Τσιπρας όπως Παπαδήμος

Όπως ξέρετε ούτε Σύριζα είμαι, Ανέλ με την καμία, ναι το έριξα και ευρώ θέλω. Όμως τα μάτια δε μπορώ να τα κλείσω.

Παρακολουθούμε από τα ΜΜΕ τις τελευταίες μέρες μια σκανδαλώδη προσπάθεια απαξίωσης όποιου εξέφρασε το όχι και δεν ψήφισε τρίτο μνημόνιο. Βαλαβάνη, Βαρουφάκης, Λαφαζάνης κλπ στην κρεατομηχανή.

Αντίθετα ο Τσίπρας εμφανίζεται ως το παιδί που "παρασύρθηκε" αλλά την τελευταία στιγμή "είδε το φως το αληθινό". Μετάφραση; Έχει γίνει συμφωνία. Η ανακεφαλοποίηση των τραπεζών θα γίνει πάλι με "βολικό" για τον Σάλλα τρόπο όπως επί Παπαδήμου, με τις άδειες των ΜΜΕ όλα θα πάνε καλά για τους "Μεγκάλους" (ο Σκάι ίσως να έχει ένα θέμα) και... ο Τσίπρας είναι καλός τώρα που απαλλάχτηκε από τα βαρίδια.

Ηθικό δίδαγμα: Κάθε φορά που χάνεται η κοινοβουλευτική πλειοψηφία του Πρωθυπουργού, κάποιοι κάνουν πάρτι. Το αν θα μείνει το ίδιο πρόσωπο Πρωθυπουργός ή αν θα αλλάξει με κάποιον "τεχνοκράτη", έχει να κάνει με το πόσο θα ανοίξει τις "πίσω πόρτες του Μαξίμου" ο συγκεκριμένος. Το 2011 ήταν Παπαδήμος η έκφραση της συναίνεσης, σήμερα είναι ο ανανήψας Τσίπρας.

Σχέδια για νέο σταθμό ΚΤΕΛ στην Αθήνα

Καλά σκέπασαν ποτάμι, το χάσαμε αλλά δεν είπαμε τίποτα. Τώρα θα μας πάρουν και τον σταθμό των ΚΤΕΛ στον Κηφισό;

Εμείς ρε φίλε που μεγαλώσαμε με "στάση Παλατάκι-άφιξη Κηφισό και μετά το "051" για Αγίου Κωνσταντίνου" τι θα απογίνουμε; Εμάς που οι διαδρομές μας κάθε φορά που πηγαίναμε "πάνω" στα πρώτα μας εφηβικά μοναχικά ταξίδια ξεκινούσαν και τελείωναν στον "Κηφισό", που αυτό ήταν το ορόσημο για να μην χανόμαστε, τι μας κάνουνε;

Είτε με σάκους τίγκα στα άπλυτα από Κρήτη, είτε με στρατιωτικό "λουκάνικο" σε μετάθεση από μονάδα σε μονάδα, είτε μαθητής ακόμα να σε μαζεύει ο θείος σου και να μαθαίνεις την Αθήνα στάση με στάση του τρόλεϊ και του Ηλεκτρικού, είτε την πρώτη μέρα για δουλειά, εδώ ήταν η αρχή και το τέλος!

Εκεί μάθαμε πως αναγκάζουμε τον ταξιτζή να μας παίρνει κι ας μην τον βολεύει ο προορισμός μας, εκεί είδαμε τους πρώτους πορτοφολάδες, εκεί μάθαμε δεκαετία 90 ότι κυκλοφορούμε με ταυτότητα γιατί αλλιώς έχει εξακρίβωση στο τμήμα, εκεί είδαμε τις πρώτες σκούπες για μετανάστες, εκεί κάναμε τσιγάρα άκοπα πριν πάρουμε το λεωφορείο γιατί μας περίμενε ένα δίωρο ατσιγαρίας από τον Σημίτη και μετά, εκεί ήμασταν 24 ώρες αύπνοι από καραβίσιο ταξίδι με 9 μποφόρ, εκεί πηγαίναμε να πάρουμε δέματα με σπιτικό φαγητό, εκεί κάτω από αυτούς τους γκρι τσίγκους γίνανε όλα αυτά.

Μετά πήραμε αυτοκίνητο και μάθαμε την Αθήνα απέξω και κοντράρουμε παλιούς ταρίφες της πg (προ gps) εποχής, γιατί ως παιδιά της επαρχίας δε μας φτάνει να ξέρουμε μόνο τη γειτονιά μας, πρέπει να ξέρουμε όλη την πόλη. Τον προδόσαμε τον Κηφισό δε λέω, δεν ξαναπεράσαμε από εκεί από τότε που με το ΙΧ μας δεν είχαμε αναμονές στο σταθμό, τον παρατήσαμε σαν άσωτοι υιοί. Αλλά ξέραμε ότι είναι εκεί, άμα τον χρειαζόμασταν θα μας περίμενε σαν γερο-πατέρας: με τα στραβά του, αλλά πάντα δεκτικός.

Παιδιά δεν γίνεται να μας πάρετε την και την αρχή της αυτόνομης μετακίνησής μας και τη αρχή της σχέσης μας με την Αθήνα, θα χαθούμε λέμε εμείς της επαρχίας οι εραστές της που μας διασκέδασε, μας φιλοξένησε, μας δίδαξε, μας τάισε και εν τέλει μας ξέβγαλε έτσι και μας πάρετε την Πύλη μας!

http://www.tovima.gr/society/article/?aid=723220

Κι αν γίνει δημοψήφισμα σε 2 χρόνια;

Πέντε μνημονιακά χρόνια ριζοσπαστικοποίησαν μεγάλες μάζες. Μην γελιόμαστε, μεγάλο ποσοστό του όχι ήταν και όχι στο ευρώ.

Το νέο μνημόνιο, αν και εφόσον περάσει, θα διώξει κόσμο από τον Σύριζα. Ας μην έχουμε αυταπάτες ότι αυτός ο κόσμος θα πει "OK δεν γίνεται αλλιώς". Θα συνεχίσει να παλεύει και να πιστεύει σε μια καλύτερη προοπτική εκτός ΕΕ.

Σίγουρα αυτές οι μάζες θα βρουν άλλο πολιτικό φορέα ο οποίος από την αρχή θα διακηρύξει τον στόχο της αριστερής προοπτικής εκτός ΕΕ και δεν θα τα λέει για λαϊκή κατανάλωση. Τότε είναι που θα μπει το δίλημμα ωμά: εντός ή εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης και ευρώ.

Η ευθύνη γι αυτή την εξέλιξη ενός τμήματος της κοινωνίας σε συνειδητά αντιευρωπαϊκό βαρύνει αποκλειστικά τις ηγεσίες της ΕΕ. Αυτές που επί πέντε χρόνια επέβαλλαν εξοντωτικά μέτρα και πάντα σε αντιδιαστολή με το ευρώ. "Θες ευρώ; Λιτότητα και εξουθένωση" είναι το δίλημμα που τίθεται διαρκώς. 

Όπως οι ηγεσίες της ΕΕ εξάντλησαν το πολιτικό κεφάλαιο δύο αστικών κομμάτων, έτσι δεν δίνουν χώρο στην Ευρωπαϊκή φυσιογνωμία του Σύριζα μέση μιας έστω και συμβολικής νίκης, έτσι εξωθούν μάζες σε μελλοντικά αντιευρωπαϊκά κόμματα.

Εδώ λοιπόν μπαίνει ένα καίριο ερώτημα: ποιο είναι το αποτέλεσμα ενός δημοψηφίσματος αν αυτό γίνει το 2017 με ερώτημα ξεκάθαρο για τη συμμετοχή της Ελλάδας στην ευρωζώνη; Ένα μεγάλο ποσοστό υπέρ της εξόδου θα είναι αποτέλεσμα της πρακτικής των ηγεσιών της ΕΕ.

Και ένα υστερόγραφο επί προσωπικού: σέβομαι και τιμώ όσους πιστεύουν ειλικρινά ότι η Ελλάδα θα έχει καλύτερη μοίρα με δραχμή ή εκτός ΕΕ. Απεχθάνομαι όμως βαθιά όσους εξαπάτησαν αυτό τον κόσμο για να κυβερνήσουν. Οι δεύτεροι δεν διαφέρουν σε τίποτα από τον Σαμαρά των Ζαππείων.

Το Ζάππειο είναι εδώ ενωμένο αντιμνημονιακό

Η κυβέρνηση μετά από 3 μήνες και πολλή πίεση εκ των καταστάσεων, επιτέλους κατανοεί τα προφανή.

Το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης μπαίνει στην άκρη, ο ΕΝΦΙΑ παραμένει, δεν υπάρχει αύξηση του βασικού μισθού. Αντίθετα έρχονται μέτρα σε ασφαλιστικό, εργασιακό και ΦΠΑ. Το mail Χαρδούβελη έρχεται, η Θεσσαλονίκη φεύγει.

Προφανώς και όλα αυτά είναι δυσάρεστα, όπως ήταν και πριν τις εκλογές όταν εφαρμόζονταν από άλλους. Όμως αποδεικνύεται για μια φορά ακόμα ότι δεν υπάρχουν μαγικές εναλλακτικές: ή λιτότητα ή έξοδος από την ευρωζώνη. Μαγικές λύσεις δεν υπάρχουν, όσο και αν δεν μας αρέσει. Σε κανέναν δεν αρέσει να πληρώνει, αλλά μερικές φορές η εναλλακτική είναι πολλή χειρότερη.

Όπως δεν υπήρχε η μαγική λύση που πρότεινε ο Σαμαράς στο Ζάππειο που μηδένιζε το έλλειμμα σε ένα χρόνο, έτσι δεν υπάρχει η μαγική λύση του Τσίπρα που μηδενίζει το έλλειμμα χωρίς ΕΝΦΙΑ και λιτότητα.

Ούτε ομόδοξοι Ρώσοι, ούτε κροίσοι Κινέζοι, ούτε διαμάντια ούτε πετρέλαια εν τέλει μας σώσανε. Παρόλο που βάλαμε στο τιμόνι τους ανθρώπους που χτίσανε καριέρες και κόμματα βάσει τέτοιων ανοησιών.

Το "αντιμνημονιακό" μπλοκ μετά τη ΝΔ του κ. Σαμαρά το 2012, χάνει και τον ΣΥΡΙΖΑ το 2015. Εδώ όμως υπάρχει ένα σημαντικό ζήτημα: η Ελληνική κοινωνία ποτίστηκε με μίσος βάσει μιας εν τέλει κάλπικης προοπτικής.

Το ερώτημα είναι ένα λοιπόν: άξιζε ο πενταετής διχασμός της Ελληνικής κοινωνίας για μια εν τέλει κάλπικη εναλλακτική; Άξιζε ο διαχωρισμός της κοινωνίας σε γερμανοτσολιάδες και πατριώτες, όταν στο τέλος όλοι εφαρμόζουν μνημόνιο; Άξιζε η βραχύχρονη διακυβέρνηση Σαμαρά τα αποτελέσματα των ψεμάτων του Ζαππείου; Αυτό πλέον το ξέρει ο ίδιος. Σε λίγο πιθανόν να χρειαστεί να το απαντήσει και ο Τσίπρας.

ΥΓ: Ελπίζω τώρα να κατάλαβε κάμποσος κόσμος ακόμα τι παίζει και να μην έχουμε τίποτα περίεργα δημοσκοπικά με Σώρρα, Λεβέντη κλπ. Το ότι αναδείξαμε πολιτικές περσόνες τα τελευταία πέντε χρόνια που πριν δεν θα εκλέγονταν ούτε σε δημοτικό συμβούλιο δεν είναι μαγκιά, να το προσέξουμε λίγο αυτή τη φορά.

Εδώ Λιλιπούλη (Γιατί δεν με ενοχλεί να πληρώνω 1€ το μήνα για την ΕΡΤ)

Παιδική -αλλά όχι παιδιάστικη- ραδιοφωνική εκπομπή της ΕΡΤ από το Τρίτο Πρόγραμμα που διοικούσε ο Μάνος Χατζιδάκις.

Ο Ευάγγελος Αβέρωφ είχε πει:

"Ακούμε τη "Λιλιπούπολη" και νομίζουμε ότι ακούμε Ράδιο Μόσχα". Τόσο μεγάλη ήταν η επίδραση αυτής της παιδικής εκπομπής. 

Ο Χατζιδάκις είχε πει: 

"Γέννημα μιας φιλελεύθερης και πειραματικής ραδιοφωνίας από τη μία, και από την άλλη μιας ομάδας νέων ανθρώπων με πολύ ταλέντο που συγκεντρώθηκαν στο Τρίτο και δούλεψαν ελεύθερα, με κέφι, με αξιοπρέπεια και αυτοσεβασμό. Αυτό βέβαια δεν στάθηκε εμπόδιο στο να εξοργιστεί η αντιδραστική παραδημοσιογραφία του ελληνικού Τύπου που χαρακτήρισε τη "Λιλιπούπολη"... κομμουνιστική.
Ίσως γιατί πρώτη φορά κάποιοι μιλούσαν στα παιδιά υπεύθυνα με καθαρή ποιητική γλώσσα. Θίγοντας (με τον τρόπο αυτόν) θέματα που βασανίζουν και πονάνε τον τόπο και όχι ως εκπαιδευτικοί ή γονείς ανόητοι που συμπεριφέρονται στα παιδιά λες και αποτείνονται σε υπανάπτυκτους και ατελείς οργανισμούς με θέματα ανώδυνα και γλώσσα απονεκρωμένη και συμβατική".

Ο Νίκος Δήμου είναι αυτός που εντόπισε το πρόβλημα:

"Το βουνό Λιλιμπάγια θα μπορούσε να είναι ο Όλυμπος, ενώ το Πόρτο Λίλι θα μπορούσε να είναι ο Πειραιάς. ... Τα πρόσωπα έχουν, επίσης, εμφανείς συμβολισμούς: ο Δήμαρχος Χαρχούδας είναι ο πονηρός πολιτικάντης που εξαπατά τους πολίτες του με δήθεν υπηρεσίες που "εξυπηρετούν" τον πολίτη (ενώ στην πραγματικότητα τον απομυζούν), φτιάχνει και ξαναφτιάχνει τη "λεωφόρο Γαλάζιας Πεταλούδας" (εμφανής παραλληλισμός της κατασκευής της Λεωφόρου Συγγρού εκείνη την εποχή)".

Η σειρά τελικά άντεξε μέχρι το 1980. Σταμάτησε η παραγωγή με αφορμή το... κόστος, γιατί χρειαζόταν συνέχεια νέα τραγούδια και ζωντανές ηχογραφήσεις. Ο Μάνος Χατζιδάκις δεν μπόρεσε εν τέλει να προστατέψει πολιτικά και οικονομικά την εκπομπή.

Τότε κυκλοφόρησε και ο δίσκος στον οποίο τραγουδούν οι Σπύρος Σακκάς, Αντώνης Κοντογεωργίου, Σαβίνα Γιαννάτου, Λένα Πλάτωνος και Μαριέλλη Σφακιανάκη. Οι συνθέσεις ανήκουν στους Λένα Πλάτωνος, Δημήτρη Μαραγκόπουλο και Νίκο Κυπουργό, σε στίχους Μαριανίνας Κριεζή συνοδευόμενοι από τα μουσικά σύνολα της ΕΡΤ.

Κατάλαβες τώρα γιατί δε με νοιάζει το δίευρω στον λογαριασμό της ΔΕΗ;

Ο σημερινός νταής είναι αυριανός απόβλητος

Κάθε κοινωνία κρίνεται από την ποιότητα των ατόμων που δημιουργεί. Τελευταία μάθαμε πως δημιουργήσαμε είκοσι χρονών "άντρακλες" που κατέστρεψαν μια ζωή με τον τραμπουκισμό τους, νέους με μοναδικό προσόν τους το νταϊλίκι. Κακή διάκριση για όλους εμάς.

Υπάρχει η λανθασμένη ψευδαίσθηση ασφάλειας ότι τέτοια φαινόμενα δεν πλήττουν τις μικρές κοινωνίες. Πρέπει να καταλάβουμε ότι το νταϊλίκι αναπτύσσεται και στις μικρές κοινωνίες, δεν συναντάται μόνο στις μεγαλουπόλεις. Μην κρυβόμαστε, πλέον γινόμαστε μάρτυρες τέτοιων επεισοδίων σε σχολεία σε πολύ μικρές πόλεις. 

Κάποιοι θα πουν ότι πάντα γινόντουσαν καψόνια, ειδικά στο στρατό αλλά νταξ μωρέ δεν πάθαμε και τίποτα. Μέγα λάθος, γιατί και τότε πάθαιναν, και τότε αυτοκτονούσαν, και τότε καταντούσαν απόκληροι τα θύματα του κάθε νταή.

Σύμφωνα με διεθνείς έρευνες, διακρίνονται πλέον δύο είδη νταή. Το ένα είδος είναι ο "γνήσιος" νταής. Υπάρχει η ψευδαίσθηση ότι πρόκειται για παιδιά-παρίες, αλλά συχνά είναι τα παιδιά-όνειρο: υψηλή αυτοεκτίμηση, υψηλές κοινωνικές δεξιότητες, μαθητές μέτριου επιπέδου και πάνω, υψηλό κοινωνικό στάτους, Οπότε που είναι το πρόβλημα του "γνήσιου" νταή;

Έρευνες αποδεικνύουν ότι ο γνήσιος νταής επιδεικνύει χαμηλό επίπεδο ενσυναίσθησης αλλά κυρίως ηθικής αιτιολόγησης των πράξεών του. Δικαιολογούν τις πράξεις τους χωρίς κανένα ηθικό φραγμό, καθώς το μόνο κριτήριο είναι οι συνέπειες των πράξεών τους σε αυτούς. Επίσης αιτιολογούν τις πράξεις τους βασισμένοι σε αντικοινωνικές αντιλήψεις. Τέτοια παιδιά έχουν πολύ μεγαλύτερες πιθανότητες στην πορεία της ζωής τους να γίνουν ψυχοπαθή ή κοινωνικά απροσάρμοστα, κάτι που θα καταστρέψει την ενήλικη ζωή τους. Επομένως ο γονιός που εντοπίζει τα χαρακτηριστικά αυτά, πρέπει να να αναζητήσει ιατρική βοήθεια αντί να καμαρώνει.

Ο δεύτερος τύπος είναι ο "νταής - θύμα". Τα παιδιά αυτά είναι ταυτόχρονα και νταήδες αλλά και θύματα τέτοιας συμπεριφοράς. Νιώθουν άγχος, κατάθλιψη και μοναξιά. Εμφανίζονται ως αντικοινωνικά στοιχεία με αδυναμία συνεργασίας και με συμπτώματα κοινωνικού αποκλεισμού καθώς τους αποφεύγουν τα άλλα παιδιά. Κατά κανόνα υπεραντιδρούν σε ψυχολογικά ερεθίσματα και έχουν διαρκώς την αίσθηση ότι δεν λαμβάνουν την απαραίτητη προσοχή. Τονίζεται δε ότι εμφανίζουν χειρότερη κατάσταση ψυχολογικής υγείας σε σύγκριση με τα θύματα νταΐδικης συμπεριφοράς. Το χειρότερο όλων, φαίνεται ότι έχουν ελάχιστη εκτίμηση για την ανθρώπινη φύση.

Με λίγα και απλά λόγια: το παιδί-νταής είναι ψυχολογικά άρρωστο και το πιο πιθανό είναι να καταστραφεί όσο μεγαλώνει. Ψυχοπάθειες, ναρκωτικά, άγχος, μοναξιά, έλλειψη ηθικών φραγμών, κανένα σεβασμό στην ανθρώπινη φύση, όλα οδηγούν σε μια κατεστραμμένη ζωή, σε ένα κοινωνικά επικίνδυνο και απόβλητο άτομο, εν τέλει σε ένα δολοφόνο. Είναι ντροπή λοιπόν ο γονιός που αντιλαμβάνεται ότι το παιδί του εμπλέκεται σε νταϊλίκι να μην το θεραπεύει. Δεν πρόκειται μόνο για το καλό της κοινωνίας, αλλά κυρίως του ίδιου του τού παιδιού. Τα παιδιά αυτά σε πολύ μεγάλο ποσοστό εμφανίζουν στην πορεία της ζωής τους κατάθλιψη, ψύχωση, εξάρτηση από ουσίες και αντικοινωνικές διαταραχές. Είναι δουλειά του γονιού να προστατέψει το παιδί του από σοβαρά ψυχικά νοσήματα. Και αν αποτύχει, τότε πρέπει να παρεμβαίνει η κοινωνία.

Πολλοί γονείς λένε "παιδιά είναι, θα τσακωθούν" αποφεύγοντας την ευθύνη τους. Ωστόσο ο τρόπος να ξεχωρίσει ο γονιός αν το παιδί του εμπλέκεται σε φαινόμενο νταϊλίδικης συμπεριφοράς είναι απλός, άρα δεν υπάρχει καμιά δικαιολογία. Να πως ξεχωρίζουμε ένα απλό τσακωμό, απλά πειράγματα ή ακόμα και σκληρούς καυγάδες μεταξύ παιδιών από το bullying:

Άρα αν δεις ότι το παιδί σου κατ' επανάληψη επιτίθεται σε κάποιο άλλο, με διάθεση να προκαλέσει ψυχολογικό ή και φυσικό τραύμα, με διάθεση υπεροχής, να ξέρεις ότι πιθανότατα μεγαλώνεις ένα ψυχολογικά διαταραγμένο άτομο που πιθανότατα η κοινωνία θα το αποκλείσει.

Όσο αφορά το πρόσφατο επεισόδιο που συγκλόνισε την Ελλάδα, δεν πρέπει να ευχόμαστε να τους κάνουν το ίδιο στη φυλακή, η αυτοδικία είναι ιδιότητα των βαρβαρικών κοινωνιών. Πρέπει όμως να γίνουμε κοινωνία που τα φαινόμενα αυτά είτε θα τα προλαβαίνει, είτε θα τα αποτρέπει. 

http://www.thetoc.gr/koinwnia/article/eixan-kanei-ton-baggeli-juke-box---sokaroun-oi-katatheseis-gia-ton-foititi

Ένα άρθρο "πέστε να με φάτε"

Μετά τις εκλογές υπάρχουν τρία είδη πολιτικών όντων:

1) Οι γκάγκαροι Φρουροί της Κυβέρνησης: "βάλτο αγόρι μου"
Πολύς λαός εδώ, με πάθος και χαρά μεγάλη.

• Ο Βαρουφάκης είναι ίνδαλμα, ο Τσίπρας Θεός, το παιδί τους θα το βαφτίσουν Γιάνη, ο Πανάρας δεν είναι καθόλου κακός ειδικά όταν τα λέει ωραία με βίζιτες και τέτοια.
• Με τη Ραχήλ τι κάνετε έτσι μια κουβέντα είπε λες και αποφασίζει αυτή ωχού;
• Δεν έχουν κανένα πρόβλημα που την προσπάθεια στηρίζουν ο Άνθιμος και ο Μπαλτάκος, αφού στηρίζουν όλα καλά. Δεξιά, αριστερά κλπ είναι απλά λεπτομέρειες, ο σκοπός αγιάζει τα μέσα.
• Ό,τι και να κάνει ο Τσίπρας/Βαρουφάκης είναι γουάου, από το να βάλει τα κλάματα μέχρι να περάσει με κόκκινο τη διάβαση πεζών. (Το ίδιοι κάνανε οι Πασόκοι με τον Ανδρέα, δεν υπήρχε ασυγχώρητο αμάρτημα για τον Μεγάλο).
• Πάνε σε διαδηλώσεις υποστήριξης της κυβέρνησης, όλοι οι υπόλοιποι είναι από προδότες έως και ηλίθιοι και σαφώς ο Σόιμπλε είναι ένα ανθρωπάκι ανάξιο λόγου.
• Ζουν πλέον με αξιοπρέπεια, βλέπουν Βουλή και μετά ξανά την ίδια συνεδρίαση σε replay, αφού έχουν μαζευτεί με πίτσες και μπύρες σαν μουντιάλ.
• Φυσικά έχουν ξεχάσει έννοιες όπως επαχθές χρέος, απογραφή και άλλα τέτοια, ζούμε στο 2015 τώρα.
• Είτε πάμε σε δραχμή ή μείνουμε στο ευρώ, είτε χρεοκοπήσουμε ή δοθούν αυξήσεις σε μισθούς/συντάξεις/επιδόματα, αυτοί δεν αλλάζουν γνώμη, τέλος.
• Οι πλέον ευτυχισμένοι Έλληνες αυτή την εποχή, όλα είναι τέλεια.

Σημείωση: πολλοί σε αυτή την κατηγορία ασχολήθηκαν πρώτη φορά με το άθλημα το 2011, όπως κάποιοι έμαθαν ποδόσφαιρο το 2004.
Αγαπημένη ατάκα: "χειρότερα δεν γίνεται όπως μας κατάντησαν οι αλήτες, τίποτα δεν έχουμε να χάσουμε".

2) Οι γκάγκαροι αντί: "να ψοφήσει η γίδα του γείτονα"
Πολύς κόσμος και εδώ, με πολύ πάθος επίσης.

• Εδώ έχουμε υπέροχη ανθρωπογεωγραφία. Απογοητευμένοι ΓΑΠικοί, Πασόκοι σε σύγχυση, νεοδημοκράτες όλων των τάσεων από κεντρώους έως ακροδεξιούς, τρελαμένους φιλελέδες, τα πάντα από παντού. Αλλά συμφωνούν σε ένα: η χώρα έχει ήδη βουλιάξει απλά δεν το είδαμε ακόμα.
• Ακόμα δεν μπορούν να χωνέψουν πόσο εύκολα η κοινωνία συγχώρεσε τον πολιτικό όρκο, την έλλειψη γραβάτας και τα έξω πουκάμισα.
• Ό,τι και να κάνει ο Τσίπρας είναι γελοίο και κατώτερο της θέσης του. Ο δε Βαρουφάκης είναι δεδομένο ότι δεν σκαμπάζει από οικονομικά γιατί είναι μόνο pop idol.
• Μας έκανε ρόμπα ο Ιταλός με τη γραβάτα, ο Σόιμπλε τον τσάκισε με την ΕΚΤ και ο Ομπάμα ποτέ δεν έδωσε στήριξη.
• Αναμένουν εικόνες καταστροφής με τη χώρα χωρίς καύσιμα και τρόφιμα, χωρίς ρεύμα και συναλλαγές με πρόχειρα περιφερειακά νομίσματα. 
• Νιώσανε μεγάλη δικαίωση όταν ο Τσίπρας είπε να πληρώσουν τον ΕΝΦΙΑ του 2014 ενώ ο ίδιος τον έχει απλήρωτο.
• Η επόμενη κόρη τους θα βαφτιστεί Κασσάνδρα.
• Τσεκάρουν χρηματιστήριο να δουν πόσο πέφτει, ενώ όταν πρασινίζει είναι μια πίκρα ακόμα γι αυτούς.
• Μόλις μετά από ατελείωτο ψάξιμο βρουν άρθρο με αρνητικό τίτλο το ποστάρουν χωρίς καν να το διαβάσουν.
• Ψάχνουν το διαδίκτυο για δείγματα κωλοτούμπας, έτοιμοι να χαρούν.
• Είναι βέβαιο ότι αν χρεοκοπήσουμε θα πανηγυρίσουν, ενώ αυξήσεις μισθών και μειώσεις φόρων δεν μπορούν να τους γλυκάνουν το χάπι.
• Τη μισή μέρα ψάχνουν να βρουν αρνητικές ομοιότητες με Αργεντινή και Βενεζουέλα, χαρούμενοι που εκεί τα προφυλακτικά και το χαρτί υγείας είναι δυσεύρετα.
• Ό,τι και να κάνει ο Τσίπρας, δεν θα το αποδεχτούν ποτέ (όπως οι νεοδημοκράτες παλιά ποτέ δεν παραδέχτηκαν ότι ο Ανδρέας έκανε κάτι καλό).

Αγαπημένη ατάκα: "Θα σας πω εγώ μόλις πας στο ΑΤΜ και δεν βγάζει τίποτα".

3) Οι "μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα"
Εδώ δεν θα βρείτε πολύ κόσμο, αλλά ούτε και πολύ πάθος.

• Με λίγα λόγια, όσοι θέλουν να τα καταφέρει ο Τσίπρας αλλά ταυτόχρονα βλέπουν ότι αυτό είναι δύσκολο αν και οι δύο πλευρές δεν βάλουν πολύ νερό στο κρασί τους.
• Αυτοί που προσπαθούν να βρουν τις διαφορές από τις προηγούμενες διαπραγματεύσεις, να καταλάβουν αν τελικά υπάρχει κάτι που δεν έχει γίνει ήδη. 
• Αυτοί που φοβούνται ότι ο Τσίπρας θα σκαλώσει σε σημείο που να βάλει το εθνικό συμφέρον κάτω από σκαλώματα του στυλ "το ευρώ δεν είναι φετίχ".
• Αυτοί που κρατάνε πισινή σκεπτόμενοι το κάζο της Κύπρου και τη διάθεση των Γερμανών να τιμωρούν παραδειγματικά.
• Αυτοί που καταλαβαίνουν ότι η αξιοπρέπεια είναι χρήσιμη αλλά δεν τρώγεται και, ταυτόχρονα ξέρουν ότι 7 χρόνια ύφεσης είναι πολλά για να αντέξει μια κοινωνία.
• Αυτοί που βλέπουν ότι το μνημόνιο είχε θετικό σκέλος με συγκεκριμένες μεταρρυθμίσεις στις οποίες αντιστάθηκε το πολιτικό σύστημα, ενώ ταυτόχρονα βλέπουν ότι η οικονομία έχει συρρικνωθεί τόσο που σε λίγο δεν θα υπάρχει κάτι να μεταρρυθμιστεί.
• Αυτοί που ξέρουν ότι χρεοκοπία σημαίνει πισωγύρισμα, η δραχμή έρχεται με τρελό πληθωρισμό αλλά και ότι το σκάλωμα των Γερμανών με το ισχυρό ευρώ έχει τσακίσει την Ευρώπη.
• Αυτοί που θυμούνται ότι η Ελλάδα πριν το 1980 ήταν μια χώρα ασπρόμαυρη και καταλαβαίνουν ότι παρά τις δυσκολίες η Ελλάδα προσφέρει ένα επίπεδο διαβίωσης το οποίο δεν έχει το 90% του παγκόσμιου πληθυσμού.

Μισητοί και στις δύο παραπάνω πολυπληθείς κατηγορίες, αφού και στις δύο επικρατεί η λογική "όποιος δεν είναι μαζί μας είναι εχθρός μας".
Αγαπημένη ατάκα δεν υπάρχει, τα πράγματα είναι πολύ πολύπλοκα για να χωρέσουν σε μια πρόταση.

Εσύ που ανήκεις λοιπόν;