Πάλμε: "Γι΄αυτό είμαι σοσιαλδημοκράτης"

Και ας μείνω μόνος μου, παραμένω σοσιαλδημοκράτης συνειδητά.

Σαν σήμερα πριν πολλά χρόνια, αλλά παραμένει ολοζώντανη πηγή έμπνευσης.

Όσο για τις χώρες της Σκανδιναβίας, πρόκειται για πολιτικά εκκρεμή και κυκλοθυμικές κοινωνίες με πολύ μυστήριο αξιακό σύστημα.

Ο Καμμένος έχει στρώσει από πέρυσι...

Το καλοκαίρι θα υπάρχουν στην Ελλάδα 500.000 με 1.000.000 μετανάστες και πρόσφυγες εγκλωβισμένοι και χωρίς προοπτική. Η πραγματικότητα κάνει ορατή την προοπτική της γενικευμένης διασάλευσης της δημόσιας τάξης, ειδικά αν υπάρξουν και οι κατάλληλες προβοκάτσιες σε βάρος των εγκλωβισμένων.

Πρώτης τάξης ευκαιρία για τον Καμμένο να εφαρμόσει επιτέλους το όραμά του όπως το περιέγραψε σε ανύποπτο χρόνο πέρυσι το καλοκαίρι.

Την ίδια ώρα θα εκπέμπουν νέα κανάλια που δεν θα κάνουν κριτική στην κυβέρνηση, το διαδίκτυο θα είναι ελεγχόμενο, νέοι ραδιοσταθμοί θα εκπέμπουν σε τελείως διαφορετικό κλίμα. Ο Κουρουμπλής τα λέει, όχι εγώ.

Έχουμε ήδη χορούς σε πλατείες, στέφανα στον Μαραθώνα και γενικά θα κινούμεθα μεταξύ δημοτικής παράδοσης και αρχαιοελληνικού κλέους.

Μήπως τελικά τίποτα δεν είναι τυχαίο;

Καμμένος: ο στρατός διασφαλίζει την σταθερότητα στο εσωτερικό της χώρας

Ποια είναι η ψηφιακή σου εικόνα;

Δημοσιεύτηκε στο diagogikosmia.gr

Όποτε χρησιμοποιούμε τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης όπως είναι το facebook, αφήνουμε ένα αποτύπωμα. Αναρτήσεις, σχόλια, φωτογραφίες, ακόμα και το που πατάμε like διαμορφώνουν ένα αποτύπωμα της δραστηριότητάς μας στο συγκεκριμένο μέσο κοινωνικής δικτύωσης.

Αυτό το αποτύπωμα μας χαρακτηρίζει, αφού διαμορφώνει μια εικόνα που βλέπουν οι τρίτοι για εμάς. Ας μην ξεχνάμε ότι είναι πολλοί οι χρήστες των μέσων κοινωνικής δικτύωσης που διαμορφώνουν άποψη για εμάς σχεδόν αποκλειστικά από τις εφαρμογές αυτές. Πόσο καλά σε ξέρει ο γείτονάς σου για παράδειγμα, που έκανες φίλο στο facebook? Γιατί μπορεί να τον ξέρεις χρόνια, να λέτε κάθε μέρα καλημέρα και να σε αγαπά, αλλά δεν είχε ιδέα μέχρι χθες τι χαλιά έχεις στο σπίτι, τι φάγατε προχθές που βγήκατε ή ποια ταινία είδες προχθές.

Είναι σαφές λοιπόν ότι το ψηφιακό μας αποτύπωμα διαμορφώνεται διαρκώς από δικές μας ενέργειες και καθορίζει τον τρόπο μας βλέπουν οι άλλοι τώρα αλλά και στο μέλλον. Πλέον είναι διαδεδομένη πρακτική για παράδειγμα οι επιχειρήσεις να ελέγχουν το ψηφιακό αποτύπωμα των υποψηφίων εργαζομένων. Τι μπορούμε να κάνουμε ώστε να μην βρεθούμε αντιμέτωποι με μια κακή δημόσια εικόνα που διαμορφώσαμε οι ίδιοι μέσω της χρήσης του διαδικτύου;

Κανόνας πρώτος: Σκέψου ΠΡΙΝ αναρτήσεις: ποστάρουμε μόνο ό,τι μας κάνει υπερήφανους. Εκείνη η αστεία φωτογραφία που είσαι στις διακοπές μήπως εν τέλει δεν είναι καλό να την δουν φίλοι, γνωστοί, συνάδερφοι, μελλοντικοί εργοδότες και όλος ο κόσμος γενικά; Μήπως όλοι αυτοί δεν σε ξέρουν τόσο καλά ώστε να καταλάβουν ότι αυτή η εικόνα δεν σε χαρακτηρίζει και είναι απλά χαβαλές της στιγμής; Ανεβάζουμε λοιπόν μόνο ό,τι δεν δημιουργεί λανθασμένη εντύπωση για εμάς.

Κανόνας δεύτερος: σέρφαρε δημιουργικά. Αντί να «καίγεσαι» άσκοπα όλη μέρα μπροστά στην οθόνη, γράψε στο προσωπικό σου blog για πράγματα που σε ενδιαφέρουν, φτιάξε μια σελίδα για το μαγαζί ενός φίλου ή συγγενή, φτιάξε ένα βίντεο και γενικά βγάλε προς τα έξω όσα σκέφτεσαι και σε απασχολούν. 

Κανόνας τρίτος: κάνε μια αναζήτηση για τον εαυτό σου. Μπορεί να εκπλαγείς με όσα δεις ότι υπάρχουν για εσένα. Αν κάτι δεν σου αρέσει, βρες τρόπο να διαγραφεί. Σκέψου αν θέλεις να μην εμφανίζονται οι αναρτήσεις σου στο facebook σε απλές αναζητήσεις: υπάρχει διαθέσιμη σχετική ρύθμιση.

Κανόνας τέταρτος: Μάθε να περιορίζεις το κοινό που βλέπει τις αναρτήσεις σου. Μόνο φίλοι, φίλοι φίλων σου ή όλοι; Με τις ρυθμίσεις αυτές αλλάζει δραστικά το πλήθος που βλέπει το ψηφιακό σου αποτύπωμα. Όσοι σε ξέρουν καλά δεν θα διαμορφώσουν εικόνα για εσένα από το facebook, σε αντίθεση με τους πιο μακρινούς ή εντελώς ξένους.

 

Μην ξεχνάτε: τα γραπτά μένουν. Άλλο μια ατάκα που λέμε σε φίλους με καφέ ή ποτό και άλλο αυτά που ποστάρουμε. Τα πρώτα απευθύνονται σε κόσμο που μας ξέρει καλά και χάνονται, ενώ τα δεύτερα τα βλέπουν άτομα που μας «γνωρίζουν» μέσω αυτών και μένουν για πάντα. Καλό σερφάρισμα!

ΥΓ: «Ο παλιός κόσμος πεθαίνει και ο νέος κόσμος πασχίζει να γεννηθεί. Τώρα είναι η εποχή των τεράτων» είχε πει ο Αντόνιο Γκράμσι. Αυτό χαρακτηρίζει τη σημερινή πολιτική κατάσταση. Μιας και δεν μου ταιριάζουν οι αποκρουστικές τερατογενέσεις, απέχω συνειδητά από το σχολιασμό της πολιτικής και των κοινών.

Καλή επιτυχία στη νέα προσπάθεια του Β. Καρανικόλα, ο οποίος πραγματικά κοσμεί τον τοπικό δημόσιο διάλογο με την παρουσία του όλα αυτά τα χρόνια.

Δύο ιστορίες "του Δημοσίου"

Πραγματικές και οι δύο, πρόσφατες και οι δύο.

Σκηνή 1: Αγιασμός σε δημόσιο δημοτικό σχολείο της Ναυπάκτου. Ο Κωνσταντίνος πρωτάκι. Έχοντας παιδικές αναμνήσεις, περιρρέουσα μνημονιακή ατμόσφαιρα καθώς και ρεπορτάζ φρίκης στο μυαλό να χορεύουν, η πραγματικότητα είναι εντελώς διαφορετική.

Ένα κτίριο κόσμημα με καθαριότητα, διακόσμηση, χώρους και εργονομία να είναι σε επίπεδο ιδιωτικού. Προσωπικό χαμογελαστό, με πολλή αγάπη για τα παιδιά.

Φύγαμε με την δασκάλα να αγκαλιάζει ένα ένα τα πρωτάκια και να δίνει στο καθένα ένα χειροποίητο δώρο με προσωπική αφιέρωση. Μάλιστα φίλε μου. Στην μνημονιακή Ελλάδα, σε δημόσιο σχολείο της επαρχίας παρακαλώ.

--------------------------------------------------------

Σκηνή 2: Κέντρο Υγείας Ναυπάκτου. Εμφανίζομαι με συμπτώματα ίωσης δύο ημερών, αλλά φοβούμενος τα χειρότερα είπα να μην το παίξω πάλι Ελληνάρας και να μην πάρω αντιβίωση μόνος μου αυτή τη φορά. Περίμενα ότι θα έβρισκα πόρτες κλειδωμένες και έναν φύλακα που θα με έδιωχνε με τη φράση "εκεί μας καταντήσανε". Δε φταίω εγώ, είπαμε τα ρεπορτάζ και η μνημονιακή ατμόσφαιρα.

Βρήκα προσωπικό από αρκετές ειδικότητες που δουλεύει πέρα από τα όριά του, αλλά πάντα ευγενικό και εξυπηρετικό. Βρήκα πολύ κόσμο να εξυπηρετείται από πολλές ειδικότητες.

Βρήκα ένα κτίριο που λόγω της πολυετούς χρήσης θέλει ένα συμμάζεμα, αλλά καθαρό. Βρήκα εξεταστήρια της δεκαετίας του 1980 που δυσκολεύουν το προσωπικό. Βρήκα όμως και αιματολογικό εργαστήριο που μου έδωσε αποτελέσματα σε 20 λεπτά.

Μπήκα 12:30, εξετάστηκα, γίναν αιματολογικές εξετάσεις, πήρα αποτελέσματα, συνταγή για αντιβίωση και έφυγα στις 13:40. Δωρεάν. Μηδέν ευρώ. Σε μία ώρα και κάτι.

--------------------------------------------------------

Συμπέρασμα: Το Δημόσιο και τα μάτια σας. Αγαπάτε το προσωπικό που τρέχει και προσφέρει σε νευραλγικούς τομείς. Παλέψτε ώστε επιτέλους να ξεχωρίσει ο κηφήνας από αυτόν που δίνει τη ζωή του κάθε μέρα. Παλέψτε για να συντηρηθούν και να ανανεωθούν οι δημόσιες υποδομές υγείας και παιδείας. Αυτά είναι παροχές που δεν υπάρχουν σε πολλές ανεπτυγμένες χώρες του κόσμου, προστατέψτε τις. 

Και εσύ που θα πεταχτείς να πεις για το δημόσιο του τεμπελαριού σκέψου ποιο δημόσιο εννοείς. Γιατί άλλο υγεία και παιδεία που η πλειοψηφία του προσωπικού το παλεύει και άλλο ο γραφειοκράτης που με τη στρογγυλή σφραγίδα του το παίζει δερβέναγας.

ΥΓ: Αυτό που στην Ελλάδα έχουμε χρήματα για ενεργειακή αναβάθμιση κάθε κοτετσιού στο χωριό αλλά δεν βρίσκεται κάποιος να εντάξει νοσοκομεία και σχολεία, είναι η πραγματική μας χρεωκοπία. Νοσοκομεία του 1980 και σχολεία του 1970 πρέπει κάποια στιγμή να ανακαινιστούν, έλεος εσείς σε Δήμους, Νομαρχίες και Περιφέρειες. 

Παραλιακοί πεζόδρομοι

Μετά από πολλά χρόνια διακόπτεται η πεζοδρόμηση των παραλιών Ψανής και Γριμπόβου νωρίτερα από το σύνηθες. Πάντα οι δρόμοι αυτοί άνοιγαν για τα αυτοκίνητα με την έναρξη λειτουργίας των σχολείων. Φέτος αρχίσαμε τις "εκπτώσεις".

Με τον Κώστα Καρακώστα αν συμφωνούσαμε σε κάτι, ήταν το θέμα των ελεύθερων χώρων στη Ναύπακτο. Δηλαδή παραλίες, πεζοδρομήσεις, πάρκα.

Δυστυχώς αυτή η διαφορετική για τη Ναύπακτο άποψη σήμερα που οι ίδιος ασκεί διοίκηση φαίνεται να πήγε περίπατο μιας και οι παραλίες κλείσανε για τους πεζούς νωρίτερα. Παιδικές χαρές τέλος στις παραλίες, συρρίκνωση του χρόνου πεζοδρόμησης των παραλιών και καμία προοπτική για κάποιο πεζόδρομο. Ξέρω ότι άλλο η αντιπολίτευση στο 9% και άλλο η διοίκηση, σύμφωνοι. Σήμερα μπορεί να μην είσαι Δήμαρχος, αλλά έχεις κυρίαρχο ρόλο στην νυν Δημοτική Αρχή και στην πλειοψηφούσα παράταξη, μιας και αυτή είναι δικό σου δημιούργημα. 

Μια φιλική συμβουλή: Κώστα ξέχνα λίγο τις πιέσεις και το πολιτικό κόστος. Υλοποίησε ένα μέρος του οράματός σου χωρίς να σκέφτεσαι τον ψηφοθηρικό αντίκτυπο. Μην κάνεις το λάθος που κάνανε οι προηγούμενοι ξεχνώντας ότι οι πολίτες ναι μεν δεν πιέζουν για τέτοια θέματα στο Δημαρχείο κάθε μέρα, αλλά από την άλλη τιμωρούν σιωπηλά την Κυριακή των εκλογών. Αντίθετα, αν μέσω του παραδείγματος δείξεις το αποτέλεσμα του σκεπτικού σου, θα βγεις κερδισμένος.

Κάποτε μάζευες υπογραφές για να κλείσουν οι παραλίες όλο το χρόνο. Είχα υπογράψει και εγώ αν θυμάμαι καλά. Ως μνημόσυνο εκείνης της προσπάθειας παραθέτω το παρακάτω απόσπασμα από σχετική δημόσια ανακοίνωση:

"Ζητάμε από το Δημοτικό Συμβούλιο με απόφαση του να παραχωρήσει τις παραλίες της πόλης στους κατοίκους της. Δεν είναι δυνατόν επί δυόμισι μόνο μήνες το καλοκαίρι να ελευθερώνονται οι παραλίες από τα αυτοκίνητα. Παρ' όλο που αυτό που δικαιούμαστε είναι η μόνιμη διαμόρφωση τους όπως περιγράφουμε πιο πάνω, άμεσα τουλάχιστον πρέπει να μείνουν ελεύθερες για τους πεζούς για πολύ μεγαλύτερο διάστημα (π.χ. από την 25η Μαρτίου μέχρι τα παζάρια)" http://dimos-nafpaktias.blogspot.gr/2011/04/blog-post_8578.html.

ΥΓ: Κάποιοι έχουμε το βίτσιο να δούμε μερικά πράγματα να γίνονται στον τόπο μας, χωρίς να μας νοιάζει ποιος θα τα κάνει. Γι' αυτό σε μερικά ζητήματα όπως η κατασκευή του πεζόδρομου Ψανή-Λιμάνι-Γρίμποβο, το καταφύγιο σκαφών, η ανάπλαση του άλσους Γριμπόβου, το Ξενία κα υπάρχει θετική αντιμετώπιση, ενώ σε άλλα υπάρχει αρνητική κριτική. Ούτε ανούσια αντιπολίτευση επί παντός επιστητού, ούτε γλύψιμο. Δημόσιος διάλογος ειλικρινής και μόνο υπάρχει εδώ.

Η απόσταση κομμάτων και λαού

Η απάτη του διπόλου αντιμνημόνιο-μνημόνιο κατέρρευσε μετά από πέντε χρόνια ανώριμης συμπεριφοράς ενός αυτιστικού πολιτικού συστήματος. Πέντε χρόνια δεν υπήρξε πολική, αλλά ηθικολογία επί ενός ανύπαρκτου διλήμματος: οι καλοί αντιμνημονιακοί και οι κακοί μνημονιακοί. Γι' αυτό είδαμε ανίερες συμμαχίες μεταξύ αριστερών και δεξιών. Κάλλιο αργά παρά ποτέ.

Τα πραγματικά προβλήματα που γονατίζουν τον Ελληνικό λαό είναι η υψηλή ανεργία που εξευτελίζει μεγάλο μέρος της κοινωνίας και, η παράλογα υψηλή φορολογία που πνίγει την κίνηση του χρήματος στην αγορά. 

Ανεργία και φορολογία όμως δεν έχουν τεθεί στο δημόσιο διάλογο εν όψει των εκλογών, μιας και το πολιτικό σύστημα παραμένει αυτιστικό. Αποτέλεσμα θα είναι ένα εκλογικό αποτέλεσμα-χυλός. Μιας και κανένα κόμμα δεν προτείνει κάτι σχετικά με τα ζέοντα ζητήματα, ο κόσμος θα ψηφίσει με απρόβλεπτο τρόπο. Μιας και η κάλπη δεν κρύβει ουσιαστικό διακύβευμα, η ψήφος θα διαχυθεί χωρίς προσδοκία λύσεων, χωρίς κάποιο όραμα. Ψήφο στο κουτουρού με απλά λόγια.

Αν μια πρόβλεψη μπορεί να γίνει είναι ότι πολλά κόμματα θα καταφέρουν να μπουν στη Βουλή και οι δύο μεγάλοι θα χάσουν ψήφους. Εκ πρώτης όψεως όμως αυτό μοιάζει θετικό, μιας και δημιουργούνται προϋποθέσεις συναίνεσης και επιτυγχάνεται πλουραλισμός. Δυστυχώς όμως η επερχόμενη πολυκομματική Βουλή δεν θα είναι προϊόν πολυφωνίας.

Αντιθέτως όλα τα κόμματα που θα μπουν στη Βουλή λένε το ίδιο πράγμα αφού κανένα δεν απαντά στις αγωνίες του εκλογικού σώματος. Όλοι λένε "δεν έχουμε λύσεις για την ανεργία και την φορολογία, ψηφίστε μας έτσι γιατί πρέπει κάποιον να ψηφίσετε".

Πάμε ολοταχώς σε μια Βουλή μηδενικών προσδοκιών. Ιστορικά έχει αποδειχθεί ότι όταν η Δημοκρατία δεν εκπληρώνει ή έστω δεν υπηρετεί τις προσδοκίες του λαού τότε η λειτουργία της τίθεται εν αμφιβόλω.

Ας ελπίσουμε ότι σύντομα το πολιτικό σύστημα θα καταφέρει να ανασυσταθεί ώστε να εκφράζει έστω και οριακά προσδοκίες, να προσφέρει όραμα, εν τέλει να είναι έστω και φραστικά κοντά σε αυτό που σκέφτεται συλλογικά ο λαός. Αλλιώς πιθανόν να μάθουμε ότι ενίοτε η Δημοκρατία έχει και αδιέξοδα.

Εκλογές χωρίς διακύβευμα

Το ερώτημα μνημόνιο ή αντιμνημόνιο έληξε μετά την επιφοίτηση που δέχτηκε ο Τσίπρας, ο οποίος μέσα σε μια νύχτα μετατράπη σε θιασώτη του ευρωμονόδρομου. Βέβαια το πενταετές παπατζηλίκι έχει κόστος, αφού πολλοί υποστηρικτές τού θα ακολουθήσουν τους εκφραστές του αντιμνημονίου που μέχρι χθες πλαισίωναν τον Τσίπρα.

Ο Τσίπρας θα εισπράξει το κόστος της μεταστροφής του. Ωστόσο το γεγονός ότι δεν έχει αντίπαλο σε επίπεδο προσώπου θα παρατείνει την ηγεμονία του, τουλάχιστον μέχρι να έρθουν οι πρώτες λυπητερές όπως ο αυξημένος ΦΠΑ και ο ΕΝΦΙΑ που δεν καταργήθηκε.

Επομένως το ουσιαστικό διακύβευμα των εκλογών δεν είναι ούτε η πρωτιά αλλά ούτε και το αν θα έχουμε μνημόνιο ή όχι. Το πρώτο ερώτημα θα λάβει μια προσωρινή και ευμετάβλητη απάντηση, ενώ το δεύτερο έχει ήδη απαντηθεί. 

Το βασικό ζητούμενο πλέον είναι ποια Ελλάδα θέλουμε μετά το μνημόνιο. Ένα ερώτημα που δεν έχει τεθεί στον δημόσιο διάλογο και φαίνεται ότι δεν απασχολεί την κοινή γνώμη, η οποία ασχολείται με το πως θα τιμωρήσει τον Καμμένο και τον Τσίπρα που τους πρόδωσαν, με το πόσο γραφικός είναι ο Λαφαζάνης, με το αντριλίκι του Μεϊμαράκη και την προέλευση των πέδιλων του Θεοδωράκη.

Το ποια μεταμονημονιακή Ελλάδα διαμορφώνουμε είναι το καίριο ερώτημα λοιπόν, αλλά αυτό δεν απασχολεί κανέναν. Οι ερχόμενες εκλογές εξυπηρετούν μεν την εσωκομματική εκκαθάριση του Σύριζα, ίσως να δώσουν και μια θυμική διέξοδο σε ένα μέρος του λαού που νιώθει προδομένος, αλλά δεν φέρουν καμία πολιτική ουσία. Ο σοφός λαός βέβαια αυτό το αντιλαμβάνεται, οπότε θα δούμε "εντυπωσιακά" αποτελέσματα όπως και στις εκλογές του 2012.

Άρα πάμε σε κάλπη άνευ ερωτήματος. Βέβαια μετά από το δημοψήφισμα όπου το ερώτημα υπήρχε αλλά η απάντηση του λαού αγνοήθηκε, αυτό μπορεί να είναι και θετικό αφού δεν υπάρχει πιθανότητα πραξικοπηματικής αγνόησης της βούλησης του λαού. Κάτι είναι και αυτό...