Η απόσταση κομμάτων και λαού

Η απάτη του διπόλου αντιμνημόνιο-μνημόνιο κατέρρευσε μετά από πέντε χρόνια ανώριμης συμπεριφοράς ενός αυτιστικού πολιτικού συστήματος. Πέντε χρόνια δεν υπήρξε πολική, αλλά ηθικολογία επί ενός ανύπαρκτου διλήμματος: οι καλοί αντιμνημονιακοί και οι κακοί μνημονιακοί. Γι' αυτό είδαμε ανίερες συμμαχίες μεταξύ αριστερών και δεξιών. Κάλλιο αργά παρά ποτέ.

Τα πραγματικά προβλήματα που γονατίζουν τον Ελληνικό λαό είναι η υψηλή ανεργία που εξευτελίζει μεγάλο μέρος της κοινωνίας και, η παράλογα υψηλή φορολογία που πνίγει την κίνηση του χρήματος στην αγορά. 

Ανεργία και φορολογία όμως δεν έχουν τεθεί στο δημόσιο διάλογο εν όψει των εκλογών, μιας και το πολιτικό σύστημα παραμένει αυτιστικό. Αποτέλεσμα θα είναι ένα εκλογικό αποτέλεσμα-χυλός. Μιας και κανένα κόμμα δεν προτείνει κάτι σχετικά με τα ζέοντα ζητήματα, ο κόσμος θα ψηφίσει με απρόβλεπτο τρόπο. Μιας και η κάλπη δεν κρύβει ουσιαστικό διακύβευμα, η ψήφος θα διαχυθεί χωρίς προσδοκία λύσεων, χωρίς κάποιο όραμα. Ψήφο στο κουτουρού με απλά λόγια.

Αν μια πρόβλεψη μπορεί να γίνει είναι ότι πολλά κόμματα θα καταφέρουν να μπουν στη Βουλή και οι δύο μεγάλοι θα χάσουν ψήφους. Εκ πρώτης όψεως όμως αυτό μοιάζει θετικό, μιας και δημιουργούνται προϋποθέσεις συναίνεσης και επιτυγχάνεται πλουραλισμός. Δυστυχώς όμως η επερχόμενη πολυκομματική Βουλή δεν θα είναι προϊόν πολυφωνίας.

Αντιθέτως όλα τα κόμματα που θα μπουν στη Βουλή λένε το ίδιο πράγμα αφού κανένα δεν απαντά στις αγωνίες του εκλογικού σώματος. Όλοι λένε "δεν έχουμε λύσεις για την ανεργία και την φορολογία, ψηφίστε μας έτσι γιατί πρέπει κάποιον να ψηφίσετε".

Πάμε ολοταχώς σε μια Βουλή μηδενικών προσδοκιών. Ιστορικά έχει αποδειχθεί ότι όταν η Δημοκρατία δεν εκπληρώνει ή έστω δεν υπηρετεί τις προσδοκίες του λαού τότε η λειτουργία της τίθεται εν αμφιβόλω.

Ας ελπίσουμε ότι σύντομα το πολιτικό σύστημα θα καταφέρει να ανασυσταθεί ώστε να εκφράζει έστω και οριακά προσδοκίες, να προσφέρει όραμα, εν τέλει να είναι έστω και φραστικά κοντά σε αυτό που σκέφτεται συλλογικά ο λαός. Αλλιώς πιθανόν να μάθουμε ότι ενίοτε η Δημοκρατία έχει και αδιέξοδα.

Εκλογές χωρίς διακύβευμα

Το ερώτημα μνημόνιο ή αντιμνημόνιο έληξε μετά την επιφοίτηση που δέχτηκε ο Τσίπρας, ο οποίος μέσα σε μια νύχτα μετατράπη σε θιασώτη του ευρωμονόδρομου. Βέβαια το πενταετές παπατζηλίκι έχει κόστος, αφού πολλοί υποστηρικτές τού θα ακολουθήσουν τους εκφραστές του αντιμνημονίου που μέχρι χθες πλαισίωναν τον Τσίπρα.

Ο Τσίπρας θα εισπράξει το κόστος της μεταστροφής του. Ωστόσο το γεγονός ότι δεν έχει αντίπαλο σε επίπεδο προσώπου θα παρατείνει την ηγεμονία του, τουλάχιστον μέχρι να έρθουν οι πρώτες λυπητερές όπως ο αυξημένος ΦΠΑ και ο ΕΝΦΙΑ που δεν καταργήθηκε.

Επομένως το ουσιαστικό διακύβευμα των εκλογών δεν είναι ούτε η πρωτιά αλλά ούτε και το αν θα έχουμε μνημόνιο ή όχι. Το πρώτο ερώτημα θα λάβει μια προσωρινή και ευμετάβλητη απάντηση, ενώ το δεύτερο έχει ήδη απαντηθεί. 

Το βασικό ζητούμενο πλέον είναι ποια Ελλάδα θέλουμε μετά το μνημόνιο. Ένα ερώτημα που δεν έχει τεθεί στον δημόσιο διάλογο και φαίνεται ότι δεν απασχολεί την κοινή γνώμη, η οποία ασχολείται με το πως θα τιμωρήσει τον Καμμένο και τον Τσίπρα που τους πρόδωσαν, με το πόσο γραφικός είναι ο Λαφαζάνης, με το αντριλίκι του Μεϊμαράκη και την προέλευση των πέδιλων του Θεοδωράκη.

Το ποια μεταμονημονιακή Ελλάδα διαμορφώνουμε είναι το καίριο ερώτημα λοιπόν, αλλά αυτό δεν απασχολεί κανέναν. Οι ερχόμενες εκλογές εξυπηρετούν μεν την εσωκομματική εκκαθάριση του Σύριζα, ίσως να δώσουν και μια θυμική διέξοδο σε ένα μέρος του λαού που νιώθει προδομένος, αλλά δεν φέρουν καμία πολιτική ουσία. Ο σοφός λαός βέβαια αυτό το αντιλαμβάνεται, οπότε θα δούμε "εντυπωσιακά" αποτελέσματα όπως και στις εκλογές του 2012.

Άρα πάμε σε κάλπη άνευ ερωτήματος. Βέβαια μετά από το δημοψήφισμα όπου το ερώτημα υπήρχε αλλά η απάντηση του λαού αγνοήθηκε, αυτό μπορεί να είναι και θετικό αφού δεν υπάρχει πιθανότητα πραξικοπηματικής αγνόησης της βούλησης του λαού. Κάτι είναι και αυτό...

Τσιπρας όπως Παπαδήμος

Όπως ξέρετε ούτε Σύριζα είμαι, Ανέλ με την καμία, ναι το έριξα και ευρώ θέλω. Όμως τα μάτια δε μπορώ να τα κλείσω.

Παρακολουθούμε από τα ΜΜΕ τις τελευταίες μέρες μια σκανδαλώδη προσπάθεια απαξίωσης όποιου εξέφρασε το όχι και δεν ψήφισε τρίτο μνημόνιο. Βαλαβάνη, Βαρουφάκης, Λαφαζάνης κλπ στην κρεατομηχανή.

Αντίθετα ο Τσίπρας εμφανίζεται ως το παιδί που "παρασύρθηκε" αλλά την τελευταία στιγμή "είδε το φως το αληθινό". Μετάφραση; Έχει γίνει συμφωνία. Η ανακεφαλοποίηση των τραπεζών θα γίνει πάλι με "βολικό" για τον Σάλλα τρόπο όπως επί Παπαδήμου, με τις άδειες των ΜΜΕ όλα θα πάνε καλά για τους "Μεγκάλους" (ο Σκάι ίσως να έχει ένα θέμα) και... ο Τσίπρας είναι καλός τώρα που απαλλάχτηκε από τα βαρίδια.

Ηθικό δίδαγμα: Κάθε φορά που χάνεται η κοινοβουλευτική πλειοψηφία του Πρωθυπουργού, κάποιοι κάνουν πάρτι. Το αν θα μείνει το ίδιο πρόσωπο Πρωθυπουργός ή αν θα αλλάξει με κάποιον "τεχνοκράτη", έχει να κάνει με το πόσο θα ανοίξει τις "πίσω πόρτες του Μαξίμου" ο συγκεκριμένος. Το 2011 ήταν Παπαδήμος η έκφραση της συναίνεσης, σήμερα είναι ο ανανήψας Τσίπρας.

Σχέδια για νέο σταθμό ΚΤΕΛ στην Αθήνα

Καλά σκέπασαν ποτάμι, το χάσαμε αλλά δεν είπαμε τίποτα. Τώρα θα μας πάρουν και τον σταθμό των ΚΤΕΛ στον Κηφισό;

Εμείς ρε φίλε που μεγαλώσαμε με "στάση Παλατάκι-άφιξη Κηφισό και μετά το "051" για Αγίου Κωνσταντίνου" τι θα απογίνουμε; Εμάς που οι διαδρομές μας κάθε φορά που πηγαίναμε "πάνω" στα πρώτα μας εφηβικά μοναχικά ταξίδια ξεκινούσαν και τελείωναν στον "Κηφισό", που αυτό ήταν το ορόσημο για να μην χανόμαστε, τι μας κάνουνε;

Είτε με σάκους τίγκα στα άπλυτα από Κρήτη, είτε με στρατιωτικό "λουκάνικο" σε μετάθεση από μονάδα σε μονάδα, είτε μαθητής ακόμα να σε μαζεύει ο θείος σου και να μαθαίνεις την Αθήνα στάση με στάση του τρόλεϊ και του Ηλεκτρικού, είτε την πρώτη μέρα για δουλειά, εδώ ήταν η αρχή και το τέλος!

Εκεί μάθαμε πως αναγκάζουμε τον ταξιτζή να μας παίρνει κι ας μην τον βολεύει ο προορισμός μας, εκεί είδαμε τους πρώτους πορτοφολάδες, εκεί μάθαμε δεκαετία 90 ότι κυκλοφορούμε με ταυτότητα γιατί αλλιώς έχει εξακρίβωση στο τμήμα, εκεί είδαμε τις πρώτες σκούπες για μετανάστες, εκεί κάναμε τσιγάρα άκοπα πριν πάρουμε το λεωφορείο γιατί μας περίμενε ένα δίωρο ατσιγαρίας από τον Σημίτη και μετά, εκεί ήμασταν 24 ώρες αύπνοι από καραβίσιο ταξίδι με 9 μποφόρ, εκεί πηγαίναμε να πάρουμε δέματα με σπιτικό φαγητό, εκεί κάτω από αυτούς τους γκρι τσίγκους γίνανε όλα αυτά.

Μετά πήραμε αυτοκίνητο και μάθαμε την Αθήνα απέξω και κοντράρουμε παλιούς ταρίφες της πg (προ gps) εποχής, γιατί ως παιδιά της επαρχίας δε μας φτάνει να ξέρουμε μόνο τη γειτονιά μας, πρέπει να ξέρουμε όλη την πόλη. Τον προδόσαμε τον Κηφισό δε λέω, δεν ξαναπεράσαμε από εκεί από τότε που με το ΙΧ μας δεν είχαμε αναμονές στο σταθμό, τον παρατήσαμε σαν άσωτοι υιοί. Αλλά ξέραμε ότι είναι εκεί, άμα τον χρειαζόμασταν θα μας περίμενε σαν γερο-πατέρας: με τα στραβά του, αλλά πάντα δεκτικός.

Παιδιά δεν γίνεται να μας πάρετε την και την αρχή της αυτόνομης μετακίνησής μας και τη αρχή της σχέσης μας με την Αθήνα, θα χαθούμε λέμε εμείς της επαρχίας οι εραστές της που μας διασκέδασε, μας φιλοξένησε, μας δίδαξε, μας τάισε και εν τέλει μας ξέβγαλε έτσι και μας πάρετε την Πύλη μας!

http://www.tovima.gr/society/article/?aid=723220

Κι αν γίνει δημοψήφισμα σε 2 χρόνια;

Πέντε μνημονιακά χρόνια ριζοσπαστικοποίησαν μεγάλες μάζες. Μην γελιόμαστε, μεγάλο ποσοστό του όχι ήταν και όχι στο ευρώ.

Το νέο μνημόνιο, αν και εφόσον περάσει, θα διώξει κόσμο από τον Σύριζα. Ας μην έχουμε αυταπάτες ότι αυτός ο κόσμος θα πει "OK δεν γίνεται αλλιώς". Θα συνεχίσει να παλεύει και να πιστεύει σε μια καλύτερη προοπτική εκτός ΕΕ.

Σίγουρα αυτές οι μάζες θα βρουν άλλο πολιτικό φορέα ο οποίος από την αρχή θα διακηρύξει τον στόχο της αριστερής προοπτικής εκτός ΕΕ και δεν θα τα λέει για λαϊκή κατανάλωση. Τότε είναι που θα μπει το δίλημμα ωμά: εντός ή εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης και ευρώ.

Η ευθύνη γι αυτή την εξέλιξη ενός τμήματος της κοινωνίας σε συνειδητά αντιευρωπαϊκό βαρύνει αποκλειστικά τις ηγεσίες της ΕΕ. Αυτές που επί πέντε χρόνια επέβαλλαν εξοντωτικά μέτρα και πάντα σε αντιδιαστολή με το ευρώ. "Θες ευρώ; Λιτότητα και εξουθένωση" είναι το δίλημμα που τίθεται διαρκώς. 

Όπως οι ηγεσίες της ΕΕ εξάντλησαν το πολιτικό κεφάλαιο δύο αστικών κομμάτων, έτσι δεν δίνουν χώρο στην Ευρωπαϊκή φυσιογνωμία του Σύριζα μέση μιας έστω και συμβολικής νίκης, έτσι εξωθούν μάζες σε μελλοντικά αντιευρωπαϊκά κόμματα.

Εδώ λοιπόν μπαίνει ένα καίριο ερώτημα: ποιο είναι το αποτέλεσμα ενός δημοψηφίσματος αν αυτό γίνει το 2017 με ερώτημα ξεκάθαρο για τη συμμετοχή της Ελλάδας στην ευρωζώνη; Ένα μεγάλο ποσοστό υπέρ της εξόδου θα είναι αποτέλεσμα της πρακτικής των ηγεσιών της ΕΕ.

Και ένα υστερόγραφο επί προσωπικού: σέβομαι και τιμώ όσους πιστεύουν ειλικρινά ότι η Ελλάδα θα έχει καλύτερη μοίρα με δραχμή ή εκτός ΕΕ. Απεχθάνομαι όμως βαθιά όσους εξαπάτησαν αυτό τον κόσμο για να κυβερνήσουν. Οι δεύτεροι δεν διαφέρουν σε τίποτα από τον Σαμαρά των Ζαππείων.

Το Ζάππειο είναι εδώ ενωμένο αντιμνημονιακό

Η κυβέρνηση μετά από 3 μήνες και πολλή πίεση εκ των καταστάσεων, επιτέλους κατανοεί τα προφανή.

Το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης μπαίνει στην άκρη, ο ΕΝΦΙΑ παραμένει, δεν υπάρχει αύξηση του βασικού μισθού. Αντίθετα έρχονται μέτρα σε ασφαλιστικό, εργασιακό και ΦΠΑ. Το mail Χαρδούβελη έρχεται, η Θεσσαλονίκη φεύγει.

Προφανώς και όλα αυτά είναι δυσάρεστα, όπως ήταν και πριν τις εκλογές όταν εφαρμόζονταν από άλλους. Όμως αποδεικνύεται για μια φορά ακόμα ότι δεν υπάρχουν μαγικές εναλλακτικές: ή λιτότητα ή έξοδος από την ευρωζώνη. Μαγικές λύσεις δεν υπάρχουν, όσο και αν δεν μας αρέσει. Σε κανέναν δεν αρέσει να πληρώνει, αλλά μερικές φορές η εναλλακτική είναι πολλή χειρότερη.

Όπως δεν υπήρχε η μαγική λύση που πρότεινε ο Σαμαράς στο Ζάππειο που μηδένιζε το έλλειμμα σε ένα χρόνο, έτσι δεν υπάρχει η μαγική λύση του Τσίπρα που μηδενίζει το έλλειμμα χωρίς ΕΝΦΙΑ και λιτότητα.

Ούτε ομόδοξοι Ρώσοι, ούτε κροίσοι Κινέζοι, ούτε διαμάντια ούτε πετρέλαια εν τέλει μας σώσανε. Παρόλο που βάλαμε στο τιμόνι τους ανθρώπους που χτίσανε καριέρες και κόμματα βάσει τέτοιων ανοησιών.

Το "αντιμνημονιακό" μπλοκ μετά τη ΝΔ του κ. Σαμαρά το 2012, χάνει και τον ΣΥΡΙΖΑ το 2015. Εδώ όμως υπάρχει ένα σημαντικό ζήτημα: η Ελληνική κοινωνία ποτίστηκε με μίσος βάσει μιας εν τέλει κάλπικης προοπτικής.

Το ερώτημα είναι ένα λοιπόν: άξιζε ο πενταετής διχασμός της Ελληνικής κοινωνίας για μια εν τέλει κάλπικη εναλλακτική; Άξιζε ο διαχωρισμός της κοινωνίας σε γερμανοτσολιάδες και πατριώτες, όταν στο τέλος όλοι εφαρμόζουν μνημόνιο; Άξιζε η βραχύχρονη διακυβέρνηση Σαμαρά τα αποτελέσματα των ψεμάτων του Ζαππείου; Αυτό πλέον το ξέρει ο ίδιος. Σε λίγο πιθανόν να χρειαστεί να το απαντήσει και ο Τσίπρας.

ΥΓ: Ελπίζω τώρα να κατάλαβε κάμποσος κόσμος ακόμα τι παίζει και να μην έχουμε τίποτα περίεργα δημοσκοπικά με Σώρρα, Λεβέντη κλπ. Το ότι αναδείξαμε πολιτικές περσόνες τα τελευταία πέντε χρόνια που πριν δεν θα εκλέγονταν ούτε σε δημοτικό συμβούλιο δεν είναι μαγκιά, να το προσέξουμε λίγο αυτή τη φορά.

Εδώ Λιλιπούλη (Γιατί δεν με ενοχλεί να πληρώνω 1€ το μήνα για την ΕΡΤ)

Παιδική -αλλά όχι παιδιάστικη- ραδιοφωνική εκπομπή της ΕΡΤ από το Τρίτο Πρόγραμμα που διοικούσε ο Μάνος Χατζιδάκις.

Ο Ευάγγελος Αβέρωφ είχε πει:

"Ακούμε τη "Λιλιπούπολη" και νομίζουμε ότι ακούμε Ράδιο Μόσχα". Τόσο μεγάλη ήταν η επίδραση αυτής της παιδικής εκπομπής. 

Ο Χατζιδάκις είχε πει: 

"Γέννημα μιας φιλελεύθερης και πειραματικής ραδιοφωνίας από τη μία, και από την άλλη μιας ομάδας νέων ανθρώπων με πολύ ταλέντο που συγκεντρώθηκαν στο Τρίτο και δούλεψαν ελεύθερα, με κέφι, με αξιοπρέπεια και αυτοσεβασμό. Αυτό βέβαια δεν στάθηκε εμπόδιο στο να εξοργιστεί η αντιδραστική παραδημοσιογραφία του ελληνικού Τύπου που χαρακτήρισε τη "Λιλιπούπολη"... κομμουνιστική.
Ίσως γιατί πρώτη φορά κάποιοι μιλούσαν στα παιδιά υπεύθυνα με καθαρή ποιητική γλώσσα. Θίγοντας (με τον τρόπο αυτόν) θέματα που βασανίζουν και πονάνε τον τόπο και όχι ως εκπαιδευτικοί ή γονείς ανόητοι που συμπεριφέρονται στα παιδιά λες και αποτείνονται σε υπανάπτυκτους και ατελείς οργανισμούς με θέματα ανώδυνα και γλώσσα απονεκρωμένη και συμβατική".

Ο Νίκος Δήμου είναι αυτός που εντόπισε το πρόβλημα:

"Το βουνό Λιλιμπάγια θα μπορούσε να είναι ο Όλυμπος, ενώ το Πόρτο Λίλι θα μπορούσε να είναι ο Πειραιάς. ... Τα πρόσωπα έχουν, επίσης, εμφανείς συμβολισμούς: ο Δήμαρχος Χαρχούδας είναι ο πονηρός πολιτικάντης που εξαπατά τους πολίτες του με δήθεν υπηρεσίες που "εξυπηρετούν" τον πολίτη (ενώ στην πραγματικότητα τον απομυζούν), φτιάχνει και ξαναφτιάχνει τη "λεωφόρο Γαλάζιας Πεταλούδας" (εμφανής παραλληλισμός της κατασκευής της Λεωφόρου Συγγρού εκείνη την εποχή)".

Η σειρά τελικά άντεξε μέχρι το 1980. Σταμάτησε η παραγωγή με αφορμή το... κόστος, γιατί χρειαζόταν συνέχεια νέα τραγούδια και ζωντανές ηχογραφήσεις. Ο Μάνος Χατζιδάκις δεν μπόρεσε εν τέλει να προστατέψει πολιτικά και οικονομικά την εκπομπή.

Τότε κυκλοφόρησε και ο δίσκος στον οποίο τραγουδούν οι Σπύρος Σακκάς, Αντώνης Κοντογεωργίου, Σαβίνα Γιαννάτου, Λένα Πλάτωνος και Μαριέλλη Σφακιανάκη. Οι συνθέσεις ανήκουν στους Λένα Πλάτωνος, Δημήτρη Μαραγκόπουλο και Νίκο Κυπουργό, σε στίχους Μαριανίνας Κριεζή συνοδευόμενοι από τα μουσικά σύνολα της ΕΡΤ.

Κατάλαβες τώρα γιατί δε με νοιάζει το δίευρω στον λογαριασμό της ΔΕΗ;