Έτοιμο το νέο Συμβούλιο Διοίκησης του ΤΕΙ Μεσολογγίου

Ένας νέος θεσμός που εφαρμόζεται και στο ΤΕΙ Μεσολογγίου χωρίς τα παρατράγουδα που βλέπουμε στα δελτία των οκτώ.

Με το νέο θεσμό, πλέον στη διοίκηση των ιδρυμάτων εμπλέκονται και εξωτερικοί παράγοντες, αφενός στοχεύοντας έτσι στην εξωστρέφεια των ιδρυμάτων και, αφετέρου, προσθέτοντας μια δικλείδα ασφαλείας απέναντι στην αυθαιρεσία που έχουμε δει στο πρόσφατο παρελθόν σε μεγάλα ιδρύματα της χώρας. Τονίζω ότι σχεδόν όλες οι χώρες του κόσμου εμπλέκουν εξωτερικά μέλη στη διοίκησή των τριτοβάθμιων ιδρυμάτων τους.

Εύχομαι καλή επιτυχία και πιστεύω ότι όλοι εμείς που είμαστε μέλη της ακαδημαϊκής κοινότητας πρέπει να συμβάλλουμε με κάθε τρόπο ειδικά τώρα στην αρχή του θεσμού ώστε να αποδώσει και να εδραιωθεί.

***

ΤΕΙ Μεσολογγίου, Δελτίο Τύπου

Την Τετάρτη 10 Οκτωβρίου 2012 συνήλθαν, σύμφωνα με τα προβλεπόμενα  από το νέο νόμο για τα ΑΕΙ,  τα επτά (7)  εσωτερικά μέλη και επέλεξαν τα ακόλουθα τέσσερα (4) εξωτερικά μέλη και των εξ αυτών  Πρόεδρο του Συμβουλίου του ΤΕΙ Μεσολογγίου:

Πρόεδρος: Λάζαρος Κολώνας. Διακεκριμένος Αρχαιολόγος Διδάκτορας του Πανεπιστημίου Κρήτης. Είναι συνταξιούχος και Επίτιμος Γενικός Δ/ντής Αρχαιοτήτων & Πολιτιστικής Κληρονομιάς. Κατά την διάρκεια της θητείας του έχει υπηρετήσει σε έξι Εφορείες αρχαιοτήτων και μεταξύ άλλων έχει εποπτεύσει τις έρευνες Κουστώ στην Ελλάδα. Ως Γενικός Διευθυντής Αρχαιοτήτων και στο πλαίσιο των μεγάλων Ολυμπιακών έργων, έχει συντονίσει σειρά αρχαιολογικών ανασκαφών και εργασιών ανάδειξης αρχαιολογικών χώρων και οργάνωσης εκθέσεων Μουσείων σε όλη την επικράτεια. Στην περιοχή της Περιφέρειας Δυτικής Ελλάδος και ιδιαίτερα στους νομούς Αχαΐας και Αιτ/νίας είχε την ευθύνη για την ανάδειξη και μετατροπή σε επισκέψιμους αρχ/κους χώρους οκτώ Μυκηναϊκών εγκαταστάσεων στην Αχαΐα και τριών αρχαίων πόλεων (Πλευρώνας - Οινιάδων και Πάλαιρου) στην Αιτ/να. Ένα από τα μεγάλα πρόσφατα έργα του είναι η ίδρυση, η οργάνωση της έκθεσης και η λειτουργία του Νέου Αρχαιολογικού Μουσείου Πατρών. Έχει πάρει μέρος σε συναφή με την ειδικότητα του συνέδρια στο εσωτερικό και εξωτερικό και έχει πραγματοποιήσει διαλέξεις σε πανεπιστήμια της Ελλάδος και της Γερμανίας. Έχει γράψει άρθρα για αρχαιολογικά θέματα και για την συμβολή του στην αρχαιολογική έρευνα και επιστήμη, τιμήθηκε από τον Πρόεδρο της Ιταλικής Δημοκρατίας Carlo Azeglio Ciampi με τον αστέρα της αλληλεγγύης της Ιταλικής Δημοκρατίας.

Μέλη: Δημήτριος Σακαρέλος. Προϊστάμενος της Μονάδας Δ της Ειδικής
Υπηρεσίας Επιχειρησιακού Προγράμματος Αλιείας του Υπουργείου Ανάπτυξης. Πτυχιούχος Τμήματος Βιολογικών  Επιστημών του Πανεπιστημίου της Ρώμης, MBA Πανεπιστήμιου  Μαδρίτης στο Επαγγελματικό Marketing .  Έχει διατελέσει Εθνικός Εκπρόσωπος στον Οργανισμό Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης, Μέλος της Μόνιμης Ελληνικής Αντιπροσωπείας της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή στις Βρυξέλλες. Επίσης διετέλεσε στέλεχος της ΕΟΚ-Γενική Δ/νση Αλιείας και έχει διδάξει στο Ecole Eurroppeenne στις Βρυξέλλες.

Άγγελος Θάνος. Διδάκτορας του Τμήματος Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και
 Μηχανικών Ηλεκτρονικών Υπολογιστών του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου και
απόφοιτος του Πανεπιστημίου Κρήτης. Έχει μεγάλη εμπειρία στη σχεδίαση και
 υλοποίηση έργων πληροφορικής μεγάλης κλίμακας στον ιδιωτικό αλλά και σε
μεγάλους οργανισμούς του δημόσιου τομέα.  Έχει έντονη ερευνητική δραστηριότητα  με ανακοινώσεις σε συνέδρια και δημοσιεύσεις σε διεθνή επιστημονικά περιοδικά. Συνεργάζεται με το Ελληνικό Ανοιχτό Πανεπιστήμιο στην ενότητα της τεχνολογίας λογισμικού.

Δημήτριος Μπράτσος.  Συνταξιούχος Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος.
 Απόφοιτος του Οικονομικού Τμήματος της Ανωτάτης Βιομηχανικής Σχολής
 Πειραιώς.  Με  μεγάλη διοικητική και οργανωτική εμπειρία . Έχει διατελέσει
 Προϊστάμενος του Γραφείου Περιφερειακής Δ/νσης Δυτικής Ελλάδος της Εθνικής
 Τράπεζας και Διευθυντής σε σειρά από καταστήματα της Εθνικής Τράπεζας στην
 Αιτωλοακαρνανία και την Ήπειρο.

Το ΤΕΣΥΔ φεύγει αν δεν...

Ναι, το Τμήμα της Ναυπάκτου φεύγει τον Δεκέμβριο, αν δεν βρεθεί λύση στο πρόβλημά του που λέγεται προσωρινή στέγαση. Το πρόβλημα είναι ξεκάθαρο, απλό και πραγματικό.

Το ενοίκιο του κτιρίου αυτή τη στιγμή επιβαρύνει τον προϋπολογισμό του ΤΕΙ Μεσολογγίου. Λόγω περικοπών στη χρηματοδότησή του, η Διοίκηση του Ιδρύματος επανειλημμένα έχει τονίσει ότι δεν μπορεί να καταβάλει πλέον το τίμημα των 190.000€ ανά έτος περίπου. Πλέον έχει μπει και χρονικό όριο για το πότε σταματά το ΤΕΙ να πληρώνει ενοίκιο: Δεκέμβριος 2012. Είτε κάποιος θα στεγάσει το ΤΕΣΥΔ είτε αυτό θα πάει στο Μεσολόγγι.

Ο Δήμος έχει αποφασίσει να πληρώνει μέρος του ενοικίου του Τμήματος, όμως αυτή η απόφαση δεν μπορεί να εκτελεστεί. Το ΤΕΙ Μεσολογγίου είναι εκτός των ορίων του Δήμου και επομένως δεν μπορεί ο Δήμος Ναυπακτίας να το χρηματοδοτήσει σύμφωνα με την αρμόδια υπηρεσία της Περιφέρειας που ελέγχει τη νομιμότητα των αποφάσεων των Δήμων. Επομένως η απόφαση είναι σαν να μην έχει ληφθεί ποτέ, αποτελεί απλά μια κούφια δήλωση καλής πρόθεσης.

Ποιες είναι οι πιθανές λύσεις; Λίγες, μετρημένες και ξεκάθαρες:

1) Αντί ο Δήμος να χρηματοδοτήσει το ΤΕΙ Μεσολογγίου, μπορεί να ενοικιάσει ο ίδιος κτίριο το οποίο στη συνέχεια θα παραχωρήσει στο ΤΕΣΥΔ για τη στέγασή του.

2) Μπορεί να αξιοποιηθεί το κτίριο της ΔΟΥ για τη στέγαση μέρους των δραστηριοτήτων του Τμήματος, με δεδομένο ότι η υπηρεσία -κακώς- καταργείται.

3) Μπορεί σε δημοτικό οικόπεδο να κατασκευαστεί ένα κτίριο χαμηλού κόστους και γρήγορης κατασκευής.

Οι παραπάνω λύσεις προφανώς δεν είναι οι τέλειες για το Τμήμα. Ωστόσο στην κατάσταση που βρίσκεται η χώρα κανένας δεν πρέπει να επιδιώκει το τέλειο αλλά το εφικτό. Άλλωστε και στο Μεσολόγγι να μετακινηθεί, προφανώς η στέγασή του θα έχει αρκετούς συμβιβασμούς.

Είναι η ώρα για λύσεις, αλλιώς το ΤΕΙ θα ακολουθήσει τη ΔΟΥ. Αυτή τη φορά όμως θα φταίει όχι το κεντρικό κράτος αλλά εμείς εδώ στη Ναύπακτο που οκτώ χρόνια τώρα δεν σταθήκαμε άξιοι να βρούμε 1500 τετραγωνικά να στεγάσουμε ένα από τα καλύτερα τμήματα ΤΕΙ της χώρας. Φταίμε αποκλειστικά εμείς οι Ναυπάκτιοι που σταματήσαμε τον χρόνο στο 2004: φέραμε το Τμήμα και μετά ούτε που ρωτήσαμε.


Είναι προφανές ότι είναι κομβική η στάση του Δήμου σε αυτό το θέμα. Αν δεν στεγάσει το Τμήμα, ο Δήμος θα είναι και ο μοναδικός υπεύθυνος για την εξέλιξη. Επί της ουσίας όλες η λύσεις περνούν από τα χέρια του.


ΥΓ: Οι σπουδαστές ας μην ανησυχούν. Το Τμήμα δεν πρόκειται ούτε να συγχωνευθεί ούτε να καταργηθεί καθώς πληροί όλα τα κριτήρια που έχει ανακοινώσει το Υπουργείο Παιδείας. Το μόνο του μειονέκτημα είναι ότι η Ναύπακτος δεν θέλησε ή δεν μπόρεσε μέχρι σήμερα να το στεγάσει. Αυτό δεν επηρεάζει την αξία των πτυχίο σας, να είστε σίγουροι.

Ποιο το στίγμα της νέας κυβέρνησης;

Δεν θα ασχοληθώ με τα ευτράπελα με τις παραιτήσεις αόρκιστων υπουργών. Είναι τόσο προφανώς γελοίο και επικίνδυνο το θέμα που δεν αντέχει σε σχολιασμό. Ούτε θα ασχοληθώ με το αν τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ έπρεπε να συμμετάσχουν. Είναι προφανές ότι μια τόσο βαριά ήττα που αγγίζει τα όρια της διάλυσης δεν επιτρέπει τη συμμετοχή του ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση. Το 12% δεν είναι ποσοστό διακυβέρνησης.

Αυτό όμως που σηκώνει κουβέντα είναι το γεγονός ότι πλασάρονται ως τεχνοκράτες στελέχη που δραστηριοποιούνται οικονομικά στη χώρα. Δεν είναι καν το θέμα αν πρέπει ή όχι να εμπλακούν τεχνοκράτες στη διακυβέρνηση της χώρας τη δεδομένη στιγμή. Ας θεωρήσουμε ότι πρέπει, για την οικονομία της συζήτησης. Το ερώτημα είναι αν πράγματι επιλέξαμε τεχνοκράτες στην Ελλάδα. Για να απαντήσουμε σε αυτή την ερώτηση, πρέπει να δούμε ποιος είναι ο ορισμός του τεχνοκράτη.

Ως τεχνοκράτης ορίζεται το στέλεχος του δημόσιου ή ιδιωτικού τομέα με ανώτατη κατάρτιση και εμπειρία σε συγκεκριμένο τεχνικό τομέα που ασκεί το λειτούργημά του με βάση τη μελέτη κυρίως των αντικειμενικών δεδομένων και των οικονομικών μηχανισμών χωρίς να λαμβάνεται και τόσο υπόψη ο ανθρώπινος παράγων.

Επομένως τεχνοκράτης είναι ο έμπειρος επιστήμονας που λαμβάνει τεχνικά ορθές αποφάσεις, χωρίς να επηρεάζεται από πολιτικό "θόρυβο". Είναι έμπειροι οι συγκεκριμένοι; Βεβαίως είναι, το βιογραφικό τους είναι εντυπωσιακό.

Είναι όμως άνοσοι στον ανθρώπινο παράγοντα κατά τη λήψη αποφάσεων; Αυτό στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν μπορεί να αποδειχθεί αιτιοκρατικά. Μπορούμε όμως να υποθέσουμε βάσιμα ότι η μέχρι τώρα πορεία τους και η εξάρτησή τους από μεγάλες οικονομικές μονάδες της Ελλάδας δεν επιτρέπει τον απαραίτητο βαθμό ανεξαρτησίας στις μελλοντικές τους αποφάσεις και τον τρόπο άσκησης των υπουργικών τους καθηκόντων.

Πως κάποιος που μέχρι χθες διοικούσε μια επιχείρηση σήμερα δεν θα λαμβάνει υπόψη του τα συμφέροντά της; Πως κάποιος που ακόμα είναι εφοπλιστής δεν θα λάβει αποφάσεις υπέρ των επιχειρηματικών του συμφερόντων και κατά του συνόλου; Ποιος είναι ο μηχανισμός που διασφαλίζει ότι δεν θα υπάρξουν περιπτώσεις που θα επικρατήσει το επιχειρηματικό συμφέρον επί του καλού της χώρας; Δυστυχώς τέτοια πρόνοια δεν υπάρχει, αυτή είναι η πραγματικότητα.

Στην ίδια λογική, θα έπρεπε στο Υπουργείο Υποδομών να τοποθετηθεί προϊστάμενος κατασκευαστικής εταιρίας, στο Αθλητισμού πρόεδρος ΠΑΕ και στο Υπουργείο Τύπου κάποιος μεγαλοεκδότης. Θα ήταν ανεξάρτητοι από τον "ανθρώπινο παράγοντα" του ορισμού μας; Πιθανότατα όχι.

Άρα κακώς μιλάμε για κυβέρνηση με στίγμα τεχνοκρατών, αφού δεν απουσιάζει ο ανθρώπινος παράγοντας. Πρόκειται για κυβέρνηση όπου συμμετέχουν παράγοντες που έχουν ισχυρά επιχειρηματικά συμφέροντα στη χώρα, αυτή είναι η πραγματικότητα. Το άμεσο μέλλον θα δείξει τα αποτελέσματα.

Ο φασισμός στο προσκήνιο

"Από καιρό είμαστε μάρτυρες ενός εγκλήματος, το οποίο διαπράττεται σε βάρος του κοινωνικού συνόλου και του Έθνους μας.

Η αδίστακτη και άθλια κομματική συναλλαγή, ο εκτραχηλισμός μεγάλης μερίδας του Τύπου, η μεθοδική επίθεση εναντίον όλων των θεσμών, η διάβρωσή τους, ο κατεξευτελισμός του Κοινοβουλίου, η κατασυκοφάντηση των πάντων, η παράλυση της κρατικής μηχανής, η πλήρης έλλειψη κατανόησης προς ταφλέγοντα προβλήματα της νεολαίας μας, η κακομεταχείριση των φοιτητών και σπουδαστών μας, η ηθική κάμψη, η σύγχυση και η θολότητα, η μυστική και φανερή συνεργασία με τους ανατροπείς και τέλος τα συνεχή εμπρηστικά κηρύγματα ασυνείδητωνδημοκόπων, κατέστρεψαν την γαλήνη του τόπου, δημιούργησαν κλίμα αναρχίας και χάους, καλλιέργησαν συνθήκες μίσους και διχασμού και μας οδήγησαν στο χείλος της εθνικής καταστροφής. Δεν απέμεινε πλέον άλλος τρόπος σωτηρίας..."

Βρίσκετε επίκαιρα αυτά τα λόγια;

Συμφωνείτε ότι αντικατοπτρίζουν αυτό που νιώθει ο πολύς κόσμος;

Είναι αυτό που περιγράφει ο Τύπος που απαξιώνει "τα δύο μεγάλα κόμματα";

Είναι η "κρίση του πολιτικού συστήματος" που βιώνουμε;

...
...
...

Είναι η εισαγωγή από το πρώτο "διάγγελμα" της Χούντας στις 21 Απριλίου 1967, από τα χείλη του δικτάτορα Γεωργίου Παπαδόπουλου.

Το παραπάνω το δημοσίευσα πρώτη φορά το 2008. Που να ήξερα ότι θα γινόταν ακόμα πιο επίκαιρο σε τέσσερα χρόνια.

Η ομοιότητα του "διαγγέλματος" του δικτάτορα και των απαξιωτικών διαπιστώσεων που κυκλοφορούν ευρύτατα,σοκάρει.

Από την άλλη διαπιστώνεται ότι πολύς κόσμος δεν αντιδρά στον εκφασισμό του πολιτικού βίου. Είναι τρομακτική η ανοχή της κοινωνίας σε φορείς φασιστικών ιδεών και σε φασιστικές πράξεις. Ειδικά δε οι νεώτερες ηλικίες ψηφοφόρων μοιάζουν τελείως απαθείς στο φαινόμενο, όταν δεν το αποδέχονται.

Είναι παράδοξο μια χώρα σαν την Ελλάδα που έχει υποφέρει από το φασισμό, μέσα σε λίγα χρόνια να έχει χάσει τα δημοκρατικά της ανακλαστικά.

Αυτή η ανοχή εξηγείται από ένα σύνολο συνθηκών. Καταρχήν, η κρίση πολιτικοποίησε σχεδόν το σύνολο του Ελληνικού λαού. Από πέρυσι το καλοκαίρι ασχολείται με την πολιτική ένα μεγάλο μέρος του Ελληνικού λαού, λόγω της κρίσης. Ένα κοινό που μέχρι τότε ψήφιζε με όρους lifestyle, ξαφνικά βρέθηκε σε πολιτική δύνη, χωρίς όμως καμία πολιτική παιδεία. Ένα απαίδευτο πολιτικά σύνολο που μαζικοποιήθηκε πολιτικά με προδιαγραφές "πάνω πλατείας" Συντάγματος. Ένα κοινό που λόγω της απειρίας του ήταν έτοιμο να αγκαλιάσει οποιαδήποτε ιδεολογία χωρίς να το ψάξει και πολύ. Σε αυτό έπαιξε ρόλο και η συντεταγμένη απουσία των κομμάτων της κοινοβουλευτικής αριστεράς από την πλατεία καθώς και η "ακομμάτιστη" υφή των διαδηλώσεων. Εκεί δόθηκε άπειρος χώρος σε πολιτικές ομάδες που έκρυψαν προσωρινά την φασιστική τους ταυτότητα.

Στο παραπάνω συνέβαλε και η διάχυτη φρασεολογία των δύο τελευταίων περί χούντας. Η αριστερά, που διαθέτει την απαραίτητη ηθική επιρροή, δεν είπε ποτέ όχι στις φραστικές ηλιθιότητες περί σημερινής χούντας, νενέκων, δοσιλόγων κλπ. Στο διάστημα αυτό κανένας δεν είπε ξεκάθαρα ότι ζούμε κρίση, όχι ανελευθερία. Αυτή η υφέρπουσα φρασεολογία είχε σαν αποτέλεσμα τον εθισμό μιας ολόκληρης γενιάς στις έννοιες του φασισμού, χωρίς όμως να ζει τις συνέπειές του. Η νεότερη γενιά ψηφοφόρων νομίζει ότι ζει σε περιβάλλον χούντας και κατά συνέπεια δεν αντιλαμβάνεται τη διαφορά μεταξύ κρίσης και φασιστικού καθεστώτος.

Στην απάθεια συμβάλλει και η πολυετής πολιτική ομαλότητα που επικρατεί στην Ελλάδα από το 1974. Στο διάστημα αυτό νομιμοποιήθηκε η αριστερά, σταμάτησαν οι πολιτικές διώξεις, απέκτησε πρόσβαση στο πελατειακό σύστημα εξουσίας και το άλλο μισό των Ελλήνων που μέχρι τότε ήταν στο περιθώριο λόγω κοινωνικών φρονημάτων. Η εναλλαγή της εξουσίας γινόταν ομαλά και με σεβασμό στους θεσμικούς κανόνες και γενικά η Ελλάδα απέκτησε μια θεσμική Δημοκρατία που λειτουργούσε όπως και στην υπόλοιπη Δύση. Πλέον η δημοκρατία θεωρείται δεδομένη και κανείς δεν πιστεύει ότι πρέπει να την υπερασπιστεί. Ας ελπίσουμε ότι το λάθος αυτό δεν θα αποδειχθεί μοιραίο.




Με λίγα λόγια, η κρίση που ιστορικά αποδεδειγμένα εξωθεί τον κόσμο στα άκρα, σε συνδυασμό με τα ανύπαρκτα δημοκρατικά ανακλαστικά του λαού και του πολιτικού συστήματος, έδωσαν χώρο στον φασισμό. 

Σε λίγες μέρες ψηφίζουμε. Οι επιλογές πολλές. Ας μην δώσουμε βήμα μέσω της Δημοκρατίας σε αυτούς που θέλουν να την καταλύσουν. Πλέον αυτό μοιάζει να είναι το πιο σημαντικό διακύβευμα των επερχόμενων εκλογών.

Μια τραγική ιστορία από το παρελθόν

Τον Ιούλιο του 1964 στη Στύλια Ναυπακτίας γίνεται το αδιανόητο: 17 νεκροί -κυρίως νέοι και μικρά παιδιά- και πολλοί ακόμα δηλητηριασμένοι από παραθείο.

Το παραθείο χρησιμοποιήθηκε αντί για ζάχαρη άχνη στα κόλλυβα μνημοσύνου και καταναλώθηκε από τους χωριανούς χωρίς να το αντιληφθεί κανείς. Αποτέλεσμα ήταν το ξεκλήρισμα πολλών νέων ανθρώπων στα καλά καθούμενα.

Το παραθείο στην όψη μοιάζει με την άχνη ζάχαρη. Προφανώς οι συσκευασίες των δύο υλικών ήταν ίδιες αφού τότε όλα τα υλικά ήταν χύμα, χωρίς σχετικές ετικέτες. Έτσι λοιπόν από ένα απλό ανθρώπινο λάθος το παραθείο κατέληξε στο δίσκο του μνημοσύνου και η άχνη στον κήπο.

Πολλοί χωριανοί που έζησαν αυτή την ιστορία φρίκης από τότε δεν τρώνε κόλλυβα μέχρι και σήμερα. Αφενός ο φόβος, αφετέρου η εικόνα της τραγωδίας χαράχθηκαν ανεξίτηλα. Οι ιστορίες δε με τα ελικόπτερα του στρατού να πηγαινοέρχονται ακόμα λέγονται από αυτόπτες μάρτυρες.

Μια τραγωδία που ήρθε από το πουθενά και έχει στοιχειώσει πολλές οικογένειες και ένα ολόκληρο χωριό.

Πηγή φωτογραφίας: http://konstantinosdavanelos.blogspot.com/2010/02/1964.html

Μ. Παρασκευή 2012 στη Ναύπακτο: Γραφειοκρατικές φαιδρότητες

Μεγάλο θέμα με την Μεγάλη Παρασκευή στη Ναύπακτο: πως θα γίνει η κοινή περιφορά των επιταφίων των δύο μεγαλύτερων ενοριών (πολιούχου Αγ. Δημητρίου και Αγ. Παρασκευής) στο λιμάνι χωρίς τις κλασσικές φωτιές στις ντάπιες του Ενετικού φρουρίου;

Η αλήθεια είναι ότι το θέαμα, μέχρι το 1998 που ακόμα η εκδήλωση γινόταν μόνο με φωτιές και χωρίς βεγγαλικά, ήταν κατανυκτικό και δημιουργούσε το κλίμα που αρμόζει στη συγκεκριμένη μέρα. Στη συνέχεια βέβαια άρχισαν να βάζουν "πινελιές" οι εκάστοτε δημοτικές αρχές δημιουργώντας ένα αμφισβητήσιμο αποτέλεσμα το οποίο στόχευε περισσότερο στον εντυπωσιασμό παρά στο πνεύμα της ημέρας.

Το συγκεκριμένο έθιμο έχει ιστορία που είναι άμεσα συνδεδεμένη με τη θαλάσσια όψη της Ναυπάκτου. Ψαράδες δημιουργούσαν το σκηνικό μέχρι πρόσφατα. Μεταφέρει τους πιστούς από τους ναούς στο λιμάνι, θέτοντας στο επίκεντρο το θαλασσινό στοιχείο. Δίνει ένα μοναδικό χαρακτήρα στη Ναύπακτο, μιας και έτσι είναι μια από τις ελάχιστες πόλεις όπου η περιφορά των επιταφίων είναι κοινή και επενδύεται με αντίστοιχη μεταμόρφωση ενός θαλάσσιου μνημείου της πόλης.

Σε κάθε περίπτωση, η ημέρα αυτή είναι εμβληματική για τη Ναύπακτο (και όχι για τη Ναυπακτία, ας τα διαχωρίσουμε επιτέλους. Αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα). Ακόμα και αν δεν υπήρχε αυτή η εθιμική εκδήλωση, θα έπρεπε να την έχουμε σκεφτεί.

Ξαφνικά δημιουργήθηκε ζήτημα από την αρχαιολογία, η οποία όπως μαθαίνουμε "απαγορεύει" τις εκδηλώσεις λόγω της φωτιάς πάνω στα τείχη. Προσωπικά μου δημιουργείται μια σειρά αποριών: τις προηγούμενες χρονιές γιατί δεν είχε απαγορεύσει η αρχαιολογία την εκδήλωση, τι άλλαξε φέτος; Δεύτερη απορία: η αρχαιολογία έδρασε αυτεπάγγελτα, δηλαδή αποφάσισε μόνη της να απαγορεύσει τις εκδηλώσεις ή ο Δήμος ζήτησε σχετική άδεια; Τρίτη απορία: τις προηγούμενες χρονιές υπήρχε σχετική "άδεια" ή απλά η εκδήλωση γινόταν από τον Δήμο χωρίς καμία εμπλοκή της αρχαιολογίας;

Με λίγα λόγια οι απορίες οδηγούν σε ένα ερώτημα: η αρχαιολογία άλλαξε στάση φέτος ή η δυσμενής εξέλιξη οφείλεται σε κάποια ενέργεια του Δήμου; Σε κάθε περίπτωση είναι πολύ σημαντικό ζήτημα που πρέπει να αντιμετωπιστεί, αφού μια ολόκληρη πόλη πρέπει να αλλάξει έθιμα λόγω ενός... εγγράφου. Αν η αρχαιολογία έδρασε από μόνη της τότε αποτελεί μια ακόμα περίπτωση νεοελληνικής τυπολατρίας. Αν ο Δήμος ζήτησε σχετική άδεια και η αρχαιολογία την αρνήθηκε, τότε το σφάλμα είναι του Δήμου αφού για κάποια πράγματα ο Δήμος δεν χρειάζεται να ζητά άδειες.

Τι πρέπει να γίνει λοιπόν αφού φτάσαμε εδώ; Κατά τη γνώμη μου η λύση είναι απλή: η εκδήλωση πρέπει να γίνει κανονικά όπως γινόταν πάντα, με ή χωρίς εγκρίσεις, αγνοώντας υπηρεσιακές αλληλογραφίες και χωρίς γραφειοκρατικές αγκυλώσεις που δεν μπορούν να ακυρώσουν τη φυσιογνωμία και τα έθιμα μιας ολόκληρης πόλης. Άλλωστε σε μια χώρα που δεν μπορεί να επιβάλλει την απαγόρευση του καπνίσματος σε κλειστούς χώρους, λίγη σημασία έχει το αν ο Δήμος θα αγνοήσει μια προφανώς αστήρικτη υπηρεσιακή απόφαση.

Η διαχρονικότητα κάποιων εμβλημάτων και το εθιμικό δίκαιο της πόλης της Ναυπάκτου στηρίζουν μια τέτοια ενέργεια του Δήμου.

Παλιότερα σχετικά άρθρα:

http://gasimakop.blogspot.com/2010/03/blog-post_23.html

http://gasimakop.blogspot.com/2011/04/blog-post_26.html

Αναπλάσεις και αντιδράσεις

Με αφορμή τη μελέτη ανάπλασης του ανατολικού τμήματος της πόλης της Ναυπάκτου, έχουμε σε επανάληψη το φαινόμενο της αδράνειας που παρατηρείται διαχρονικά στη Ναύπακτο όταν συζητείται η μετάβαση της πόλης σε ένα μοντέλο που βάζει τον πεζό στο επίκεντρο και όχι το αυτοκίνητο. Η αδράνεια που παρατηρείται παράγει ίδιου τύπου αντιδράσεις που οδηγούν σε μερική ή πλήρη ακύρωση τέτοιων προσπαθειών.

Δεν είναι η πρώτη φορά που το αυτοκίνητο κερδίζει τον πεζό. Αρκεί να θυμηθούμε την κατάληξη των αντιδρομήσεων στις δύο παραλίες επί δημαρχίας Παπαπαθάνη. Ο μελετητής τότε είχε προτείνει τα αυτοκίνητα να μην κινούνται διαμπερώς στις παραλίες, αλλά να υπάρχει μία μόνο καθόδος στη μέση περίπου από την οποία μπορούν οι οδηγοί να κινηθούν αριστέρα η δεξιά. Το μέτρο ίσχυσε ένα μήνα και πράγματι μείωσε την κίνηση. Οι αντιδράσεις όμως ακύρωσαν το μέτρο.

Είχε προηγηθεί το ζήτημα της ανάπλασης της πλατείας του λιμανιού, όπου ο μελετητής είχε προτείνει την πεζοδρόμηση του νότιου μέρους της πλατείας προς το λιμάνι και την εκτροπή της κίνησης από την βόρεια πλευρά. Ένα έργο που ακυρώθηκε λόγω αντιδράσεων και πυο έχει οδηγήσει στη σημερινή κατάσταση με το καλύτερο σημείο της πόλης να είναι ουσιαστικά κυκλοφοριακός κόμβος και όχι σημείο ενδιαφέροντος. Άλλη μια νίκη του αυτοκινήτου επί του πεζού.

Στο ίδιο μοτίβο οδηγηθήκαμε στη μερική ακύρωση της ελεγχόμενης στάθμευσης. Αρχικά ο μελετητής είχε σχεδιάσει ένα σύστημα που λειτουργούσε σε ολόκληρο το κέντρο της πόλης, με θέσεις επισκεπτών και κατοίκων. Κάποια στιγμή, χωρίς νέα μελέτη, το σύστημα συρικνώθηκε μόνο στους δύο κεντρικούς δρόμους με αποτέλεσμα το κέντρο της πόλης να είναι ξανά πηγμένο στα αυτοκίνητα.

Πέρυσι το καλοκαίρι είχαμε τα ίδια με το διάστημα πεζοδρόμησης των δύο παραλιών. Ξεκινήσαμε από ένα διευρυμένο χρονικό διάστημα για να καταλήξουμε σε μια κατάσταση απροσδιόριστη με ανεφάρμοστα ωράρια, μπάρες να κλείνουν και να ανοίγουν τις προσβάσεις ανάλογα με τα κέφια του καθενός και, κυρίως, με ένα νομικό καθεστώς που δεν ξεκαθάριζε αν τελικά επιτρέπεται η κίνηση οχημάτων ή όχι στις παραλίες.

Η μόνη περίπτωση που προχώρησε κάτι ολοκληρωμένα ήταν η ανάπλαση του "κάτω δρόμου" από το λιμάνι μέχρι την Αγ. Παρασκευή. Πλατιά πεζοδρόμια τα οποία δεν είναι προσβάσιμα από αυτοκίνητα, υπογειωποιημένα δίκτυα κοινής οφέλειας, πρόβλεψη για φρεάτια ώστε να μην σκάβεται ο δρόμος για νέες υποδομές και γενικά μια εικόνα φιλική για τον πεζό. Φυσικά κάποια στιγμή κόπηκαν τα κάγκελα και πλέον το καλοκαίρι είναι αυτοκίνητα παρκαρισμένα σε όλο το μήκος του δρόμου, αλλά παραμένει η μόνη ίσως ολοκληρωμένη ανάπλαση των τελελυταίων ετών.

Με λίγα λόγια, η διαμόρφωση της εικόνας και της λειτουργίας της πόλης καθορίζεται από τις αντιδράσεις και τον τρόπο που αυτές γίνονται αντιληπτές από τον εκάστοτε Δήμαρχο. Αν ο Δήμαρχος είναι πεισματάρης ή αν οι αντιδράσεις τον αφήνουν αδιάφορο, προχωράμε σε κάτι καινούργιο. Αν όχι, τότε ή όλα μένουν ίδια ή, ακόμα χειρότερα, εφαρμόζονται μισές μελέτες για χάρη των αντιδρόντων.

Αυτός όμως δεν είναι τρόπος για να προχωρήσει μια πόλη στο μέλλον. Διαβούλευση, επιστημονική δουλειά, ολοκληρωμένη προσέγγιση είναι αυτό που χρειάζεται. Αν επικρατεί ο λαϊκισμός, η εξυπηρέτηση μικροσυμφερόντων κάποιων ομάδων και η λογική του "άσεγιαύριο" τότε το μέλλον δεν θα είναι καλό ούτε για την πόλη, ούτε για τους επαγγελματίες, ούτε για τους κατοίκους ούτε για τους επισκέπτες της.