπους που έχουν το πλεονέκτημα να αντιλαμβάνονται το καινούργιο, χωρίς, όμως, να είναι σε θέση να του εμφυσήσουν τη δική τους αναπνοή. Είναι άνθρωποι κατά κανόνα χωρίς αρχές. Ο κόσμος μας τους ονόμασε «ΟΦΑ» (Όπου Φυσά ο Άνεμος). Πρόκειται για τύπους συχνά χρήσιμους στα αφεντικά και υποστηριζόμενους από τα νεροπίστολα, αλλά άχρηστους έως επικίνδυνους για τη χώρα. Όποιος δεν πάει με τα νερά τους, όποιος αντιστέκεται θεωρείται εριστικός. Κατά τη γνώμη τους ο επικίνδυνος δεν είναι αυτός που κάνει ένα έγκλημα, αλλά εκείνος που το καταγγέλλει. Είναι και αυτός ένας τρόπος θεώρησης της ζωής.
Υπάρχουν και εκείνοι που αντιμετωπίζουν το καινούργιο ως δημοκρατικό ζήτημα. Που γνωρίζουν καλά τα υπερεθνικά, τις λύσεις που προτείνονται, αλλά δεν υποκλίνονται στην πρώτη πέτρα πάνω στην οποία θα πέσουν. Αναζητούν ελληνικές λύσεις στα παγκόσμια προβλήματα.
Ένας πέμπτος διαχωρισμός είναι εκείνος ανάμεσα στους ανύποπτους και τους υποψιασμένους. Οι πρώτοι δεν καταλαβαίνουν τι κάνουν, γιατί το κάνουν, προς τι το κάνουν. Το κύριο για αυτούς είναι να είναι στο δημόσιο χώρο και να ικανοποιούν τον ναρκισσισμό τους. Μια άλλη κατηγορία δεν γνωρίζει την έκταση των προβλημάτων που απαιτούνται σήμερα να λυθούν. Μετρούν το μπόι τους και βρίσκουν ότι είναι οι καλύτεροι του χωριού. Πιστεύουν δε, ότι με αυτό το προσόν είναι σε θέση να διαχειριστούν την τύχη της χώρας ανυποψίαστοι από την αντικειμενική απαίτηση οι δημόσιοι άνθρωποι να μην αναμετρώνται με το χωριό τους, αλλά με τα μεγάλα προβλήματα της Ελλάδας στην εποχή της παγκοσμιοποίησης.
Τέλος, κάποιοι ανήσυχοι πορεύονται, μακριά από ωραιοποιήσεις αναμετρώμενοι με τα πραγματικά προβλήματα που ξεπερνούν το μπόι των περισσοτέρων. Και κατανοούν ότι επειδή αυτά τα προβλήματα υπερβαίνουν τις ικανότητες του μέσου όρου, ότι απαιτούνται συλλογικότητες και συλλογικές δράσεις των ατόμων μετά από συνειδητή και σταθερή επιλογή της κάθε προσωπικότητας.
Οι άνθρωποι διαχωρίζονται και από μια άλλη, έκτη, σκοπιά. Είναι οι ψωνισμένοι και εκείνοι που γεμάτο αγωνία μπορούν και είναι αυτοκριτικοί. Οι πρώτοι άκρα φιλόδοξοι νομίζουν ότι οι πάντες και τα πάντα τους χρωστούν. Αν και δεν έχουν κανένα ουσιαστικό έργο την έχουν ψωνίσει και για κάποιο λόγο ανεξήγητο σε μας τους τρίτους πιστεύουν ότι ο τόπος τους οφείλει τα μέγιστα. Σε αυτό τους το ψώνισμα δεν είναι μόνοι. Οι διαπλεκόμενοι και τα νεροπίστολά τους παροτρύνουν. Επιδιώκουν να τους στέλνουν ως λαγούς μπροστά προκειμένου να κάνουν χαρτογράφηση αντιδράσεων και δεν έχουν κανένα πρόβλημα να τους εγκαταλείψουν στο πρώτο ψητοπωλείο προκειμένου να διασφαλίσουν τα δικά τους συμφέροντα. Το κακό με τους λαγούς είναι ότι πιστεύουν ότι είναι οι βασιλείς της ζούγκλας και δεν μπορούν να κατανοήσουν τι τρέχει γύρο τους. Για ποιο λόγο δεν τους αναγνωρίζει η κοινότητα των υπολοίπων ειδών τα μεγαλεία τους. Πιθανό να πεθάνουν με αυτό το ερώτημα και να αντικρίζουν όλους τους άλλους «ως προβληματικούς». Προβληματικούς διότι δεν θέλουν να δουν ότι το πρόβλημα το έχουν οι ίδιοι. Πιθανά, και αυτή είναι η καλή παραλλαγή, να κατανοήσουν τους λόγους και να γίνουν κάποια στιγμή άκρως χρήσιμοι, όπως οι σκεπτόμενοι και αναλογιζόμενοι τα μεγάλα προβλήματα που έχει μπροστά της η χώρα και που επείγει να λυθούν.
Η ζωή ασφαλώς είναι πιο πλούσια σε τύπους ανθρώπων του δημόσιου χώρου. Θέλησα απλά να κάνω μια πρώτη καταγραφή για να μας είναι πιο εύκολα να επιλέγουμε με ποιους θέλουμε να πάμε και ποιους θέλουμε να αφήσουμε.
Έγραψα τη προηγούμενη εβδομάδα για τις ευθύνες που έχει η κοινωνία να αλλάξει νοοτροπίες και συμπεριφορές προκειμένου να αποφύγει η Ελλάδα την παρακμή στην οποία οδηγείται μέσα στην παγκόσμια κρίση και με την παρουσία – απουσία της κυβέρνησης της ΝΔ. Οι τύχες της χώρας εξαρτώνται, επίσης, από την ποιότητα του δημόσιου προσωπικού της. Θα μπορούσε κανείς να κάνει μια πρώτη ταξινόμηση αυτών των ομάδων προκειμένου να επιλέξει ποιον θα ήθελε να στηρίξει.
Πρώτος διαχωρισμός: Υπάρχουν άνθρωποι στο δημόσιο χώρο που θεωρούν ότι η κοινωνία οφείλει να εξυπηρετεί τα δικά τους στενά συμφέροντα και μόνο. Προκειμένου να συμβεί αυτό, αδιαφορούν εάν η χώρα δεν μπορέσει να ξεφύγει από την Παρακμή. Θεωρούν τους εαυτούς τους μάγκες, αλλά ουσιαστικά δεν κατανοούν ότι στο βαθμό που εμποδίζουν την εμφάνιση νέων δυναμικών δημοκρατικών δυνάμεων στο δημόσιο χώρο υπονομεύουν το ίδιο το έδαφος πάνω στο οποίο δρουν. Αντίθετα, υπάρχουν, ακόμα, σε τούτο τον τόπο δυνάμεις οι οποίες προτάσσουν το κάλλιστο για τη χώρα και θεωρούν ότι η προσωπικότητά τους αναπτύσσεται μέσα από μια πορεία ανάταξης της Ελλάδας. Περιττό να πω ότι οι πρώτοι θεωρούν και χαρακτηρίζουν τους δεύτερους ως προβληματικούς. Προβληματικούς, βέβαια, για τα στενά τους συμφέροντα και όχι για τη χώρα.
Δεύτερος διαχωρισμός: οι τύποι που προτάσσουν τα συμφέροντά τους εκείνων της χώρας, προσπαθούν να εκτεθούν όσο το δυνατό λιγότερο στον δημόσιο χώρο. Προκειμένου να αντιμετωπίσουν εκείνους που αντιστέκονται στον κοινωνικό τους εγωισμό, «προσλαμβάνουν» όπως οι παλιοί παραβάτες της δύσης «πιστολάδες». Χρησιμοποιούν έναν συγκεκριμένο τύπο ανθρώπου που δεν έχει αναστολές, αλλά απλά επιθυμεί να εξυπηρετεί τους έχοντες εξουσία της πρώτης ομάδας. Τα «πιστόλια» είναι αυτοί που ξεπέφτουν στις μάχες. Χρησιμοποιούν το ψέμα, τη συκοφαντία και την μικροπολιτική. Θεωρούν ότι κάνουν κάτι σημαντικό, αλλά ουσιαστικά αποτελούν αναλώσιμο υλικό. Σε μια πρώτη διαπραγμάτευση των κοινωνικά εγωιστών τα «πιστόλια» και «πιστολάκια», όλο και περισσότερο νεροπίστολα, θα θυσιαστούν ως μέρος ενός συμβιβασμού. Απέναντι στα νεροπίστολα και τα αφεντικά τους υπάρχουν οι άνθρωποι που πιστεύουν ότι οι συκοφαντίες και τα ψέματα δεν λύνουν κανένα πρόβλημα της χώρας. Οι αντίπαλοι των αφεντάδων χαρακτηρίζονται από τα νεροπίστολά τους ως «οι εριστικοί».
Τρίτος διαχωρισμός: όλο και περισσότερο γίνεται φανερό ότι υπάρχουν οι άνθρωποι που μπορούν να λύσουν τα προσωπικά τους προβλήματα και άνθρωποι που εκτιμούν ότι τα προβλήματα της χώρας είναι και δικά τους. Οι κοινωνικά εγωιστές και τα νεροπίστολα τους δεν είναι σε θέση να το καταλάβουν. Για αυτό κάνουν συνεχώς σχέδια επί χάρτου με τα οποία θαμπώνονται οι ίδιοι από τις φανταστικές τους επιτυχίες. Ο ως άνω διαχωρισμός μπορεί να γίνει και με διαφορετικό τρόπο. Υπάρχουν άνθρωποι που μπορούν να συμβάλλουν στη λύση των προβλημάτων της χώρας. Αυτοί βρίσκονται αντιμέτωποι με εκείνους που προτάσσουν τα εγωιστικά τους συμφέροντα έναντι της κοινωνίας. Οι δεύτεροι επιδιώκουν με όλους τους τρόπους να υπονομεύσουν τη δημόσια εικόνα των πρώτων. Από αυτή τη οπτική γωνιά δεν είναι τυχαίο ότι στη χώρα μας μεγάλο μέρος των Μέσων Επικοινωνίας «υποστηρίζουν» ως ήρωες ανόητους και ανόητες που πέραν από μια συνεχή παρουσία στο κενό περιεχομένου Life style δεν έχουν να παρουσιάσουν τίποτα το ουσιαστικό για τη χώρα. Πρόκειται για «ανερχόμενα χάρτινα αστεράκια». Έρχονται από το πουθενά και κινούνται στο πουθενά. Επειδή δε μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως νεροπίστολα μπορούν και αποκτούν πτυχία άνευ εξετάσεων, περιουσίες με την ιδιοποίηση του δημοσίου πλούτου, «εικόνα» με την εκχώρησή του είναι τους. Από την άλλη υπάρχουν πολίτες που νιώθουν ότι έχουν υποχρέωση να ανταπεξέλθουν στο καθήκον που τους έθεσε η ζωή. Είναι αυτοί που τα ανερχόμενα χάρτινα αστεράκια χαρακτηρίζουν ως «απρόβλεπτους» αφού αντιστρατεύονται τα συμφέροντα εκείνων των ισχυρών που υπονομεύουν το μέλλον της χώρας.
Τέταρτος διαχωρισμός: στη σημερινή εποχή της παγκοσμιοποίησης που η σημασία της κατανόησης και επηρεασμού του παγκόσμιου γίγνεσθαι συνεχώς αυξάνει, ακόμα και για την καθημερινότητα των πολιτών, εμφανίζονται τρεις διαφορετικές ομάδες ανθρώπων. Οι πρώτοι, φυλακισμένοι στο παρελθόν, ελπίζουν, επιθυμούν και ονειρεύονται μια εποχή που έχει παρέλθει τελεσίδικα. Ζουν στο χθες και παλεύουν για την επιστροφή στην ουτοπία της επανεμφάνισής του. Καταγράφουν με ακρίβεια τα μεγάλα προβλήματα της εποχής. Ειλικρινά θέλουν να τα αντιπαλέψουν και να τα εξαλείψουν. Μπερδεύουν την εχθρότητα προς τα καινούργια προβλήματα με τη λύση τους, Πιστεύουν ότι όσο πιο πολύ τα καταγγέλλουν τόσο πιο γρήγορα θα τα αφορίσουν – εξαφανίσουν. Είναι μια αγωνιστική, συχνά έντιμη στάση, η οποία, όμως, δεν είναι σε θέση να δώσει λύσεις. Μια δεύτερη κατηγορία ανθρώπων, παγιδεύονται στο κενό του καινούργιου. Ότι είναι καινούργιο είναι κατ’ αυτούς εξορισμού καλό. Πρόκειται για συμπολίτες μας που υποκλίνονται σε ότι εμφανίζεται από το εξωτερικό. Έχουν το κόμπλεξ ανθρώπων που επιδιώκουν να αποδείξουν ότι είναι σύγχρονοι και υιοθετούν οποιαδήποτε λύση (συχνά φαινομενικά) δίνεται σε υπερεθνικό επίπεδο και το εμφανίζουν ως μονόδρομο. Το αποτέλεσμα είναι να καταγγέλλουν –επί παραδείγματι- των Κρούγκμαν όταν έγραφε το 1999 ότι ο καπιταλισμός δεν έχει ξεπεράσει τον κύκλο των κρίσεών του και ταυτόχρονα να τον εξυμνούν, αλαλιάζοντας, το 2009 όταν αναλύει την κρίση του σημερινού παγκόσμιου καπιταλισμού. Πρόκειται για ανθρώπους που έχουν το πλεονέκτημα να αντιλαμβάνονται το καινούργιο, χωρίς, όμως, να είναι σε θέση να του εμφυσήσουν τη δική τους αναπνοή. Είναι άνθρωποι κατά κανόνα χωρίς αρχές. Ο κόσμος μας τους ονόμασε «ΟΦΑ» (Όπου Φυσά ο Άνεμος). Πρόκειται για τύπους συχνά χρήσιμους στα αφεντικά και υποστηριζόμενους από τα νεροπίστολα, αλλά άχρηστους έως επικίνδυνους για τη χώρα. Όποιος δεν πάει με τα νερά τους, όποιος αντιστέκεται θεωρείται εριστικός. Κατά τη γνώμη τους ο επικίνδυνος δεν είναι αυτός που κάνει ένα έγκλημα, αλλά εκείνος που το καταγγέλλει. Είναι και αυτός ένας τρόπος θεώρησης της ζωής.
Υπάρχουν και εκείνοι που αντιμετωπίζουν το καινούργιο ως δημοκρατικό ζήτημα. Που γνωρίζουν καλά τα υπερεθνικά, τις λύσεις που προτείνονται, αλλά δεν υποκλίνονται στην πρώτη πέτρα πάνω στην οποία θα πέσουν. Αναζητούν ελληνικές λύσεις στα παγκόσμια προβλήματα.
Ένας πέμπτος διαχωρισμός είναι εκείνος ανάμεσα στους ανύποπτους και τους υποψιασμένους. Οι πρώτοι δεν καταλαβαίνουν τι κάνουν, γιατί το κάνουν, προς τι το κάνουν. Το κύριο για αυτούς είναι να είναι στο δημόσιο χώρο και να ικανοποιούν τον ναρκισσισμό τους. Μια άλλη κατηγορία δεν γνωρίζει την έκταση των προβλημάτων που απαιτούνται σήμερα να λυθούν. Μετρούν το μπόι τους και βρίσκουν ότι είναι οι καλύτεροι του χωριού. Πιστεύουν δε, ότι με αυτό το προσόν είναι σε θέση να διαχειριστούν την τύχη της χώρας ανυποψίαστοι από την αντικειμενική απαίτηση οι δημόσιοι άνθρωποι να μην αναμετρώνται με το χωριό τους, αλλά με τα μεγάλα προβλήματα της Ελλάδας στην εποχή της παγκοσμιοποίησης.
Τέλος, κάποιοι ανήσυχοι πορεύονται, μακριά από ωραιοποιήσεις αναμετρώμενοι με τα πραγματικά προβλήματα που ξεπερνούν το μπόι των περισσοτέρων. Και κατανοούν ότι επειδή αυτά τα προβλήματα υπερβαίνουν τις ικανότητες του μέσου όρου, ότι απαιτούνται συλλογικότητες και συλλογικές δράσεις των ατόμων μετά από συνειδητή και σταθερή επιλογή της κάθε προσωπικότητας.
Οι άνθρωποι διαχωρίζονται και από μια άλλη, έκτη, σκοπιά. Είναι οι ψωνισμένοι και εκείνοι που γεμάτο αγωνία μπορούν και είναι αυτοκριτικοί. Οι πρώτοι άκρα φιλόδοξοι νομίζουν ότι οι πάντες και τα πάντα τους χρωστούν. Αν και δεν έχουν κανένα ουσιαστικό έργο την έχουν ψωνίσει και για κάποιο λόγο ανεξήγητο σε μας τους τρίτους πιστεύουν ότι ο τόπος τους οφείλει τα μέγιστα. Σε αυτό τους το ψώνισμα δεν είναι μόνοι. Οι διαπλεκόμενοι και τα νεροπίστολά τους παροτρύνουν. Επιδιώκουν να τους στέλνουν ως λαγούς μπροστά προκειμένου να κάνουν χαρτογράφηση αντιδράσεων και δεν έχουν κανένα πρόβλημα να τους εγκαταλείψουν στο πρώτο ψητοπωλείο προκειμένου να διασφαλίσουν τα δικά τους συμφέροντα. Το κακό με τους λαγούς είναι ότι πιστεύουν ότι είναι οι βασιλείς της ζούγκλας και δεν μπορούν να κατανοήσουν τι τρέχει γύρο τους. Για ποιο λόγο δεν τους αναγνωρίζει η κοινότητα των υπολοίπων ειδών τα μεγαλεία τους. Πιθανό να πεθάνουν με αυτό το ερώτημα και να αντικρίζουν όλους τους άλλους «ως προβληματικούς». Προβληματικούς διότι δεν θέλουν να δουν ότι το πρόβλημα το έχουν οι ίδιοι. Πιθανά, και αυτή είναι η καλή παραλλαγή, να κατανοήσουν τους λόγους και να γίνουν κάποια στιγμή άκρως χρήσιμοι, όπως οι σκεπτόμενοι και αναλογιζόμενοι τα μεγάλα προβλήματα που έχει μπροστά της η χώρα και που επείγει να λυθούν.
Η ζωή ασφαλώς είναι πιο πλούσια σε τύπους ανθρώπων του δημόσιου χώρου. Θέλησα απλά να κάνω μια πρώτη καταγραφή για να μας είναι πιο εύκολα να επιλέγουμε με ποιους θέλουμε να πάμε και ποιους θέλουμε να αφήσουμε.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)