17/3/16

Πέρι μετανάστευσης

Δύο αδέρφια, μετανάστες, στις ΗΠΑ. Δύο Έλληνες, δύο από τα έξι παιδιά του Ασμακογιώργου και της Αντωνιάς από τα Αρπάκια, στην άλλη άκρη της γης.
Λογικά 1968-1969, ο πατέρας μου Κώστας Ασημακόπουλος δεξιά και αριστερά ο αδερφός του ο παπα-Γιάννης. O πρώτος πήρε νωρίς τον δρόμο της ξενιτιάς με μόνο όπλο την αποφοίτηση από τη Ριζάρειο εκκλησιαστική σχολή Αθηνών.
Στη συνέχεια ακολούθησε την υπερατλαντική διαδρομή και ο δεύτερος, μετά από την απαραίτητη "πρόσκληση" του πρώτου. Φεύγοντας δεν ήξερε όχι Αγγλικά, ούτε Ελληνικά να γράφει καλά καλά. Μόνο όπλο του δεύτερου η εξοικείωση με τα μηχανοκίνητα που απέκτησε στον Ελληνικό Στρατό, κάποια χρόνια εργασίας σε χωματουργικά μηχανήματα στη Ναύπακτο τα χέρια του και το μυαλό του.
Στην αρχή στην Νάπα της Καλιφόρνια που έμενε ο παπα-Γιάννης ήδη τοποθετημένος στην εκεί ενορία της Ελληνορθόδοξης εκκλησίας. Εκεί φιλοξενήθηκε από τον παπα-Γιάννη και την παπαδιά του, τη Μαρία. Μετά στην άλλη άκρη των ΗΠΑ, στον βιομηχανικό ομφαλό της γης τότε, το Ντιτρόιτ.
Εκεί βρήκε την πορεία του στο εργοστάσιο της Chrysler ενώ δούλεψε σε συνεργείο πριν, παντρεύτηκε την Μάρθα Ασημακοπούλου, κάνανε εμένα...
Δούλεψαν, γλέντησαν, αγχώθηκαν, στενοχωρήθηκαν, αρρώστησαν, χάρηκαν, αγάπησαν κόσμο, απέκτησαν φίλους καλύτερους από συγγενείς, μπήκαν σε νοσοκομεία, στείλανε παιδί σχολείο (χωρίς να ξέρει γρι αγγλικά), κάνανε οικονομίες, και ζήσαν το νεανικό κομμάτι της ζωής τους με τρόπο πολύ πολύ διαφορετικό από ότι στην Ελλάδα.
Το 1982 βρήκαν τον δρόμο της επιστροφής. Παιδί πάντα αυτό ήταν το ορόσημο που καθόριζε τα πάντα. Δεν αλλάζουμε αυτοκίνητο γιατί θα γυρίσουμε στην Ελλάδα. Δεν παίρνουμε ακριβά έπιπλα γιατί θα γυρίσουμε στην Ελλάδα. Όλα εκεί, στην επιστροφή. Εκεί έκανα και εγώ σε ηλικία 10 ετών το δικό μου reset θέλοντας και μη.
Να το ξέρετε δεν υπάρχει Έλληνας στον κόσμο που να μην θέλει να γυρίσει στην Ελλάδα. Για κάποιον λόγο που τελευταία δεν τον καταλαβαίνω και πολύ, αλλά τέλος πάντων.
Από πρώτο χέρι και ως τότε μικρό παιδί σας το λέω να το ξέρετε: μην τα ζηλεύετε τα ξένα. Να θυμάστε ότι στην αρχαία Ελλάδα ο ξένος άξιζε τον σεβασμό των θεών, γιατί ούτε ξέρουμε που θα βρεθούμε ούτε ποιος θα βρεθεί στο δρόμο μας.

16/3/16

Ποδαρικό στην... άλλη Διαγωγή Κοσμία

Δείτε τη συζήτηση που είχαμε με τον Βαγγέλη Καρανικόλα στην πρώτη "διαφορετική" Διαγωγή Κοσμία στο Lepanto RTV.
Μιλάμε για το ΤΕΙ, την πολιτική, την σοσιαλδημοκρατία, την Τοπική Αυτοδιοίκηση, για φίλους και μαζώξεις καθώς και για όλα εκείνα στα οποία... Πάμε Καλά :P


28/2/16

Πάλμε: "Γι΄αυτό είμαι σοσιαλδημοκράτης"

Και ας μείνω μόνος μου, παραμένω σοσιαλδημοκράτης συνειδητά.

Σαν σήμερα πριν πολλά χρόνια, αλλά παραμένει ολοζώντανη πηγή έμπνευσης.

Όσο για τις χώρες της Σκανδιναβίας, πρόκειται για πολιτικά εκκρεμή και κυκλοθυμικές κοινωνίες με πολύ μυστήριο αξιακό σύστημα.


23/2/16

Ο Καμμένος έχει στρώσει από πέρυσι...

Το καλοκαίρι θα υπάρχουν στην Ελλάδα 500.000 με 1.000.000 μετανάστες και πρόσφυγες εγκλωβισμένοι και χωρίς προοπτική. Η πραγματικότητα κάνει ορατή την προοπτική της γενικευμένης διασάλευσης της δημόσιας τάξης, ειδικά αν υπάρξουν και οι κατάλληλες προβοκάτσιες σε βάρος των εγκλωβισμένων.
Πρώτης τάξης ευκαιρία για τον Καμμένο να εφαρμόσει επιτέλους το όραμά του όπως το περιέγραψε σε ανύποπτο χρόνο πέρυσι το καλοκαίρι.
Την ίδια ώρα θα εκπέμπουν νέα κανάλια που δεν θα κάνουν κριτική στην κυβέρνηση, το διαδίκτυο θα είναι ελεγχόμενο, νέοι ραδιοσταθμοί θα εκπέμπουν σε τελείως διαφορετικό κλίμα. Ο Κουρουμπλής τα λέει, όχι εγώ.
Έχουμε ήδη χορούς σε πλατείες, στέφανα στον Μαραθώνα και γενικά θα κινούμεθα μεταξύ δημοτικής παράδοσης και αρχαιοελληνικού κλέους.
Μήπως τελικά τίποτα δεν είναι τυχαίο;


21/12/15

Ποια είναι η ψηφιακή σου εικόνα;

Δημοσιεύτηκε στο diagogikosmia.gr


Όποτε χρησιμοποιούμε τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης όπως είναι το facebook, αφήνουμε ένα αποτύπωμα. Αναρτήσεις, σχόλια, φωτογραφίες, ακόμα και το που πατάμε like διαμορφώνουν ένα αποτύπωμα της δραστηριότητάς μας στο συγκεκριμένο μέσο κοινωνικής δικτύωσης.

Αυτό το αποτύπωμα μας χαρακτηρίζει, αφού διαμορφώνει μια εικόνα που βλέπουν οι τρίτοι για εμάς. Ας μην ξεχνάμε ότι είναι πολλοί οι χρήστες των μέσων κοινωνικής δικτύωσης που διαμορφώνουν άποψη για εμάς σχεδόν αποκλειστικά από τις εφαρμογές αυτές. Πόσο καλά σε ξέρει ο γείτονάς σου για παράδειγμα, που έκανες φίλο στο facebook? Γιατί μπορεί να τον ξέρεις χρόνια, να λέτε κάθε μέρα καλημέρα και να σε αγαπά, αλλά δεν είχε ιδέα μέχρι χθες τι χαλιά έχεις στο σπίτι, τι φάγατε προχθές που βγήκατε ή ποια ταινία είδες προχθές.

Είναι σαφές λοιπόν ότι το ψηφιακό μας αποτύπωμα διαμορφώνεται διαρκώς από δικές μας ενέργειες και καθορίζει τον τρόπο μας βλέπουν οι άλλοι τώρα αλλά και στο μέλλον. Πλέον είναι διαδεδομένη πρακτική για παράδειγμα οι επιχειρήσεις να ελέγχουν το ψηφιακό αποτύπωμα των υποψηφίων εργαζομένων. Τι μπορούμε να κάνουμε ώστε να μην βρεθούμε αντιμέτωποι με μια κακή δημόσια εικόνα που διαμορφώσαμε οι ίδιοι μέσω της χρήσης του διαδικτύου;

Κανόνας πρώτος: Σκέψου ΠΡΙΝ αναρτήσεις: ποστάρουμε μόνο ό,τι μας κάνει υπερήφανους. Εκείνη η αστεία φωτογραφία που είσαι στις διακοπές μήπως εν τέλει δεν είναι καλό να την δουν φίλοι, γνωστοί, συνάδερφοι, μελλοντικοί εργοδότες και όλος ο κόσμος γενικά; Μήπως όλοι αυτοί δεν σε ξέρουν τόσο καλά ώστε να καταλάβουν ότι αυτή η εικόνα δεν σε χαρακτηρίζει και είναι απλά χαβαλές της στιγμής; Ανεβάζουμε λοιπόν μόνο ό,τι δεν δημιουργεί λανθασμένη εντύπωση για εμάς.



Κανόνας δεύτερος: σέρφαρε δημιουργικά. Αντί να «καίγεσαι» άσκοπα όλη μέρα μπροστά στην οθόνη, γράψε στο προσωπικό σου blog για πράγματα που σε ενδιαφέρουν, φτιάξε μια σελίδα για το μαγαζί ενός φίλου ή συγγενή, φτιάξε ένα βίντεο και γενικά βγάλε προς τα έξω όσα σκέφτεσαι και σε απασχολούν. 

Κανόνας τρίτος: κάνε μια αναζήτηση για τον εαυτό σου. Μπορεί να εκπλαγείς με όσα δεις ότι υπάρχουν για εσένα. Αν κάτι δεν σου αρέσει, βρες τρόπο να διαγραφεί. Σκέψου αν θέλεις να μην εμφανίζονται οι αναρτήσεις σου στο facebook σε απλές αναζητήσεις: υπάρχει διαθέσιμη σχετική ρύθμιση.

Κανόνας τέταρτος: Μάθε να περιορίζεις το κοινό που βλέπει τις αναρτήσεις σου. Μόνο φίλοι, φίλοι φίλων σου ή όλοι; Με τις ρυθμίσεις αυτές αλλάζει δραστικά το πλήθος που βλέπει το ψηφιακό σου αποτύπωμα. Όσοι σε ξέρουν καλά δεν θα διαμορφώσουν εικόνα για εσένα από το facebook, σε αντίθεση με τους πιο μακρινούς ή εντελώς ξένους.


 
Μην ξεχνάτε: τα γραπτά μένουν. Άλλο μια ατάκα που λέμε σε φίλους με καφέ ή ποτό και άλλο αυτά που ποστάρουμε. Τα πρώτα απευθύνονται σε κόσμο που μας ξέρει καλά και χάνονται, ενώ τα δεύτερα τα βλέπουν άτομα που μας «γνωρίζουν» μέσω αυτών και μένουν για πάντα. Καλό σερφάρισμα!



ΥΓ: «Ο παλιός κόσμος πεθαίνει και ο νέος κόσμος πασχίζει να γεννηθεί. Τώρα είναι η εποχή των τεράτων» είχε πει ο Αντόνιο Γκράμσι. Αυτό χαρακτηρίζει τη σημερινή πολιτική κατάσταση. Μιας και δεν μου ταιριάζουν οι αποκρουστικές τερατογενέσεις, απέχω συνειδητά από το σχολιασμό της πολιτικής και των κοινών.


Καλή επιτυχία στη νέα προσπάθεια του Β. Καρανικόλα, ο οποίος πραγματικά κοσμεί τον τοπικό δημόσιο διάλογο με την παρουσία του όλα αυτά τα χρόνια.

11/9/15

Δύο ιστορίες "του Δημοσίου"

Πραγματικές και οι δύο, πρόσφατες και οι δύο.

Σκηνή 1: Αγιασμός σε δημόσιο δημοτικό σχολείο της Ναυπάκτου. Ο Κωνσταντίνος πρωτάκι. Έχοντας παιδικές αναμνήσεις, περιρρέουσα μνημονιακή ατμόσφαιρα καθώς και ρεπορτάζ φρίκης στο μυαλό να χορεύουν, η πραγματικότητα είναι εντελώς διαφορετική.

Ένα κτίριο κόσμημα με καθαριότητα, διακόσμηση, χώρους και εργονομία να είναι σε επίπεδο ιδιωτικού. Προσωπικό χαμογελαστό, με πολλή αγάπη για τα παιδιά.

Φύγαμε με την δασκάλα να αγκαλιάζει ένα ένα τα πρωτάκια και να δίνει στο καθένα ένα χειροποίητο δώρο με προσωπική αφιέρωση. Μάλιστα φίλε μου. Στην μνημονιακή Ελλάδα, σε δημόσιο σχολείο της επαρχίας παρακαλώ.

--------------------------------------------------------

Σκηνή 2: Κέντρο Υγείας Ναυπάκτου. Εμφανίζομαι με συμπτώματα ίωσης δύο ημερών, αλλά φοβούμενος τα χειρότερα είπα να μην το παίξω πάλι Ελληνάρας και να μην πάρω αντιβίωση μόνος μου αυτή τη φορά. Περίμενα ότι θα έβρισκα πόρτες κλειδωμένες και έναν φύλακα που θα με έδιωχνε με τη φράση "εκεί μας καταντήσανε". Δε φταίω εγώ, είπαμε τα ρεπορτάζ και η μνημονιακή ατμόσφαιρα.

Βρήκα προσωπικό από αρκετές ειδικότητες που δουλεύει πέρα από τα όριά του, αλλά πάντα ευγενικό και εξυπηρετικό. Βρήκα πολύ κόσμο να εξυπηρετείται από πολλές ειδικότητες.

Βρήκα ένα κτίριο που λόγω της πολυετούς χρήσης θέλει ένα συμμάζεμα, αλλά καθαρό. Βρήκα εξεταστήρια της δεκαετίας του 1980 που δυσκολεύουν το προσωπικό. Βρήκα όμως και αιματολογικό εργαστήριο που μου έδωσε αποτελέσματα σε 20 λεπτά.

Μπήκα 12:30, εξετάστηκα, γίναν αιματολογικές εξετάσεις, πήρα αποτελέσματα, συνταγή για αντιβίωση και έφυγα στις 13:40. Δωρεάν. Μηδέν ευρώ. Σε μία ώρα και κάτι.

--------------------------------------------------------

Συμπέρασμα: Το Δημόσιο και τα μάτια σας. Αγαπάτε το προσωπικό που τρέχει και προσφέρει σε νευραλγικούς τομείς. Παλέψτε ώστε επιτέλους να ξεχωρίσει ο κηφήνας από αυτόν που δίνει τη ζωή του κάθε μέρα. Παλέψτε για να συντηρηθούν και να ανανεωθούν οι δημόσιες υποδομές υγείας και παιδείας. Αυτά είναι παροχές που δεν υπάρχουν σε πολλές ανεπτυγμένες χώρες του κόσμου, προστατέψτε τις. 

Και εσύ που θα πεταχτείς να πεις για το δημόσιο του τεμπελαριού σκέψου ποιο δημόσιο εννοείς. Γιατί άλλο υγεία και παιδεία που η πλειοψηφία του προσωπικού το παλεύει και άλλο ο γραφειοκράτης που με τη στρογγυλή σφραγίδα του το παίζει δερβέναγας.

ΥΓ: Αυτό που στην Ελλάδα έχουμε χρήματα για ενεργειακή αναβάθμιση κάθε κοτετσιού στο χωριό αλλά δεν βρίσκεται κάποιος να εντάξει νοσοκομεία και σχολεία, είναι η πραγματική μας χρεωκοπία. Νοσοκομεία του 1980 και σχολεία του 1970 πρέπει κάποια στιγμή να ανακαινιστούν, έλεος εσείς σε Δήμους, Νομαρχίες και Περιφέρειες. 

6/9/15

Παραλιακοί πεζόδρομοι

Μετά από πολλά χρόνια διακόπτεται η πεζοδρόμηση των παραλιών Ψανής και Γριμπόβου νωρίτερα από το σύνηθες. Πάντα οι δρόμοι αυτοί άνοιγαν για τα αυτοκίνητα με την έναρξη λειτουργίας των σχολείων. Φέτος αρχίσαμε τις "εκπτώσεις".

Με τον Κώστα Καρακώστα αν συμφωνούσαμε σε κάτι, ήταν το θέμα των ελεύθερων χώρων στη Ναύπακτο. Δηλαδή παραλίες, πεζοδρομήσεις, πάρκα.

Δυστυχώς αυτή η διαφορετική για τη Ναύπακτο άποψη σήμερα που οι ίδιος ασκεί διοίκηση φαίνεται να πήγε περίπατο μιας και οι παραλίες κλείσανε για τους πεζούς νωρίτερα. Παιδικές χαρές τέλος στις παραλίες, συρρίκνωση του χρόνου πεζοδρόμησης των παραλιών και καμία προοπτική για κάποιο πεζόδρομο. Ξέρω ότι άλλο η αντιπολίτευση στο 9% και άλλο η διοίκηση, σύμφωνοι. Σήμερα μπορεί να μην είσαι Δήμαρχος, αλλά έχεις κυρίαρχο ρόλο στην νυν Δημοτική Αρχή και στην πλειοψηφούσα παράταξη, μιας και αυτή είναι δικό σου δημιούργημα. 

Μια φιλική συμβουλή: Κώστα ξέχνα λίγο τις πιέσεις και το πολιτικό κόστος. Υλοποίησε ένα μέρος του οράματός σου χωρίς να σκέφτεσαι τον ψηφοθηρικό αντίκτυπο. Μην κάνεις το λάθος που κάνανε οι προηγούμενοι ξεχνώντας ότι οι πολίτες ναι μεν δεν πιέζουν για τέτοια θέματα στο Δημαρχείο κάθε μέρα, αλλά από την άλλη τιμωρούν σιωπηλά την Κυριακή των εκλογών. Αντίθετα, αν μέσω του παραδείγματος δείξεις το αποτέλεσμα του σκεπτικού σου, θα βγεις κερδισμένος.

Κάποτε μάζευες υπογραφές για να κλείσουν οι παραλίες όλο το χρόνο. Είχα υπογράψει και εγώ αν θυμάμαι καλά. Ως μνημόσυνο εκείνης της προσπάθειας παραθέτω το παρακάτω απόσπασμα από σχετική δημόσια ανακοίνωση:
"Ζητάμε από το Δημοτικό Συμβούλιο με απόφαση του να παραχωρήσει τις παραλίες της πόλης στους κατοίκους της. Δεν είναι δυνατόν επί δυόμισι μόνο μήνες το καλοκαίρι να ελευθερώνονται οι παραλίες από τα αυτοκίνητα. Παρ' όλο που αυτό που δικαιούμαστε είναι η μόνιμη διαμόρφωση τους όπως περιγράφουμε πιο πάνω, άμεσα τουλάχιστον πρέπει να μείνουν ελεύθερες για τους πεζούς για πολύ μεγαλύτερο διάστημα (π.χ. από την 25η Μαρτίου μέχρι τα παζάρια)" http://dimos-nafpaktias.blogspot.gr/2011/04/blog-post_8578.html.
ΥΓ: Κάποιοι έχουμε το βίτσιο να δούμε μερικά πράγματα να γίνονται στον τόπο μας, χωρίς να μας νοιάζει ποιος θα τα κάνει. Γι' αυτό σε μερικά ζητήματα όπως η κατασκευή του πεζόδρομου Ψανή-Λιμάνι-Γρίμποβο, το καταφύγιο σκαφών, η ανάπλαση του άλσους Γριμπόβου, το Ξενία κα υπάρχει θετική αντιμετώπιση, ενώ σε άλλα υπάρχει αρνητική κριτική. Ούτε ανούσια αντιπολίτευση επί παντός επιστητού, ούτε γλύψιμο. Δημόσιος διάλογος ειλικρινής και μόνο υπάρχει εδώ.